Για να μπορέσει η σοσιαλιστική κυβέρνηση ν’ αντιμετωπίσει τη βάρβαρη ιμπεριαλιστική επίθεση, πρέπει στη διεθνοποιημένη καπιταλιστική εξουσία και οικονομία, ν’ αντιπαρατάξει τα γρήγορα βήματα προς τη Λαϊκή Εξουσία και την Κοινωνική, Λαϊκή Οικονομία. «Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο Λαός στην Εξουσία».

Η αστραπιαία και βάρβαρη επίθεση του ιμπεριαλισμού ενάντια στην Ελλά­δα, είναι η προετοιμασμένη, άμεση, οργανωμένη κι ενορχηστρωμένη απά­ντηση του, στην εκλογική συντριβή της δεξιάς και της νεοφιλελεύθερης πολιτικής της, που αντιπροσώπευε τη μοναδική πολιτική που απομένει στον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό, για να διατηρηθεί σαν σύστημα. Πολύ περισ­σότερο επιτίθεται στην Ελλάδα, κατά γενική ομολογία με πολεμικούς όρους, γιατί αυτή η συντριβή του, συνδυά­στηκε με το θρίαμβο της αριστεράς στην Ελλάδα (60% συνολικά) και με την ανάδειξη της κυβέρνησης του ΠΑ­ΣΟΚ, που νίκησε τη δεξιά με μεγάλη διαφορά, τόσο αριθμητική, όσο και αιτιατά ποιοτική: Αφού η προεκλογική εκστρατεία του ΠΑΣΟΚ και του Γ. Πα­πανδρέου, όχι μόνο ήταν σε αντινεο-φιλελεύθερη κατεύθυνση, αλλά έκανε τον ελληνικό λαό να θυμηθεί τα 4 πρώτα χρόνια της μεταπολιτευτικής διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ (1981-85), όταν η Ελλάδα προχώρησε αρκετά στο δρόμο προς το Κοινωνικό Επανα­στατικό Κράτος. Σαν αυτό που τώρα οικοδομείται σε όλο τον κόσμο, σαν μοναδική προοδευτική διέξοδος στην παγκόσμια κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και στην αντιλαϊκή και πολεμική επιδρομή του στην ανθρω­πότητα, με επίκεντρο τη Λατινική Αμε­ρική, αλλά και σε παγκόσμια αντιι­μπεριαλιστική συμμαχία, στην οποία συμμετέχει κάθε φορά και πιο ενεργά το Κινέζικο Εργατικό Κράτος και η Ρωσία (με κοινωνική βάση σοβιετική), έστω κι αν ακόμα αυτή η συμμαχία, αρχίζει να έχει οργανωτική μορφή μόνο στη Λατινική Αμερική. Το ΠΑ­ΣΟΚ νίκησε γιατί ο Παπανδρέου δια­τράνωσε σε όλους τους τόνους «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» και γιατί σαν πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, υποστήριξε τη «σοσιαλι­στική προοπτική και ένωση της Ευρώ­πης». Γιατί έχει δει ότι ο ελληνικός λαός είναι ώριμος για το σοσιαλισμό και είναι διατεθειμένος να κάνει την «Ελλάδα Βενεζουέλα της Ευρώπης», όπως και όλοι οι λαοί της Ευρώπης και του κόσμου την κάθε χώρα.

Αν ο Παπανδρέου το έκανε αυτό για να κερδίσει απλά τις εκλογές και για να συγκρατήσει αυτή τη θέληση του ελληνικού λαού, αυτή είναι τόσο ασυ­γκράτητη, ώστε αν αυτός θελήσει τελι­κά να τη συγκρατήσει πραγματικά και πολύ περισσότερο αν θελήσει ν’ αθε­τήσει και ν’ αντιστρέψει τις δικές του εξαγγελίες για «άλλο δρόμο, μαζί με τους πολίτες και πρώτα γι’ αυτούς, μετατρέποντας την κρίση σε ευκαιρία για αυτούς και για την ανάπτυξη της χώρας, σε αντινεοφιλελεύθερη -σαν τέτοια αναγκαστικά αντιιμπεριαλιστι­κή και αντικαπιταλιστική λέμε εμείς-κατεύθυνση», για να τις στρέψει προς τη θέληση και τις επιταγές του διεθνο­ποιημένου καπιταλιστικού συστήμα­τος, πρώτα θα τον «κρεμάσει ο λαός», αφού έχει συνειδητοποιήσει από την πείρα του και συγκεκριμένα από τις προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑ-ΣΟΚ, ότι από τώρα πρέπει να στηρίζει τον Παπανδρέου «όπως το σκοινί τον κρεμασμένο» (Λένιν). Κι αμέσως μετά θα τον «κρεμάσει» πραγματικά το σύστημα, θα τον πετάξει στο καλάθι των αχρήστων, όπως έκανε με το Ση-μίτη, σαν «χρήσιμο ηλίθιο», σαν πρό­σωπο και κυβέρνηση «μιας χρήσης», αφού στο μεταξύ έχει παίξει τον απαί­σιο καπιταλιστικό ρόλο της συγκράτη­σης του κινήματος. Είναι τότε που αμέσως εμείς θα προβλέψουμε αυτό που προβλέψαμε με το Σημίτη: «αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση της πτώσης του». Εμείς το είχαμε πει αυτό για το Σημίτη, σε μια στιγμή που το σύστημα είχε «φουσκώσει» τα πανιά της φήμης και της κυρίαρχης παρου­σίας του. Είναι τόσο ασυγκράτητη και γρήγορη η κρίση αποσύνθεσης κι επιθετικότητας του συστήματος, ώστε αυτό «τρώει γρήγορα τα παιδιά του» και πολύ πιο γρήγορα τα νόθα, αυτά που δέχτηκαν να υιοθετηθούν. Η ιστο­ρία του ανθρώπινου πολιτισμού θυμά­ται πια μόνο αυτούς που στον έναν ή τον άλλο βαθμό δεν υποτάχτηκαν ή/ και πολέμησαν το εγκληματικό καπιτα­λιστικό σύστημα, για να προωθήσουν την πρόοδο και το σοσιαλισμό. Γιατί η ιστορική μνήμη, όπως κάθε υγιής νους, κρατάει κι αναπαράγει τελικά μόνο το «λογικό και το δίκαιο» (Χ. Ποσάδας).

Είναι ταξική αλήθεια, προοδευτι­κή, επαναστατική, σοσιαλιστική, ή αντιδραστική, αντεπαναστατική ιμπεριαλιστική, -κάθε κοινωνική αλήθεια σ’ αυτή τη φάση της ιστορί­ας της ανθρωπότητας είναι τέτοια-ότι η πρόσφατα εκλεγμένη κυβέρ­νηση του ΠΑΣΟΚ, βρίσκεται γρήγο­ρα «στριμωγμένη» κι «ανάμεσα σε δύο πυρά». Έτσι γρήγορη είναι και η ανάγκη της επιλογής: Ή ΜΕ ΤΑ ΜΟΝΟΠΩΛΙΑ Ή ΜΕ ΤΟ ΛΑΟ. Τα μονοπώλια έχουν την οργανωμένη διάρθρωση, μορφές και λειτουργία (NATO, Ευρωπαϊκή Ένωση, Χρηματι­στικοί Κύκλοι και Τράπεζες, Αποδημη­τικά Κεφάλαια ντόπια και ξένα, Έλλειμμα που το ίδιο το σύστημα δη­μιουργεί και όχι ο λαός, έτοιμες νεοφι­λελεύθερες μεσαιωνικές συνταγές και προγράμματα, κτλ) για να στρέψουν τα αντιλαϊκά πολεμικά «πυρά» τους και να «στριμώξουν» άμεσα την κυ­βέρνηση, ώστε πρώτα να προσπαθή­σουν να την κάνουν να υποκύψει στις πιέσεις τους και στις επιταγές τους, ταυτόχρονα έτσι να δυσφημίσουν αυτή την κυβέρνηση στο λαό που τη στηρίζει και γρήγορα να την ανατρέ­ψουν, για να ξαναβάλουν στην κυβέρ­νηση τη δεξιά, γνήσια αντιπρόσωπο τους, πριν προλάβει ο λαός να κερδί­σει ένα μεγάλο τομέα του ΠΑΣΟΚ στο δικό του ταξικό κι επαναστατικό στρα­τόπεδο και να προωθήσει τη δική του Λαϊκή, Δημοκρατική, Επαναστατική, Αλληλέγγυα, Σοσιαλιστική Κυβέρνηση της Αριστεράς και τη Λαϊκή Εξουσία και την Κοινωνική, Λαϊκή, Οικονομία. Αλλά από την άλλη ταξική πλευρά και ο λαός από τώρα και άμεσα, «στριμώχνει» και πιέζει την κυβέρνη­ση του ΠΑΣΟΚ, πρώτα και κύρια για να συμμαχήσει πραγματικά μαζί του και «μαζί», σε διαρκή συμμαχία, πρώ­τα πρώτα ν’ αντιμετωπίσουν την ιμπε­ριαλιστική επίθεση στη χώρα, ανοίγο­ντας την άμεσα και σε διεθνείς συμ­μάχους, στο αντιιμπεριαλιστικό και σοσιαλιστικό στρατόπεδο και για να προωθήσει ταυτόχρονα στη χώρα, άμεσα βήματα προς τον άλλο δρόμο, τον εφικτό και κάθε φορά και πιο επί­καιρο, το δρόμο της προόδου του λαού και της χώρας, το δρόμο προς το σοσιαλιστικό. Λύνοντας το βασικό και πραγματικό πρόβλημα που υπάρχει σ’ αυτή την κατεύθυνση στη χώρα, όπως παντού:

Ενώ ο διεθνοποιημένος καπιταλι­σμός, σαν κυρίαρχο ακόμα σύστημα, έχει έτοιμα προγράμματα της δικής του οικονομικής, πολιτικής, επικοινω­νιακής και στρατιωτικής επιβολής και τα μέσα, τους θεσμούς, για να το κά­νει, το προοδευτικό, επαναστατικό και σοσιαλιστικό στρατόπεδο, ενώ είναι ώριμο το προτσές και οι μάζες για να γίνει το σοσιαλιστικό σύστημα που αντιπροσωπεύει, κυρίαρχο σύστημα και στη συνέχεια μοναδικό (όπως επιδιώκει εγκληματικά ο καπιταλισμός να είναι μοναδικός και μοιραίος για την ανθρωπότητα, τη φύση και το σύμπαν), πρέπει ακόμα να διαμορφώ­νει καθημερινά τα προοδευτικά βήμα­τα. Γιατί οι τωρινές ηγεσίες των Κομ­μάτων της Σοσιαλιστικής, Κομμουνι­στικής, Ριζοσπαστικής Αριστεράς και των άλλων προοδευτικών πολιτικών κομμάτων και ρευμάτων, αλλά και των Συνδικαλιστικών και Κοινωνικών ορ­γανώσεων, έχουν χάσει, ή/και έχουν εγκαταλείψει την προγραμματική, πολιτική, στρατηγική, τακτική συνέ­χεια της εφαρμογής του επιστημο­νικού σοσιαλισμού, που λεπτομε­ρειακά και διαχρονικά (από τη Ρώ­σικη Επανάσταση, μέχρι την Κίνα, την Κούβα και τη Βενεζουέλα) έχει δείξει τον προοδευτικό μονόδρομο, το ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ ΣΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙ­ΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙ­ΣΜΟ. Έτσι υπάρχει μια γενική αμφι-ταλάντευση αυτών των ηγεσιών, ανά­μεσα στον οπορτουνισμό (που εύκολα αντιστρέφεται ή ανατρέπεται από το υπάρχον σύστημα) και το σεχταρισμό (που δύσκολα ή ποτέ δεν πετυχαίνει τους στόχους του, γιατί δεν έχει πολι­τική και τακτική για την εφαρμογή ενός πιθανά σωστού προγράμματος και στρατηγικής).

Εμείς έχουμε αναλύσει ότι στα πλαί­σια της ολοκληρωτικής κρίσης επιθα­νάτιας αγωνίας, αποσύνθεσης κι ε­γκληματικής επιθετικότητας του καπι­ταλισμού, όσο κι αν φαντάζει ισχυρό αυτό το σύστημα, με τη χρηματιστική, τραπεζική, επικοινωνιακή, αλλά και συγκεκριμένη πολεμική και «βομβι­στική», προβοκατόρικη τρομοκρατία που προωθεί (όπως συγκεκριμένα γίνεται και στην Ελλάδα), αποδείχνε­ται ότι τις μόνες που μπορεί να τρομο­κρατεί, να τις συγκρατεί και να τις υποτάσσει, είναι κάποιες απροετοίμα­στες κι αναποφάσιστες ηγεσίες του προοδευτικού και σοσιαλιστικού στρατοπέδου. Και με κανένα τρόπο δεν μπορεί να τρομοκρατήσει και να συγκρατήσει, την ασυγκράτητη ωρί­μανση και θέληση των μαζών και τις ηγεσίες εκείνες που είναι έντιμες, συ­νεπείς κι αποφασισμένες να προωθή­σουν βήματα προς τον «άλλο δρόμο», τον προοδευτικό και σοσιαλιστικό. Αυτές κι αν ακόμα δεν είναι προετοι­μασμένες από πριν, γρήγορα προετοι­μάζονται, «πλέκουν το πουλόβερ ενώ ήδη το φοράνε», σε συμμαχία με το λαό και τις οργανώσεις του. Κι έχουμε ταυτόχρονα αναλύσει, ότι αυτές οι έντιμες ηγεσίες, πρέπει και μπορούν να εξοπλιστούν με μια κατανόηση γύρω από τις τωρινές προθεσμίες και χωροχρόνους της προοδευτικής, επα­ναστατικής, σοσιαλιστικής κοινωνικής πορείας. Ότι ακόμα και σε μικρά θετι­κά βήματα προς την ικανοποίηση των ταξικών και ιστορικών προοδευτικών διεκδικήσεων του εργαζόμενου λαού που θα κάνουν, ο ιμπεριαλισμός και οι ντόπιοι εκπρόσωποι του, θ’ αντιπα­ραθέσουν αναπόφευκτα -γιατί στην τωρινή, τελική κι επιθανάτια κρίση τους δεν μπορούν ν’ ανεχθούν ούτε αυτά τα μικρά βήματα- μεγάλα εμπό­δια, σαμποτάζ, αποκλεισμούς κι επι­θετικότητα. Έτσι πρέπει και μπορούν αυτές οι ηγεσίες, έχοντας μια αμφί­δρομη σχέση και συμμαχία με τον οργανωμένο λαό και μια σχέση αμεί­λικτης άμυνας κι αντεπίθεσης απένα­ντι σ’ αυτή την επίθεση του ιμπεριαλι­σμού, να κάνουν τότε κι αυτές αντί­στροφα και ΜΕΓΑΛΑ ΒΗΜΑΤΑ, ενά­ντια στον ιμπεριαλισμό. Επεξεργαζόμενες και ξεδιπλώνοντας το δικό τους ολοκληρωμένο αντιιμπεριαλιστι­κό και αντικαπιταλιστικό σοσιαλιστικό πρόγραμμα. Ένα παράδειγμα είναι η λυσσαλέα επίθεση της EE, των διε­θνών χρηματιστικών κύκλων και της ντόπιας χρηματιστικής ολιγαρχίας στην Ελλάδα, ενάντια στα πρώτα μι­κρά θετικά μέτρα αναδιανομής του ΑΕΠ από την κυβέρνηση της χώρας. Ανάμεσα στ’ άλλα, σαν ορκισμένοι εχθροί του έθνους, έβγαλαν έξω από τη χώρα μεγάλα κεφάλαια! Τι πρέπει να γίνει απέναντι σ’ αυτό; Η σοσιαλι­στική κυβέρνηση πρέπει, και να επι­μείνει στην αναδιανομή του ΑΕΠ, ενά­ντια στους κατέχοντες και υπέρ των εργαζομένων, έτσι όπως την υποσχέ­θηκε κι εν μέρει προώθησε μετεκλογι­κά, αλλά και να πάρει «μεγάλα» μέτρα που θα εμποδίσουν αυτή τη φυγή κε­φαλαίων, ή/και να απαλλοτριώσει προς όφελος των εργαζομένων και της πατρίδας τις εγκαταστάσεις τους, που εθνικοποιημένες θα δουλέψουν κάτω από τον έλεγχο των εργαζομένων. Επίσης, μόνο τα κλεμμένα και τα χρωστούμενα ν’ απαιτήσει από τους «κατέχοντες» η κυβέρνηση, φτάνει στο ίδιο «μεγάλο» αντικαπιταλιστικό συ­μπέρασμα. Κανένα Σύνταγμα δεν μπορεί να εμποδίσει σήμερα το σοσιαλισμό. Κι αν προσπαθήσει ο ιμπεριαλισμός και η ολιγαρχία να το κάνει «συνταγματικά» και πραξι­κοπηματικά, τότε είναι επίσης άμεσα, που μπαίνει η ανάγκη για εκλογές για Συντακτική Συνέλευση και Επανίδρυση μιας νέας Δημο­κρατικής, Λαϊκής, Προοδευτικής, Αλληλέγγυας και Σοσιαλιστικής Ελλάδας. Βασισμένη από και για το λαό και τις οργανώσεις του.

Ο λαός, οργανωμένος στους ανε­ξάρτητους από την κυβέρνηση ταξι­κούς, πολιτικούς, συνδικαλιστικούς, κοινωνικούς, πολιτιστικούς οργανι­σμούς, άμεσα και μ’ αυτή την έννοια, στηρίζει, πρέπει και μπορεί άμεσα να στηρίξει τον πρωθυπουργό Γ. Παπαν­δρέου και την κυβέρνηση του, ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την EE. Γιατί πραγματικά «ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμός» και τώρα αποδείχνε­ται και πάλι στην πράξη. Έτσι λοιπόν στην πράξη πρέπει και ο λαός με τις πολιτικές, συνδικαλιστικές και κοινω­νικές οργανώσεις του, σε συμμαχία με την κυβέρνηση, αν αυτή θελήσει σ’ αυτή την κατεύθυνση, να προωθήσει το Εθνικό και Παγκόσμιο Αντιιμπερια-λιστικό Μέτωπο και Πολιτική. Αν πάλι δεν το θελήσει η σοσιαλιστική κυβέρ­νηση, ποτέ πια δεν πρέπει να επωφε­ληθεί η δεξιά από το κυβερνητικό κε­νό, για να πάει το υπάρχον σύστημα από την εξουσία και πάλι στην κυβέρ­νηση. Πρέπει να προωθηθεί στην πράξη «Το ΠΑΣΟΚ, ή καλύτερα η αριστερά, στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία», που μόνο αντικαπι-ταλιστική, αντιιμπεριαλιστική και σοσιαλιστική πρέπει να είναι, για να είναι προοδευτική για τη χώρα και το λαό της.

ΠΡΟΣ ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ: ΚΟΜΜΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΗΜΕΡΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ: ΚΟΙΝΗ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟ, ΜΕΓΙΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΣΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ. ΜΕΤΩΠΟ, ΣΥΜΜΑΧΙΑ, ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΚΟΜΜΑΤΩΝ, ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ, ΤΑΣΕΩΝ, ΡΕΥΜΑΤΩΝ, ΣΗΜΑΙΝΕΙ: ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ -ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ- ΠΟΥ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΣΥΝΙΣΤΩΣΑΣ, ΑΛΛΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΤΟ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΕΙ

Αγαπητοί σύντροφοι

20 χρόνια πέρασαν από την πτώση του τείχους- του Βερολίνου, που ήταν μια ακόμα έκφραση της ανοιχτής, «ειλικρινούς» προδοσίας και λιποταξί­ας της γραφειοκρατίας προς τον καπι­ταλισμό, αλλά η ανωτερότητα, η ανα­γκαιότητα και η δυνατότητα του Εργα­τικού Κράτους και του σοσιαλισμού, η κρίση αποσύνθεσης του καπιταλι­σμού, η ωρίμανση των αντικειμενικών συνθηκών και των μαζών του κόσμου για το σοσιαλισμό, αντιστρέφει την κατεύθυνση αυτής της πτώσης του τείχους: Τόσο στο επίπεδο της οικονο­μίας και της κοινωνίας, οσο και στο κρίσιμο πεδίο της αναζήτησης και οικοδόμησης της ηγεσίας, που θα καθοδηγήσει αυτήν την αντιστροφή της κατεύθυνσης αυτής της πτώσης και θα τη μετατρέψει σε πορεία από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό.

Η γραφειοκρατία έριξε η ίδια τα τεί­χη προς τη μεριά του καπιταλισμού, αποδείχνοντας έτσι ότι τα είχε φτιάξει η ίδια, όχι για να υπερασπίσει το Ερ­γατικό Κράτος και το σοσιαλισμό, αλλά για να υπερασπίσει τα δικά της συμφέροντα κάστας -όχι ακόμα τάξης στο Εργατικό Κράτος-, που παρασι­τούσαν πάνω στο υγιές σώμα του Εργατικού Κράτους, της κρατικοποιη­μένης ιδιοκτησίας, του Σχεδιασμού της Οικονομίας και του Κρατικού Μο­νοπωλίου του Εξωτερικού Εμπορίου, που είχε οικοδομήσει η Ρώσικη Επα­νάσταση του Λένιν, του Τρότσκι και των Μπολσεβίκων και η αντιφασιστι­κή και αντιιμπεριαλιστική νίκη της ΕΣΣΔ και των ευρωπαϊκών μαζών στο Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο. Αλλά και για να εμποδίσει το σοσιαλισμό να βαθύνει και να επεκταθεί στο εσωτερι­κό των Εργατικών Κρατών και προς όλο τον κόσμο. Άλλωστε η ίδια η γραφειοκρατία ποτέ δεν είχε διακόψει τους δεσμούς και δεν είχε κανένα τεί­χος απέναντι στον καπιταλισμό, με τον οποίο είχε συνεχείς συναλλαγές και πηγαινέλα, στη λεγόμενη «ειρη­νική συνύπαρξη» μαζί του και ποτέ δεν έπαψε να είναι ο δούρειος ίππος jou καπιταλισμού στο Εργατικό Κρά­τος και γενικά στο στρατόπεδο της επανάστασης. Αλλά η ανθρωπότητα, οι μάζες του κόσμου και η κομμουνι­στική, σοσιαλιστική, επαναστατική πρωτοπορία τους, δεν έπαψαν ούτε στιγμή να ρίχνουν καθημερινά τα τεί­χη του καπιταλισμού, -αλλά και της γραφειοκρατίας- προς τη μεριά του σοσιαλισμού, κάθε φορά και με πιο επιταχυνόμενους χωροχρόνους, ρυθ­μούς και προθεσμίες. Τόσο από τη μεριά των μαζών, όσο κι από τη μεριά των παραδοσιακών, αλλά κυρίως των νέων ηγεσιών, στην ημερήσια διάταξη μπαίνει και πάλι η οικοδόμηση του αναγκαίου και «εφικτού» σοσιαλισμού. Μπορεί αυτή η πορεία να έχει επίκεντρο αυτή τη στιγμή τη Λατινική Αμερική, αλλά πρόκειται για ένα αμείλικτο, αναπό­φευκτο, αναγκαίο και εφικτό προτσές, που έχει εκφράσεις σε όλο τον κόσμο. Και πολύ πρόσφατα στην Ελλάδα, με μια συντριπτική πολιτική ήττα του νεοφιλελευθερισμού και της δεξιάς και με μια νίκη της αριστεράς με 60% των ψήφων.

Η παγκόσμια διανόηση, ακόμα κι αυτή που προέρχεται από το στρατό­πεδο του καπιταλισμού, διαδηλώνει σε όλους τους τόνους: «Ο Μαρξ είχε δίκιο». Και οι μάζες του κόσμου απο­δείχνουν στην πράξη, αλλά και έμαθαν και οι ίδιες, ωρίμασαν καλύτε­ρα από όλους τους διανοούμενους και τις ηγεσίες -αφού ο ταξικός κι επανα­στατικός τους ρόλος τις κάνει να το εφαρμόζουν καθημερινά σε όλα τα επίπεδα-, ότι ο Μαρξ είχε δίκιο όχι μόνο γιατί ανέλυσε λεπτομερειακά τις ανταγωνιστικές αντιθέσεις του συστή­ματος και τις κρίσεις του, αλλά γιατί ανέλυσε και προγραμμάτισε το τέ­λος του καπιταλισμού και τη συ­νειδητή και προγραμματισμένη οι­κοδόμηση του σοσιαλισμού, απένα­ντι σ’ αυτούς που ανέλυαν τον καπιτα­λισμό, την εγκληματικότητα του και τις κρίσεις του, αλλά άφηναν στον ίδιο την εξέλιξη της ιστορίας, επιλέγοντας ένα ρόλο της «αριστεράς», ρεφορμι­στικό, στα πλαίσια αυτού του συστή­ματος, για να γίνει πιο «ανθρώπινος», ή ένα ρόλο «αναρχικό», που σεκτάρια έμενε στις μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις και δράσεις, που στην πράξη δεν κα­τάφερναν ούτε το μινιμαλιστικό των ρεφορμιστών, αλλά αντίθετα ευνοού­σαν το σύστημα. Ο Μαρξ και ο Ένγκελς ανύψωσαν τη σοσιαλιστι­κή ουτοπία σε επιστήμη, όλα τα προηγούμενα προοδευτικά, αριστερά, σοσιαλιστικά, επαναστατικά ρεύματα, σε επιστημονικό σοσιαλισμό, στη­ριγμένο με τη σειρά του στον ιστορικό υλισμό κι αυτόν με τη σειρά του στη­ριγμένο στη διαλεκτική υλιστική ανά­λυση της φύσης και της κοινωνίας. Πάνω στην οποία στηρίζεται σήμερα κάθε επιστήμη και πάνω απ’ όλα η πολιτική οικονομία. Απλά ο καπιταλι­σμός εμποδίζει την επιστήμη να εφαρ­μοστεί για την πρόοδο της ανθρωπό­τητας και του φυσικού της περιβάλλο­ντος και πάνω απ’ όλα εμποδίζει να εφαρμοστεί ο μαρξισμός στην πολιτι­κή οικονομία, γιατί αυτό θα σήμαινε το τέλος του. Χρησιμοποιεί ακόμα κι ο καπιταλισμός τη μαρξιστική ανάλυση της οικονομίας, αλλά όπως θέλει αυ­τός και για να σώσει βέβαια το σύ­στημα. Σ’ αυτό επικουρείται από τη γραφειοκρατία κάθε απόχρωσης. Έτσι απλά λοιπόν, το ιστορικό κοινω­νικό ζητούμενο είναι σε τελευταία α­νάλυση να εφαρμοστούν στην πράξη και προς όφελος της φύσης και της κοινωνίας, τα επιτεύγματα της επιστή­μης σε όλους τους τομείς. Αλλά είναι ολοφάνερο ότι η επιστήμη των επι­στημών είναι ο επιστημονικός σο­σιαλισμός. Και το βασικό συμπέρα­σμα αυτού του επιστημονικού σοσια­λισμού είναι το συμπέρασμα του Μα­νιφέστου του Κομμουνιστικού Κόμμα­τος των Μαρξ και Ένγκελς: «Απαλ­λοτρίωση των απαλλοτριωτών κα­πιταλιστών» και αντικατάσταση των οργάνων και θεσμών της αντι­δημοκρατικής αστικής δημοκρατί­ας, με τα όργανα της άμεσης εργα­τικής δημοκρατίας. Που σημαίνει ότι ο καπιταλισμός επιβάλλει δικτατορικά τις καπιταλιστικές παραγωγικές σχέ­σεις και νόμους, την καταλήστευση του πλούτου, ενάντια στις παραγωγι­κές δυνάμεις και το κοινωνικό στοιχεί­ο τους, που είναι οι εργαζόμενες μά­ζες και η κοινωνικοποιημένη παραγω­γή, που το προϊόν της όμως το ιδιο­ποιείται η καπιταλιστική ιδιοκτησία της. Η κοινωνία, οι παραγωγικές δυνάμεις και οι εργαζόμενες μάζες, πρέπει, μπορούν και ήδη εξεγείρο­νται κι επιβάλλουν την κοινωνικο­ποίηση και κοινωνικό έλεγχο των μέσων παραγωγής και διανομής. Απέναντι στην επιβολή και τη δικτατο­ρία της μειοψηφίας, της αστικής τά­ξης, ενάντια στη συντριπτική πλειοψη­φία της κοινωνίας, μόνο η επιβολή και η δημοκρατική «δικτατορία» της πλει­οψηφίας, ενάντια στον καπιταλισμό, μπορεί να εξασφαλίσει τη διαρκή πρόοδο.

Αυτό που ανέλυσε επιστημονικά, απέδειξε και εφάρμοσε στη συνέχεια ο Λένιν, ο μαρξισμός-λενινισμός, πριν από έναν αιώνα, ήταν το γεγονός ότι στη φάση του ιμπεριαλισμού, της α­μείλικτης πια καταλήστευσης της ερ­γασίας και της υπερεργασίας, στη φάση της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότη­τας και του πολέμου -όπου ο νεοφιλε­λευθερισμός είναι απλά η ακροτελεύ­τια, τελική αλλά και επιθανάτια έκφραση του- στην οποία είχε ήδη μπει ανεπίστρεπτα ο καπιταλισμός, κανένα σταθερό προοδευτικό βήμα δεν μπορούσε να κάνει οποιαδήποτε χώρα, χωρίς να συνοδευτεί από βήμα­τα προς αυτή την κατεύθυνση του Κομμουνιστικού Μανιφέστου, από βήματα προς το σοσιαλισμό. Είναι αυτό που είχε αναλύσει ήδη ο Τρότσκι στη Διαρκή Επανάσταση και ο Λένιν την εφάρμοσε μαζί του και με το Μπολσεβίκικο Κόμμα, το 1917 στη Ρωσία. Κανένας λογικός άνθρωπος δεν μπορεί ν’ αμφισβητήσει σήμερα, ότι αν δεν θριάμβευε η Ρωσική Σοσια­λιστική Επανάσταση κι αν ο καπιταλι­σμός έμενε μόνος του στον κόσμο τον αιώνα που πέρασε, όχι μόνο δεν θα υπήρχαν τα θετικά και προοδευτικά βήματα και κατακτήσεις που έκανε η ανθρωπότητα, αλλά θα βρισκόταν σε διαρκή πόλεμο και βαρβαρότητα, όπως έδειξε ο δεύτερος παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός πόλεμος, αλλά και οι διαρκείς πόλεμοι και δικτατορίες, στρατιωτικές, οικονομικές πολιτικές, η ανοιχτή πια νεοφιλελεύθερη δικτατορί­α των μονοπωλίων, ιδιαίτερα μετά την πτώση των τειχών του σοσιαλισμού από τη γραφειοκρατία, που πέρασε έτσι ανοιχτά στον καπιταλισμό και τη βαρβαρότητα του. Όταν ακριβώς ο καπιταλισμός φάνηκε για μια στιγμή να μένει «μόνος του» και με λυμένα τα χέρια, στην αντιλαϊκή επίθεση του.

Μια θεμελιώδης έκφραση του προ­τσές της Διαρκούς Επανάστασης, είναι το γεγονός ότι ακόμα και ανεκ­πλήρωτα αστικοδημοκρατικά καθήκο­ντα, προοδευτικά σε σχέση με τις προ -καπιταλιστικές παραγωγικές, κοινω­νικές και πολιτικές σχέσεις σε κάθε χώρα, μόνο σ’ αυτή τη διαρκή μεταβα­τική πορεία προς το σοσιαλισμό μπο­ρούν να εκπληρωθούν, αφού στη φά­ση του ιμπεριαλισμού, το παγκόσμιο και εθνικό καπιταλιστικό σύστημα, όχι μόνο δεν έχει συμφέρον να τις εξαφα­νίσει, αλλά και τις έχει ανάγκη και στηρίζεται σ’ αυτές τις προκαπιταλιστικές σχέσεις. Είναι σ’ αυτές τις «μεσαιωνικές» σχέσεις που στηρίζε­ται τώρα, έναν αιώνα μετά, η βαρβα­ρότητα του νεοφιλελευθερισμού, όπως τη ζήσαμε στην Ελλάδα, εν μέρει με το Σημίτη και ολοκληρωμένα με τη ΝΔ. Έτσι, μόνο μια κυβέρνηση που θ’ α­ντιπροσωπεύει την εργαζόμενη τάξη και τον ιστορικό ταξικό επαναστατικό ρόλο της, δηλαδή την αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική και σοσιαλιστι­κή διέξοδο από την παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική βαρβαρότητα και θα συνδυάσει τέτοια προοδευτικά μέτρα, με βήματα προς το σοσιαλισμό, αρχί­ζοντας από την κρατικοποίηση και κοινωνικοποίηση τραπεζών και κοινω­φελών και πλουτοπαραγωγικών πη­γών, κάτω από εργατικό, κοινωνικό έλεγχο, μπορεί να εκπληρώσει και να εφαρμόσει στην πράξη και σταθερά ακόμα και τέτοια μέτρα. Αυτό ιδιαίτερα ισχύει για τις περιφερειακές χώρες του συστήματος, τους «αδύναμους κρίκους» του, όπως η Ελλάδα, που είναι γεμάτη από τέτοιες, κακώς ονο­μαζόμενες «τριτοκοσμικές», καθυστε­ρημένες σχέσεις σε όλα τα επίπεδα. Ακόμα και την ελάχιστη σταθερή πρό­οδο στην Ελλάδα, που αναπόφευκτα θα είναι και αντικαπιταλιστική, μόνο μια κυβέρνηση της αριστεράς μπορεί να προωθήσει. Είναι γι’ αυτό που ο ιμπεριαλισμός, η EE και η δικτατορία της, με τα (μ)Α-λ-μούνια και τα Τρισ(β) έ-λια του, επεμβαίνει και «εισβάλλει», τώρα ιδιαίτερα, στις εσωτερικές υπο­θέσεις της Ελλάδας, για να τρομοκρα­τήσει και να συγκρατήσει την τεράστι­α πολιτική νίκη των ελληνικών μα­ζών, τη συντριβή και την κρίση απο­σύνθεσης του νεοφιλελευθερισμού και του γνήσιου αντιπροσώπου της, της ΝΔ και τη νίκη της αριστεράς, με το 60% των ψήφων στη σοσιαλιστική, κομμουνιστική, ριζοσπαστική και οι­κολογική αριστερά και την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και του Γ. Παπανδρέου, με τις «ρήξεις και ανατροπές» του, με το «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα», «Σοσιαλιστική Ένωση της Ευρώπης», «Εξουσία ενάντια στην Εξουσία», «η κρίση του συστήματος να γίνει ευκαι­ρία για το λαό», «τέλος στην αστυνο­μική αυθαιρεσία και τρομοκρατία», κτλ. Όλη η ιμπεριαλιστική τρομοκρατί­α, που συνδυάζεται με την εγκληματι­κή τρομοκρατία των προβοκατόρων του, έχει σαν σκοπό να εμποδίσει ώστε αυτή η πολιτική νίκη στην Ελ­λάδα να σταθεροποιηθεί κοινωνικά και οικονομικά, σε αντιιμπεριαλιστική, αντικαπιταλιστική και σοσιαλι­στική κατεύθυνση. Έχει σαν σκοπό να συγκρατήσει και να κρύψει στην Ευρώπη το παράδειγμα της Ελλάδας, όπου το 60% της αριστεράς στη χώ­ρα, ήταν το αποτέλεσμα του γεγονότος ότι όλα τα Κόμματα της Αριστεράς βρίσκονται στ’ αριστερά του αντίστοι­χου φάσματος στην Ευρώπη. Ο Συνα­σπισμός και οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, αποτελούν, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, μέρος αυτής της πραγμα­τικότητας. Κι επίσης ο ιμπεριαλισμός θέλει να συγκρατήσει την πορεία της Ελλάδας προς την επιστροφή στο Κοινωνικό Επαναστατικό Κράτος -την οικονομική εξουσία βέβαια την είχε ο καπιταλισμός- της πρώτης τε­τραετίας του ΠΑΣΟΚ, με τον Α. Πα­πανδρέου, που είχε -σωστά- τότε και την έμμεση τουλάχιστον υποστήριξη της κομμουνιστικής αριστεράς. Επειδή ο καπιταλισμός διατήρησε αυτή την οικονομική εξουσία στην Ελλάδα ­αυτή που πρέπει να καταργηθεί στην πορεία από την κυβέρνηση της αρι­στεράς στη Λαϊκή Εξουσία και Οικο­νομία-, μπόρεσε στη συνέχεια να προκαλέσει και να επωφεληθεί από την ομαδική λιποταξία της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ -και όχι μόνο- προς την καπι­ταλιστική βαρβαρότητα.

Είναι γι’ αυτό που στη φάση που περνάει σήμερα η χώρα, οποιαδήποτε πρόοδος περνάει από την αντιμετώπι­ση της συντονισμένης ιμπεριαλιστικής επίθεσης στην Ελλάδα και την κυβέρ­νηση της. Για διδακτικούς λόγους θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε αυτό σαν όξυνση και χρησιμοποίηση των ενδοκαπιταλιστικών αντιθέσεων προς όφελος, «ευκαιρία», της προό­δου, σε αντικαπιταλιστική και σοσια­λιστική κατεύθυνση. Σ’ αυτές τις αντι­θέσεις, εμείς έχουμε στραμμένο το μέτωπο μας ενάντια στον επιτιθέμενο ιμπεριαλισμό και συγκεκριμένα ενά­ντια στην EE.

Η κρίση των Κομμάτων της Δεξιάς είναι κρίση αποσύνθεσης και διάλυ­σης, όπως τώρα τη ζούμε στην Ελλά­δα. Αντίθετα η κρίση των Κομμάτων της Αριστεράς πρέπει και μπορεί να είναι κρίση ανόδου, στο βαθμό που αναγνωρίζουν τα λάθη στην οικοδό­μηση των Κομμάτων και του Σοσιαλι­σμού και στο βαθμό που υιοθετούν κι εφαρμόζουν στο σύνολο, ή τουλάχι­στον και καταρχήν σε σημαντικό μέ­ρος, την ιδεολογία, τη στρατηγική, την πολιτική, το πρόγραμμα και την τακτι­κή της μετάβασης από τον καπιταλι­σμό στο σοσιαλισμό. Αυτό κατά τη γνώμη μας πρέπει να καθορίσει και τα οργανωτικά σχήματα του ΣΥΡΙΖΑ: Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ πρέπει και μπορεί να γίνει, να μετατραπεί σε ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ, όποια ονο­μασία και να πάρει. Τα υπόλοιπα Κόμματα και Οργανώσεις, να συστα­θούν και ν’ ανασυσταθούν μ’ αυτή την έννοια. Και ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί και πρέ­πει να γίνει η μαγιά για το Πλατύ Ε­νιαίο Μέτωπο της Αριστεράς, χωρίς αποκλεισμούς, σε -ελάχιστη προς μέγιστη- αντιιμπεριαλιστική, αντικαπι­ταλιστική και σοσιαλιστική κατεύθυν­ση. Σ’ αυτή την πορεία είναι αναγκαίο και δυνατό το Μέτωπο με όλα της Κόμματα της εργαζόμενης τάξης, αρχί­ζοντας από το ΚΚΕ, που είναι κατά τη γνώμη μας το μόνο Κόμμα που αυτή τη στιγμή επεξεργάζεται με σοβαρότη­τα τα λάθη στην οικοδόμηση του σο­σιαλισμού, σε μαρξιστική-λενινιστική και αντιγραφειοκρατική κατεύθυνση και έχει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμ­μα ενιαίας, Διαρκούς, μετάβασης από τον καπιταλισμό προς το Επαναστατι­κό και το Εργατικό Κράτος, που θα εξασφαλίσει τη σταθερή πρόοδο της χώρας.

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΨΗΦΙΣΕ ΕΚΛΟΓΙΚΑ 60% ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤ’ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΩΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ Ο ΛΑΟΣ ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ ΤΗ ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ, ΜΕ ΤΟ ΕΝΙΑΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ-ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ, ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Στις εκλογές στην Ελλάδα εκφράστη­κε η σοσιαλιστική, κομμουνιστική ωρί­μανση και ποιότητα των ελληνικών μαζών και των μαζών της Ευρώπης και του κόσμου, καθώς και της κομ­μουνιστικής και σοσιαλιστικής πρωτοπορίας τους, μέρος της οποίας αποτε­λεί το Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα (ΕΚΚ τ-π), Ελληνικό Τμήμα της (τροτσκιστικής-ποσαδικής) 4ης Διε­θνούς. Αυτή η ποιότητα δεν αντιπρο­σωπεύτηκε γνήσια, για την ώρα, λόγω του αστικού χαρακτήρα των εκλογών και λόγω της έλλειψης ηγεσίας που θα προωθούσε το Ενιαίο Πολιτικο­κοινωνικό Μέτωπο και το Πρόγραμμα Μετάβασης από τον καπιταλισμό -που βρίσκεται σε θανάσιμη αγωνία και κρίση- στο σοσιαλισμό. Αλλά αυτή η έλλειψη δεν εμπόδισε να εκφραστεί αυτή η ποιότητα και σε ποσότητα, σε συγκεκριμένους εκλογικούς αριθμούς, ακόμα και στις αστικές εκλογές και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που να απαι­τεί μια αναδιάταξη και του υποκειμενι­κού παράγοντα, μέσα από μια κρίση ακόμα μεγαλύτερης αποσύνθεσης του συστήματος και του γνήσιου αντιπρο­σώπου του, της δεξιάς και μια κρίση ανόδου και αναπροσανατολισμού στις πολιτικές δυνάμεις με σοσιαλιστική και κομμουνιστική αναφορά, ανάμεσα τους και στη δική μας μικρή δύναμη. Απαιτεί από μας κι από όλη την πρω­τοπορία, την αναγκαία περισυλλογή και να αισθανθούμε την ιστορική ευ­θύνη για την ανάγκη της προώθησης της μετάβασης προς το σοσιαλισμό, ευθύνη με δύο έννοιες (φαινομενικά αντίθετες, αλλά διαλεκτικά ενωμένες, ευθύνη τόσο γι’ αυτό που κάνουμε ή πρέπει να κάνουμε κι ευθύνη με την αυτοκριτική έννοια, για ό,τι δεν κάνα­με και για τα λάθη που κάναμε), απέ­ναντι σ’ αυτό το υπέροχο αντικειμενι­κό προτσές της ωρίμανσης των μαζών και του αντικειμενικού προτσές για το σοσιαλισμό. Απέναντι σε μια ταχύτη­τα κι επιτάχυνση των τωρινών ιστορι­κών ρυθμών και προθεσμιών, που στην Ελλάδα εκφράζεται σε μια τερά­στια αλληλοτροφοδοτούμενη δυναμική ανάμεσα στην ποιότητα και την ποσό­τητα, που πιστεύουμε ότι υπάρχει σε όλο τον κόσμο.

Οι ελληνικές μάζες με τη ψήφο τους στις κοινοβουλευτικές εκλογές της 4/10/2009, εξέπληξαν όχι μόνο τον κόσμο και στα δύο στρατόπεδα της ταξικής πάλης, αλλά κι εμάς, όχι τόσο για την ποσότητα της ψήφου στην αριστερά, 60% συνολικά (44% ΠΑ-ΣΟΚ, 7,56% ΚΚΕ, 4,6% ΣΥΡΙΖΑ, 2,5% Οικολόγοι, 0,6% Ομάδες της Αριστε­ράς), σύνολο που προβλέψαμε ακρι­βώς, αλλά για τη βαθιά ποιότητα του, που μόνο σαν τέτοια μπόρεσε ένα δώσει σαν αποτέλεσμα ένα συντριπτι­κό χτύπημα για το νεοφιλελευθερισμό, μια σοσιαλιστική κυβέρνηση (με κύριο στόχο από τη μεριά των μαζών να άμεσα να συντρίψουν το νεοφιλελευ­θερισμό της κυβέρνησης της δεξιάς -καθώς τα υπόλοιπα κόμματα της αρι­στεράς δεν διεκδικούσαν την κυβέρνη­ση, αλλά να παραμείνουν στην αντι­πολίτευση- και σαν πρώτο βήμα της αναγκαίας κοινωνικής αλλαγής, διαρ­κούς, ανεξάρτητης -όχι αυτόνομης-από την εκάστοτε προετοιμασία της ηγεσίας τους), σχεδόν διατήρηση της κομμουνιστικής και ριζοσπαστικής αριστεράς και μια συντριβή της δεξιάς (35% ΝΔ που κυβερνούσε και 5,6% ΛΑΟΣ). Σημαίνει ότι οι ελληνικές μά­ζες έδρασαν σαν ένα Ενιαίο Κόμμα της Σοσιαλιστικής Επανάστασης, που σ’ αυτή τη φάση της νεοφιλελεύθερης κρίσης, τελικής και αποσύνθεσης του καπιταλιστικού συστήματος, πρέπει να συνδυάσει τη συντριβή του νεοφι­λελευθερισμού -που σε τελευταία και ταυτόχρονα αναπόφευκτη ανάλυση, είναι η μόνη δυνατή πολιτική στα κα­πιταλιστικά πλαίσια-, με τα αναγκαία και διαρκή βήματα προς το σοσιαλι­σμό. Οι ελληνικές μάζες ψήφισαν δια­φορετικά κόμματα της αριστεράς, γιατί δεν υπάρχει ενιαία ηγεσία για το σο­σιαλισμό, αλλά αυτές, είναι ενωμένες με Πρόγραμμα, Πολιτική και Τακτική Μετάβασης, γιατί απαιτούν απ’ όλες αυτές τις ηγεσίες αυτή τη μετάβαση προς το σοσιαλισμό, γι’ αυτό τις ψη­φίζουν μαζικά.

Όλα τα Κόμματα της Αριστεράς έκλιναν την τελευταία περίοδο προς τα αριστερά, αρχίζοντας από το ΠΑΣΟΚ, που 1) πριν από τις εκλογές έκανε μια μεγάλη εκκαθάριση της προηγούμενης ηγεσίας του, που κυβέρνησε για 8 χρόνια, σαν «ηλίθια χρήσιμη» στον καπιταλισμό, μ’ ένα πρόγραμμα δια­χείρισης του διεθνοποιημένου καπιτα­λισμού και σχεδόν νεοφιλελεύθερο και 2) Ο Παπανδρέου, ο τωρινός σοσιαλι­στής πρωθυπουργός νίκησε μ’ ένα πρόγραμμα ανοιχτά αντινεοφιλελεύθερης διεξόδου, αναδιανεμητικό του εθνικού εισοδήματος, κοινωνικού και δίκαιου κράτους, λαϊκής συμμετοχής, επιστροφής στο κράτος μερικών ιδιω­τικοποιημένων από τη δεξιά κρατικών επιχειρήσεων, ένα πρόγραμμα σοσι­αλδημοκρατικό της προηγούμενης εποχής, που στην τωρινή δεν μπορεί να εφαρμοστεί στα καπιταλιστικά πλαίσια, παρά μόνο σαν μεταβατικό βήμα προς το σοσιαλισμό, στον οποίο στηρίχτηκε ο Παπανδρέου -στα λόγια για την ώρα-, έχοντας σαν προεκλογι­κό σύνθημα «σοσιαλισμός ή βαρβα­ρότητα» και «είναι αναγκαία η σοσια­λιστική ενοποίηση της Ευρώπης» -ανεξάρτητα από το τι έχει αυτός στο μυαλό του όταν λέει «σοσιαλισμός»-. Συνοπτικά, ο Παπανδρέου έκανε όλους και προπάντων τις μάζες να θυμηθούν τα πρώτα 4 χρόνια της σο­σιαλιστικής κυβέρνησης (1981-1985), όταν η Ελλάδα, κάτω από την ηγεσία του πατέρα του Α. Παπανδρέου, προ­χώρησε πολύ στο διαρκές επαναστα­τικό κοινωνικό προτσές, σχεδόν προς ένα Επαναστατικό Κράτος, ακόμα και με την έμμεση έστω υποστήριξη του ΚΚΕ. Και τώρα αυτό το ίδιο ΚΚΕ προχώρησε επίσης σε μια ανύψωση του προγράμματος του, που με το Αντιιμπεριαλιστικό Κοινωνικό-Πολιτικό Ενιαίο Μέτωπο και τη Λαϊκή Ε­ξουσία και Οικονομία, όπως χαρακτη­ρίζει το επαναστατικό προτσές, που είναι αυτό που εμείς χαρακτηρίζουμε σαν Διαρκή Επανάσταση και Μεταβα­τικό πρόγραμμα και που βάζει τις βάσεις για ένα Επαναστατικό κι Ερ­γατικό Κράτος. Και ο ΣΥΡΙΖΑ, που στην πλειοψηφία του είναι πρώην στελέχη και μέλη του ΚΚΕ, τώρα, στο τελευταίο Συνέδριο του έκανε μια στροφή αρκετά προς τα αριστερά, προς έναν Επαναστατικό Ρεφορμισμό (χαρακτηρισμός του Χ. Ποσάδας), σε μια εποχή όπου ο καπιταλισμός δεν μπορεί ν’ ανεχτεί ούτε για μια ιστορι­κή στιγμή έναν τέτοιο ρεφορμισμό, όπως και το σοσιαλδημοκρατικό πρό­γραμμα. Γι’ αυτό, αυτός ο Συνασπι­σμός αυτοχαρακτηρίζεται αντικαπιταλιστικός. Και τέλος οι Οικολόγοι, μετά από πολλές αμφιταλαντεύσεις, άνοι­ξαν τις πόρτες για ένα ενιαίο μέτωπο μόνο με την αριστερά κι όχι με τη δε­ξιά. Είναι αυτό το πολιτικό πανόραμα, που πριν το προώθησαν οι μάζες, με την πολιτική τους ωρίμανση και πίεση και στη συνέχεια το ψήφισαν.

Είναι αυτή η ποιότητα που μετασχη­ματίστηκε σε ποσότητα ψήφων, για όλες τις τάσεις της αριστεράς, σε μια ταξική πόλωση, όχι δικομματική, ούτε ενστικτώδη και τυφλή, αλλά προγραμματική, πολιτική και τακτι­κή, ακόμα και στις αστικές εκλογές, που σημαίνει πολύ περισσότερο κοινωνικά. Σ’ αυτό εκφράζεται ένα επίπεδο κοινωνικής επαναστατικής και σοσιαλιστικής ωρίμανσης, που δεν μπορεί να γυρίσει πίσω, αλλά αντίθετα θα οικοδομήσει γρήγορα την ηγεσία εκείνη, που στο Κοινω­νικό Επαναστατικό και Εργατικό Κράτος που υπάρχει στο κεφάλι και τη δράση, τους καθημερινούς ηθικούς κώδικες των μαζών, θα το αντιπροσωπεύσει και θα το εφαρ­μόσει στην πολιτική στρατηγική πρακτική.

Υπάρχουν επίσης άλλες δύο ταξικές, ανταγωνιστικές όψεις, που εκφράστη­καν σ’ αυτές τις εκλογές στην Ελλάδα, προϊόν του «ξεκαθαρίσματος, ειλικρί­νειας της ιστορικής πορείας» (Χ. Οράσιο). Από τη μια μεριά ο Καραμανλής θέλησε να εφαρμόσει στα πεντέμισι χρόνια της κυβέρνησης του και τώρα, στις προεκλογικές του δηλώσεις, έναν ωμό νεοφιλελευθερισμό, τύπου Θά­τσερ ή Μένεμ, «αλλάζοντας την άλλη μέρα» όλες τις προεκλογικές του υπο­σχέσεις, που είχε δώσει πριν αναδει­χτεί στην κυβέρνηση και που έμοιαζαν να βγαίνουν από τα αριστερά της κυ­βέρνησης του ΠΑΣΟΚ, με το Σημίτη πρωθυπουργό και που εν μέρει γι’ αυτό κέρδισε τις εκλογές το 2004. Και τώρα, σε μια εποχή, που ήδη σε όλο τον κόσμο ο νεοφιλελευθερισμός απέ­δειξε της χρεοκοπία του στο να λύσει ακόμα και την κρίση του συστήματος, αυτός, ο Καραμανλής δείχνοντας με «ειλικρίνεια» ότι στα καπιταλιστικά πλαίσια, ιδιαίτερα σε μια χώρα περι­φερική του καπιταλισμού, δεν υπάρχει άλλη πολιτική για να επιβιώσει σ’ αυτά τα πλαίσια, παρά μόνο ο νεοφι­λελευθερισμός, δηλαδή ρίχνοντας όλα τα βάρη της κρίσης πάνω στις πλάτες των μαζών. Αυτό το έκανε πραγματικά «ειλικρινά» ο Καραμανλής, όπως ο ίδιος είπε προεκλογικά, θέλοντας να δείξει ότι είναι «ειλικρινής» και «υπεύθυνος» (τα κύρια προεκλογικά του συνθήματα) απέναντι στις μάζες. Αυτός σε τελευταία ανάλυση θέλησε να επιβάλλει την οικονομική δικτατο­ρία και την κρίση του συστήματος ενάντια στις μάζες κι αυτές να τους πουν κι «ευχαριστώ» και να τον ψηφί­σουν, αφού όπως έλεγε έτσι θα ξεπερ­νιόταν η κρίση. Αυτή είναι η νέα ιδεο­λογία, τρέλα, παράνοια του καπιταλι­σμού, που θέλει να την επιβάλλει και στον κόσμο και ο Καραμανλής θέλησε να το κάνει ειλικρινά! Το περίφημο «τέλος των ιδεολογιών και της πολιτι­κής» ήταν για να επιβάλλουν αυτή την παρανοϊκή ταξική, αντιδραστική και αντεπαναστατική ιδεολογία, προϊόν του ότι βλέπουν μπροστά στα μάτια τους το τέλος κάθε προοδευτικής κα­πιταλιστικής οικονομικής πολιτικής και πολιτικής οικονομίας.

Αλλά, από την άλλη ταξική πλευρά, όπως αναλύσαμε προεκλογικά, οι μάζες κατάλαβαν ότι ο Καραμανλής, σαν «χρήσιμος ηλίθιος», είναι πραγ­ματικά υπεύθυνος, αλλά απέναντι στον καπιταλισμό κι αυτές θα έστρε­φαν κι έστρεψαν, σαν ένα τεράστιο μπούμερανγκ, αυτή την κρίση ενάντια σ’ αυτόν και το σύστημα του. Σε σχέ­ση μ’ αυτό, εμείς αναλύσαμε ότι την κρίση του καπιταλιστικού συστήμα­τος, ιδιαίτερα σ’ αυτή την τελική φάση της ύπαρξης του, οι προοδευτικές κι επαναστατικές ηγεσίες, δεν μπορούν και πολύ περισσότερο δεν πρέπει να την «μειώσουν, να τη μετριάσουν, να την ξεπεράσουν» στα πλαίσια του συστήματος που τη δημιουργεί, αλλά αντίθετα μπορούν και πρέπει να τη βαθύνουν και να τη στρέψουν ενάντια στο σύστημα, σαν μέρος του κοινωνικοιστορικού ξεπεράσματος του, να χρησιμοποιήσουν την κρίση στο εσω­τερικό του, τους ανταγωνισμούς και τις διαμάχες του, προς όφελος της σοσιαλιστικής προόδου των μαζών και όλης της ανθρωπότητας, ακόμα και κερδίζοντας μέρος των ίδιων των τομέων αυτού του συστήματος, όπως συμβαίνει σε όλο τον κόσμο, ακόμα και χωρίς επαναστατική μαρξιστική ηγεσία -για την ώρα-. Εν μέρει αυτή η ανάλυση υιοθετήθηκε από τον Παπαν­δρέου, που είπε ότι «η κρίση του συ­στήματος μπορεί να μετατραπεί σε ευκαιρίες για τις μάζες» κι εμείς απα­ντάμε ότι αυτό μπορεί και πρέπει να γίνει, μετασχηματίζοντας την κρίση αποσύνθεσης και διαρκούς πολέμου του συστήματος, σε διαρκή πρόοδο και ειρήνη, με την αντικαπιταλιστική και σοσιαλιστική μετάβαση και διέξο­δο. Μια άλλη όψη που αναλύσαμε είναι ότι αυτό που γενικά λέγεται, ότι «την κρίση πρέπει να την πληρώσουν οι καπιταλιστές κι όχι οι μάζες» είναι τουλάχιστον κακά ή περιορισμένα εκφρασμένο και πολύ περισσότερο αν αυτή η πρόταση εκφράζει ένα ρεφορ­μιστικό, διαχειριστικό του συστήματος περιεχόμενο, αφού ήδη αυτό το σύ­στημα «πληρώνει» αυτή την κρίση, αλλά για να σωθεί. Έτσι, ο μόνος σω­στός τρόπος για να πληρώσει πραγ­ματικά το σύστημα την κρίση του, είναι να προχωρήσουμε στην αντικα­πιταλιστική και σοσιαλιστική επανά­σταση. Επίσης αναλύσαμε σε πολλά άρθρα κι επεμβάσεις αυτό που αυτή η Τροτσκιστική-Ποσαδική 4η Διεθνής προβάλλει σ’ αυτή τη φάση της ιστορί­ας του ανθρώπινου πολιτισμού, βασι­σμένη στον Μαρξ και τον Ποσάδας, ότι η τωρινή κρίση του συστήματος, έχει στο περιεχόμενο της τους παρά­γοντες του κοινωνικού επαναστατικού ξεπεράσματος της. Γιατί είναι μια κρί­ση όχι τόσο εσωτερική, ούτε πολύ περισσότερο οικονομική, αλλά διαρ­θρωτική και κοινωνική, προϊόν ήδη της αντίφασης και της «εξέγερσης των παραγωγικών δυνάμεων ενάντια στις σχέσεις παραγωγής, ενάντια στο σύ­στημα της παραγωγής», σχέσεις πα­ραγωγής καπιταλιστικές και σε πολ­λές χώρες -όπως η Ελλάδα- μισο-φεουδαρχικές. Και μέσα σ’ αυτές τις παραγωγικές δυνάμεις και σαν υπο­κειμενικός και συνειδητός παράγοντας τους, είναι οι εργαζόμενοι του κόσμου, που ήδη εξεγείρονται, όχι ενστικτω­δώς, αλλά συνειδητά, έχοντας ήδη ένα «φάρο που φωτίζει τον κόσμο», τη Ρώσικη Επανάσταση, το Εργατικό Κράτος και το σοσιαλισμό και μάλι­στα ώριμο και εφικτό για να επιτευ­χθεί. Ώριμο γιατί ανάμεσα στ’ άλλα υπάρχει και η άλλη αντίφαση κι εξέ­γερση, αντικειμενική και συνειδητή, που είναι «η εξέγερση της κοινωνικο­ποίησης της παραγωγής, ενάντια στην ιδιωτική ιδιοποίηση των προϊόντων της». Είναι αυτό που ο Μαρξ ανέλυσε, ότι το κοινωνικό ιστορικό περιεχόμενο ήδη είναι σοσιαλιστικό και μένει μόνο μια μορφή ιδιωτική ιδιοκτησίας και διανομής των αγαθών, που μπορεί και πρέπει να ξεπεραστεί. Η Ελλάδα, μ’ αυτή την ψήφο, έδειξε ότι αυτό μπορεί να γίνει, ότι αυτές το θέλουν πολύ και είναι αναγκαία η ηγεσία για να το κάνει, γιατί δεν είναι ένα προτσές αυθόρμητο, βολονταριστικό, αλλά συνειδητό.

Για να συμβεί αυτό το γιγάντιο μπούμερανγκ ενάντια στο σύστημα, υπάρχει κι άλλος παράγοντας στην Ελλάδα, «ιδιαίτερος», που είναι το κύρος των Εργατικών Κρατών που υπήρχαν στα Βαλκάνια και της ΕΣΣΔ πάνω στις ελληνικές μάζες (Χ. Ποσά­δας) και που τώρα, με την προδοσία και «ειλικρινή», ανοιχτή πτώση των γραφειοκρατιών τους και την κοινωνι­κή, οικονομική, πολιτική, πολιτιστική, αθλητική οπισθοδρόμηση αυτών των πρώην Εργατικών Κρατών, από τη στιγμή που έκαναν βήματα πίσω προς τον καπιταλισμό, βλέπουν ακό­μα περισσότερο και καλύτερα την ανωτερότητα του Εργατικού Κράτους, σαν τη μοναδική προοδευτική διέξοδο, αναγκαία και εφικτή. Και σ’ αυτό είναι θεμελιώδης ο ρόλος του ΚΚΕ, που στο τελευταίο του Συνέδριο έκανε ένα δια­λεκτικό άλμα, κάνοντας μια ανάλυση κριτική κι αυτοκριτική σε σχέση με τα προτσές στα Εργατικά Κράτη και «τα αίτια της ανατροπής του σοσιαλιστι­κού συστήματος στην Ευρώπη», πολύ κοντά στις αναλύσεις του Τρότσκι, του Ποσάδας και του Χ. Οράσιο και στην οποία εμείς έχουμε συμβάλλει πολύ όλα αυτά τα χρόνια. Στηρίζοντας -εμείς και το ΚΚΕ- το μαρξισμό-λενινισμό, τη Ρώσικη Επανάσταση και το Εργατικό Κράτος και κριτικάρο­ντας τη γραφειοκρατία του, που με συμφέροντα κάστας, παρασιτικά, υλικά, πρώτα εγκατέλειψε τη δικτατο­ρία του προλεταριάτου, τα σοβιέτ και τη μπολσεβίκικη λειτουργία του Κόμ­ματος και στη συνέχεια την κρατικο­ποιημένη και σχεδιασμένη οικονομία και το μονοπώλιο του εξωτερικού ε­μπορίου. Κι επίσης το ΚΚΕ είναι κριτι­κό και αυτοκριτικό για την προδοσία από τη γραφειοκρατία των επαναστά­σεων στην Ευρώπη και την Ελλάδα, κατά τη διάρκεια και μετά το Β’ Πα­γκόσμιο Πόλεμο. Είναι γι’ αυτό που το κύρος του ΚΚΕ στην Ελλάδα είναι πολύ πιο μεγάλο απ’ αυτό που πα­ρουσιάζεται στις ψήφους, που ο σχε­τικά μικρός αριθμός τους είναι προϊόν του σεκταρισμού του απέναντι στο αντικειμενικό προτσές και τα άλλα κόμματα της αριστεράς. Μη προτείνο­ντας ένα Προλεταριακό Ενιαίο Μέτω­πο και την κυβέρνηση του. Αλλά εμείς, σαν μέρος του παγκόσμιου κομμουνι­στικού κινήματος και συνεχίζοντας αυτό που μας έμαθε ο Χ. Ποσάδας, βλέπουμε ότι αυτό που θα καθορίσει είναι το πρόγραμμα που έχει το ΚΚΕ, πρόγραμμα Επαναστατικού κι Εργατι­κού Κράτους κι ενάντια στη γραφειο­κρατία κι ότι αυτό είναι ένας από τους παράγοντες που πιέζουν τα υπόλοιπα κόμματα της αριστεράς και θα τα πιέ­σει πολύ περισσότερο, γιατί είναι η αντιπροσώπευση στη χώρα του «φάρου που φωτίζει τον κόσμο» και που πολύ γρήγορα θα συγκεκριμενο­ποιηθεί στην κοινωνική επαναστατική πορεία στην Ελλάδα. Είναι τόσο με­γάλο το κύρος του ΚΚΕ στην Ελλάδα, που όλοι οι δημοσιογράφοι ρωτάνε την ηγεσία του: «γιατί δεν διεκδικείτε την κυβέρνηση;». Αυτοί σίγουρα το ρωτάνε για να δυσφημίσουν το ΚΚΕ στις μάζες, αφού ξέρουν ότι το ΚΚΕ δεν έχει απάντηση αυτή τη στιγμή, αλλά δείχνει ότι αυτές οι μάζες, με ειλικρίνεια, θέλουν αυτή τη διεκδίκη­ση. Κι επίσης ακόμα και ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ πρότεινε να εκλεγεί κομ­μουνιστής πρόεδρος της δημοκρατίας, για ν’ αποφευχθούν οι εκλογές, γιατί έβλεπε ότι αυτές θα ήταν μια κατα­στροφή για το σύστημα. Αυτό δείχνει ότι είναι τόσο γρήγορη και βαθιά η κρίση του συστήματος, που τώρα εί­ναι ήδη αυτό που αρχίζει να ψάχνει για το «μικρότερο κακό» γι’ αυτό -χωρίς στο μεταξύ να εγκαταλείπει τα πολεμικά σχέδια, προετοιμασία και δράση του ιμπεριαλιστικού του κέ­ντρου-, απέναντι στην επαναστατική άνοδο σε όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Και ότι οι ηγεσίες του προοδευτικού κι επαναστατικού στρατοπέδου έχουν υπέροχη ευκαι­ρία να προωθούν όχι το «μικρότερο κακό» για τις μάζες, αλλά το «μεγαλύτερο κακό» για τον καπιτα­λισμό και το «μικρό και μεγάλο κα­λό» για τις μάζες. Η ελπίδα των ελλη­νικών μαζών για ένα καλύτερο μέλλον, βασίζεται σ’ αυτή την υλική, αντικειμε­νική, κοινωνική ταξική, προοδευτική κι επαναστατική πορεία της ιστορίας, που υπάρχει στη χώρα και που έρχεται απ’ όλο τον κόσμο και ιδιαίτε­ρα από τη Λατινική Αμερική.

Το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ελλάδα είναι προϊόν του ότι έχει επιτευχθεί μια κάποια αρμονία ανά­μεσα σ’ αυτό που σημαίνει η ωρί­μανση του αντικειμενικού προτσές και των μαζών για το σοσιαλισμό, από τη μια μεριά και τις ηγεσίες της αριστεράς από την άλλη. Κι είναι αυτό που φοβάται ο ευρωπαϊκός και παγκόσμιος καπιταλισμός: μή­πως η Ελλάδα αποτελέσει ένα πα­ράδειγμα για το ότι η μικρότερη αποχή στις εκλογές και ο τεράστιος θρίαμβος της αριστεράς, είναι προ­ϊόν της αριστεροποίησης των ηγε­σιών, σε αντίθεση μ’ αυτό που κά­νει η σοσιαλδημοκρατία και τα πρώην και τωρινά ΚΚ στην Ευρώ­πη….

…Έχουμε πάντα υπόψη αυτό που ο Ποσάδας μας δίδαξε, επεκτείνοντας και βαθαίνοντας τους δασκάλους του μαρξισμού και -για τη φάση του- ιδιαί­τερα τον Τρότσκι, ότι η ανθρωπότητα ΗΔΗ ΑΝΑΖΗΤΑΕΙ ΝΑ ΛΥΣΕΙ ΚΑΙ ΛΥ­ΝΕΙ το βασικό της πρόβλημα και αντί­θεση της προηγούμενης φάσης, δηλα­δή ΤΗΝ ΕΛΛΕΙΨΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ. Ο Ποσάδας πρόβλεψε, ανέ­λυσε και εφάρμοσε αυτό το ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ και όλα τα νέα προ­τσές, φαινόμενα και χαρακτηριστικά αυτής της τωρινής φάσης, που όλοι γνωρίζουμε πια: Εθνικισμός κι Επα­ναστατικό προς το Εργατικό Κράτος, Εργατικά Κράτη εκφυλισμένα, ιδιό­μορφα, παραμορφωμένα, μη διαμορ­φωμένα, Μερική Αναγέννηση τους και Ιστορική Επανασυνάντηση με το μαρξισμό-λενινισμό, κρίση αποσύνθεσης του καπιταλισμού, κρίση ανόδου και κρίση αναπροσανατολισμού των κομ­μάτων της αριστεράς, Εργατικό Κόμ­μα Βασισμένο στα Συνδικάτα, «το Εργατικό Κράτος ή πάει προς το σοσι­αλισμό, ή γυρίζει πίσω», αλληλοδιείσ­δυση ανάμεσα στο Εργατικό Κράτος και τον καπιταλισμό (με κριτική έννοια, αλλά αντικειμενική, δηλαδή χρησιμοποίησης των αντιθέσεων του καπιταλισμού και ώθησης του παγκό­σμιου Εργατικού Κράτους και του σο­σιαλισμού), κομμουνιστική συνείδηση και συναίσθημα των μαζών του κό­σμου, παροδικές ηγεσίες, κτλ, προ­τσές ζωντανά σε όλο τον κόσμο, δεν είναι τίποτε άλλο από την αναζήτηση να γεμίσει το κενό της έλλειψης πα­γκόσμιας ηγεσίας, συνειδητής, επιστη­μονικής μαρξιστικής-λενινιστικής, μαζικής. Κι είναι εδώ και πολλά χρό­νια που η τωρινή ηγεσία της Διεθνούς και ο Χ. Οράσιο επέκτεινε και βάθυνε αυτή την πρόβλεψη κι επιβεβαίωση του δασκάλου, με το «ξεκαθάρισμα, ειλικρίνεια, της ιστορικής πορείας», με την «παροδική παρέκκλιση του Ανα­γεννητικού προτσές του Εργατικού Κράτους» κι ακόμα με κάτι, που έχει ίσως τη μεγαλύτερη σημασία, από την άποψη της διαλεκτικής ποιότητας που θα μετατραπεί σύντομα σε ποσότητα, ότι «η ανάγκη του Κόμματος διατρέχει όλο τον κόσμο». Ανάλυση και πρόβλε­ψη που εμείς στην Ελλάδα προσπα­θούμε να εφαρμόσουμε με συμπερά­σματα προγραμματικά, πολιτικά, τα­κτικά, όπως στις τωρινές εκλογές, αναλύοντας ότι «οι ελληνικές μάζες ενήργησαν σαν ένα Ενιαίο Κόμμα της Σοσιαλιστικής Επανάστασης και ψή­φισαν με 60% τα κόμματα της αριστε­ράς, που κοινωνικά είναι πολύ περισ­σότερο. Και πιστεύουμε ότι αυτό το ποσοστό ισχύει για όλες τις χώρες, όσο αφορά μάλιστα τις αστικές εκλο­γές, που γρήγορα θα τείνει προς το 70%. Γιατί; Γιατί ο καπιταλισμός προ­σπάθησε να φτιάξει μια «κοινωνία των δύο τρίτων» και προπάντων στις καπιταλιστικές χώρες του «πρώτου κόσμου», αλλά ο κόσμος διαιρείται σε τάξεις και η εργατική και εργαζόμενη τάξη συγκεντρώνεται σε όλο τον κό­σμο και ταυτόχρονα ενσωματώνει και κερδίζει μεσαίους τομείς, ακόμα και τομείς της εχθρικής τάξης, έτσι τα δύο αυτά τρίτα ψηφίζουν, θα ψηφίζουν την αριστερά, που σημαίνει πολύ περισ­σότεροι είναι ενάντια στο καπιταλιστι­κό σύστημα. Η Ελλάδα είναι, μπορεί και πρέπει να γίνει, ο αδύναμος κρίκος του ευρωπαϊκού καπιταλι­σμού και ο δυνατός κρίκος του ερ­γατικού κινήματος, αλλά με κάθε τρόπο είναι μέρος, από τη μια της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής αλυσί­δας κι από την άλλη της εργατικής, επαναστατικής και σοσιαλιστικής αλυσίδας της…

…Όλη η αυθάδεια πολλών ηγεσιών της αριστεράς, οφείλεται στο ότι βλέπουν με ανταγωνισμό τις μάζες, γιατί αυτές κινούνται χωρίς να περιμένουν, ανεξάρτητα, πάνω και μερικές φορές ενάντια σ’ αυτές τις ηγεσίες, δημιουργώντας νέες και νέα προτσές επαναστατικά και σοσιαλιστικά, μη εγκαταλείποντας ταυτόχρονα δικές τους κατακτήσεις, όπως είναι τα Πλατιά Μέτωπα, τα Κόμματα των Εργαζομένων, τα Σοσιαλιστικά και Κομμουνιστικά Κόμματα και την κατάκτηση που σημαίνει η Τροτσκιστική-Ποσαδική 4η Διεθνής, που σε τελευταία ανάλυση
είναι ο τροτσκισμός σήμερα. Τι έμεινε από τις «4 Διεθνείς» άλλων αυτοαποκαλούμενων τροτσκιστικών ρευμάτων; Το καθένα κάνει ό,τι θέλει, πολλές φορές ακόμα κι ενάντια το ένα στο άλλο, ακόμα και στα πλαίσια του ίδιου «ρεύματος» Ένα παράδειγμα είναι αυτή η Βανέσα Ρεντγκρέιβ, που μαζί με τον Τζέρρυ Χήλι (αυτόν που πάντα ο Ποσάδας χαρακτήριζε σαν άμεσο πράκτορα της CIA), ήδη εδώ και πολλά χρόνια ορκισμένοι αντισοβιετικοί και αντικομουνιστές, στήριξαν ανοιχτά τον Γκορμπατσόφ και στη συνέχεια τον Πέλτσιν και μαζί μ’ αυτούς το ίδιο έκανε και το τμήμα τους στην Ελλάδα (ΕΕΚ), αλλά που λίγο μετά το ίδιο αυτό ΕΕΚ χαρακτήρισε τον Χήλι σαν πράκτορα της CIA!…

…Είναι η κρίση τελικής και θανάσι­μης αγωνίας του καπιταλισμού, του νεοφιλελευθερισμού, αυτή που κάνει ώστε το συνολικό εκλογικό ποσο­στό της δεξιάς, να είναι μόνο και μόνο το μέτρο της κατάστασης που υπάρχει στο αντίπαλο στρατόπεδο, σ’ αυτό της αριστεράς και των μορ­φών που παρουσιάζει αυτή στις εκλογές και όχι μόνο, Πλατύ Μέτω­πο, Ενιαίο Μέτωπο, ή όπως αλλιώς το ονομάσουν, ή/και αριστεροποίηση των εργατικών κομμάτων, αρχί­ζοντας από το Κομμουνιστικό Κόμ­μα, ικανών να εκφράσουν, αν όχι ν’ αντιπροσωπεύσουν γνήσια το ώριμο περιεχόμενο της «εξέγερσης των παραγωγικών δυνάμεων», δυ­νάμεων που ταυτόχρονα είναι κοινω­νικές, μαζικές και κοινωνικοποιημέ­νες, ενάντια στο περιεχόμενο και τις μορφές παραγωγής και διανομής της ιδιωτικής ιδιοκτησίας. Οι μάζες του κόσμου αισθάνονται ότι, αν και πε­ριορισμένα για την ώρα, εξαιτίας της τωρινής ηγεσίας, μόνο η αρι­στερά μπορεί να ικανοποιήσει τα δικαιώματα και τις διεκδικήσεις της ταξικής και ιστορικής προόδου (ακόμα και τις ανεκπλήρωτες από τις αντιδραστικές αστικές ηγεσίες, διεκδικήσεις και δικαιώματα της αστικής δημοκρατίας), σ’ ένα προ­τσές «διαρκούς επανάστασης» και ταυτόχρονα ν’ ανοίξει τους χωρο­χρόνους για τη μετάβαση στον κοι­νωνικό μετασχηματισμό.

Οι μάζες του κόσμου και της Ελλά­δας αισθάνονται ότι αν και οι ηγεσίες της αριστεράς και τα μέτωπα τους, δεν μεταβαίνουν ακόμα από το ένα σύστη­μα στο άλλο, οι τωρινές πολιτικές μορφές της αριστεράς, είναι μόνο αυ­τές που μεταβαίνουν προς αυτή την κοινωνική μετάβαση και μετασχηματι­σμό και με κανένα τρόπο οι πολιτικές μορφές της δεξιάς. ΚΙ είναι τόσο γρή­γορο αυτό το προτσές, ώστε οι μάζες δεν αφήνονται να συγκρατηθούν και να περιοριστούν από τις τωρινές ηγε­σίες και μορφές τους, αλλά επεμβαί­νουν για να τις αλλάξουν και να τις κάνουν να μεταβούν προς τις γνήσιες μορφές. Αισθάνονται την καθολική κρίση και αδυναμία, οικονομική, πολι­τική, κοινωνική, ακόμα και στρατιωτι­κή -ας δούμε τι συμβαίνει στο Αφγα­νιστάν και το Ιράκ και την κρίση του πολεμικού προγράμματος του Μπους στην Ευρώπη για παράδειγμα- του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού, στο ότι όχι μόνο είναι ένα σύστημα ανταγωνιστικό με την παραμικρή πρό­οδο, αλλά ΗΔΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΜΠΟΔΙΣΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟ, ΑΝ Η ΗΓΕΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕ­ΝΗ ΝΑ ΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΕΙ. Είναι αυτό που συμβαίνει στη Λατινική Αμερική, όπου ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ ΜΠΟΡΕΙ Ν’ ΑΡΧΙΣΕΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΕΞΥΓΙΑΝΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑ­ΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕΤΑΒΕΙ ΑΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΓΝΗΣΙΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΠΡΟ­ΓΡΑΜΜΑΤΟΣ ΜΕΤΑΒΑΣΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ, ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΓΕΣΙΑ. Σ’ αυτή τη μετάβαση περι­λαμβάνεται η διαμόρφωση της νέας, μαζικής επιστημονικής σοσιαλιστικής ηγεσίας, αυτής δηλαδή που στηρίζεται στον επιστημονικό σοσιαλισμό των Μαρξ, ‘Ενγκελς, Λένιν, Τρότσκι και Ποσάδας. Μια διαμόρφωση που αδι­αμφισβήτητα γίνεται στο εσωτερικό του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινή­ματος, παρά κι ενάντια στη γραφειο­κρατία. Τα υπόλοιπα κινήματα και μέτωπα, ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΟΔΙΚΑ, ΜΕΤΑΒΑ­ΤΙΚΑ. Γιατί αυτό που καθορίζει και θα καθορίσει είναι το ιστορικό περι­εχόμενο, που πάει προς τις γνήσιες, σοσιαλιστικές και κομμουνιστι­κές μεταβατικές μορφές του: Σοβιέτ, Μπολσεβίκικο Κόμμα, Κομμουνιστι­κή Διεθνής, Ενιαίο Μέτωπο, Συντα­κτική Συνέλευση, Δικτατορία του Προλεταριάτου, Κοινωνικοποίηση της Παραγωγής και Διανομής, «στον καθένα σύμφωνα με τις ανά­γκες του». Ήδη ο κανόνας «στον κα­θένα σύμφωνα με τις ικανότητες του» έχει εν μέρει ξεπεραστεί, από την ωρί­μανση των αντικειμενικών συνθηκών, του τεράστιου πλούτου και τεχνολογί­ας της ανθρωπότητας και από την ωρίμανση της αλληλέγγυας και κομ­μουνιστικής συνείδησης της και γιατί για τον καπιταλισμό και τη γραφειο­κρατία έχει αποδειχτεί ότι «ικανότητα» σημαίνει ικανότητα σφετερισμού και καταλήστευσης, ενώ στο Εργατικό Κράτος θα είναι πια μια καθυστέρηση. Αυτό το περιεχόμενο ήδη διατρέχει τον κόσμο, έστω και εμπειρικά (μέσα από το σεχτάριο και οπορτουνιστικό εμπει­ρισμό των ηγεσιών, αλλά οργανωμέ­νου στο μυαλό των μαζών) κι αυτό που χρειάζεται είναι να οργανωθεί με κοινωνικές, πολιτικές και οργανωτικές μορφές συγκεκριμένες. Κι εμείς είμα­στε μέρος της εφαρμογής αυτών των ιστορικών συμπερασμάτων, σαν Πτέ­ρυγα του Παγκόσμιου Κομμουνιστικού Κινήματος και της προσεχούς Διε­θνούς του, της Κομμουνιστικής Διε­θνούς, στην οποία η 5η Σοσιαλιστική Διεθνής που προτίθεται να προωθήσει ο Τσάβες, δεν μπορεί και δεν θα είναι ανταγωνιστική (γιατί φαίνεται ότι την προτείνει, ελπίζουμε όχι σεχτάρια και ανταγωνιστικά, απέναντι στην υπάρ­χουσα, υποταγμένη στο σύστημα, σοσιαλδημοκρατική, Σοσιαλιστική Διεθνή και στη μη ύπαρξη μιας Αντιι­μπεριαλιστικής και Αντικαπιταλιστικής Διεθνούς). Διαφορετικά θα εξαφανι­στεί, έχοντας παίξει προηγούμενα το ρόλο της σαν μεταβατική και προοδευ­τική μορφή. Η Ιστορία του ανθρώπι­νου πολιτισμού θα περάσει αναπό­φευκτα από μια Νέα Μαζική Κομμου­νιστική Διεθνή κι εμείς δρούμε γι’ αυτό το καθήκον και μάλιστα ΣΑΝ ΝΑ Υ­ΠΗΡΧΕ ΗΔΗ, γιατί ο Τρότσκι και ο Ποσάδας μας δίδαξαν ότι η 4η Διεθνής γεμίζει το κενό, πρώτα του εκφυλι­σμού κι ύστερα της διάλυσης της 3ης Κομμουνιστικής Διεθνούς του Λένιν και του Τρότσκι, από τη σταλινική γραφειοκρατία, μια διάλυση που ήταν ένα από τα δώρα της γραφειοκρατίας στον παγκόσμιο καπιταλισμό. Εμείς κάνουμε, πρέπει να κάνουμε, αυτό που -για την ώρα- δεν κάνουν και πρέπει να κάνουν οι κομμουνιστι­κές ηγεσίες. Γι’ αυτό υπάρχει κι αυτό το τεράστιο κύρος αυτής της Ποσαδικής 4ης Διεθνούς στο παγκό­σμιο κομμουνιστικό κι επαναστατι­κό κίνημα.

Η γραφειοκρατία, από την ιστορική της φύση, σφετερίζεται τις μάζες και το Εργατικό Κράτος και κάνει δώρα στον καπιταλισμό, πιστεύοντας ότι αυτός θα της επιστρέψει κάποια ψί­χουλα. Αλλά αποδείχτηκε ότι ο καπι­ταλισμός «σφετερίζεται», χρησιμοποι­εί ακόμα και τη γραφειοκρατία και προπάντων σφετερίζεται κι εκμεταλ­λεύεται τις μάζες. Αλλά οι μάζες και οι επαναστατικές ηγεσίες τους μπορούν και πρέπει, χρησιμοποιούν τον καπι­ταλισμό και προπάντων την κρίση του και τις εσωτερικές του αντιθέσεις -ακόμα και τις αντιθέσεις του με τη γραφειοκρατία-, για να προχωρήσουν στην πρόοδο του συνόλου της κοινω­νίας. Σήμερα αρκεί η ηγεσία να εί­ναι έντιμη, συνεπής και προοδευτι­κή, για να γίνει επαναστατική, σο­σιαλιστική και σύντομα κομμουνι­στική…

…Υπάρχουν ήδη τρεις όψεις μετε­κλογικές στη χώρα, που είναι έκφραση των πιθανών συνεπειών που θα έχει αυτό το αποτέλεσμα και για όλη την Ευρώπη. 1) Μια κρίση πλή­ρους αποσύνθεσης στο κόμμα της δεξιάς μετά απ’ αυτές τις εκλογές, πα­ραίτηση του Καραμανλή από την ηγε­σία του και μια εσωτερική διαμάχη ανάμεσα σε πολλούς υποψήφιους για την ηγεσία, αλλά που όλοι τώρα είναι ενάντια -τουλάχιστον στα λόγια- στο νεοφιλελευθερισμό και με βάση αυτό προβλέπεται ακόμα και μια διάσπαση αυτού του κόμματος. Αυτός είναι άλλος ένας φόβος της ευρωπαϊκής αστικής τάξης, γιατί αυτή η διάσπαση σημαδεύει μια αποσύνθεση και διαί­ρεση των κομμάτων της δεξιάς σε όλη την Ευρώπη κι ότι ακόμα και τομείς αυτών των κομμάτων, όπως ο Ζελάγια στην Ονδούρα (που προερχόταν από το φιλελεύθερο κόμμα), μπορούν να περάσουν το φράκτη του μαντριού προς την αντίθετη ταξική πλευρά. Ο παλιός Καραμανλής βρέθηκε κοντά στο να το κάνει, έστω και παροδικά, βγαίνοντας από το NATO και κάνο­ντας μια πολιτική εθνικιστική, αναπτυ­ξιακή και λέγοντας ότι «ο σοσιαλι­σμός είναι για το μέλλον». Ένα χαρα­κτηριστικό της φάσης που έρχεται θα είναι σίγουρα η επαλήθευση όλων των προβλέψεων του Χ. Ποσάδας, όπως είναι η «κρίση αποσύνθεσης» και διάσπασης των κομμάτων της δεξιάς -μπαίνει τέλος καθοριστικό κάθε πολιτικής τους προς όφελος των κοινωνικών βάσεων τους- η «κρίση αναπροσανατολισμού» των Σοσιαλι­στικών Κομμάτων, η «κρίση ανόδου» των Κομμουνιστικών Κομμάτων, η «Μερική Αναγέννηση και η Ιστορική Επανασυνάντηση με το μαρξισμό-λενινισμό», όλα προτσές που δίνονται ξεκάθαρα στην Ελλάδα, καθώς επίσης και το Ενιαίο Προλεταριακό, Αντιιμπε-ριαλιστικό, Αντικαπιταλιστικό και Σο­σιαλιστικό Μέτωπο, προς Ενιαία Κόμ­ματα της Σοσιαλιστικής Επανάστα­σης. Γιατί η ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού πάει γρήγορα προς το Πρόγραμμα της Διαρκούς Προόδου: Μεταβατικό Πρόγραμμα, Ενιαία Μέτω­πα, Κόμμα-Σοβιέτ-Διεθνής.

2) Επαναλαμβάνοντας κι επεκτείνο­ντας τις προεκλογικές του υποσχέ­σεις, ο Παπανδρέου είπε ότι δεν πρό­κειται να κάνει μια διαχείριση της κρί­σης του συστήματος, αλλά μια πολιτι­κή για τις μάζες και «μαζί» μ’ αυτές, με τη συμμετοχή τους και της «διαβούλευση» με τους οργανισμούς τους και θα συγκρουστεί με τα συμφέ­ροντα της ολιγαρχίας και ταυτόχρονα είπε ότι «οι υπουργοί πρέπει να είναι εξουσία ενάντια στην εξουσί­α», που εμείς προτείνουμε αυτό δεν πρέπει να σημαίνει ότι ο υπουργός θα ασκεί μια καπιταλιστική εξουσία ενά­ντια στη γραφειοκρατική, διαχειριστι­κή εξουσία, που απλά θα ήταν μια «αυτοκτονία», όπως συνέβη με τον Καραμανλή, αλλά η εξουσία της κυ­βέρνησης και των υπουργών και η Λαϊκή, Δημοκρατική κι Επαναστατι­κή εξουσία, να πηγαίνει ενάντια και στην καπιταλιστική εξουσία και στη γραφειοκρατική, που άλλωστε είναι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Είναι αυτό που έλεγε κι εν μέρει εφάρ­μοσε για μια περίοδο ο πατέρας του Παπανδρέου, το 1981-85: «Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσί­α». Γιατί ο καπιταλισμός δεν έχει κανένα κοινωνικό, πολιτικό, ηθικό κύρος κι εξουσία, αλλά έχει ακόμα αρκετή οικονομική και στρατιωτική εξουσία και το πιο μικρό προοδευ­τικό βήμα που θα κάνει η κυβέρνη­ση Παπανδρέου, θα συναντήσει τη μεγαλύτερη αντίδραση αυτής της καπιταλιστικής εξουσίας, που θα θελήσει να επιβάλλει και πάλι το νεοφιλελευθερισμό στην οικονομία και την κοινωνία, παρά την πολιτι­κή αντίσταση από τη μεριά των ηγεσιών. Η μοναδική κι αναπόφευκτη μορφή που μένει για να επιβάλλει ο καπιταλισμός τις ταξικές επιταγές του, είναι η οικονομική και στρατιωτική δικτατορία, σε όλο τον κόσμο και την Ελλάδα. Γι’ αυτό, όπως εξηγεί και προτείνει σωστά η Ποσαδική 4η Διε­θνής για τη Λατινική Αμερική, η πιο μεγάλη δύναμη για μια προοδευτι­κή κυβέρνηση, είναι η συμμαχία με τις μάζες και τους ανεξάρτητους ταξικούς, συνδικαλιστικούς, κοινω­νικούς και πολιτικούς οργανισμούς τους. Για να μπορέσουν έτσι να επιβάλλουν τη δημοκρατική «δικτα­τορία» της προόδου, ενάντια στην πραγματική και καθημερινή δικτα­τορία του καπιταλισμού. Προπά­ντων για να μπορέσουν να πάρουν μέτρα ζωτικά για τη ζωή των μα­ζών, ενάντια στην εγκληματική ζωή του συστήματος, που είναι μέτρα διαρθρωτικά στην οικονομία, «απαλλοτρίωσης των απαλλοτριω-τών» (Μαρξ), κρατικοποίηση, σχεδι­ασμός και κοινωνικός έλεγχος στην οικονομία, για να μπορέσουν, με μορφή διαρκή και συνεχή, να ικανο­ποιηθούν οι ανάγκες των μαζών. Τρίτος Δρόμος δεν υπάρχει. Και ήδη αυτό αποδείχτηκε από το αντικει­μενικό προτσές στον κόσμο. Ανάμεσα στ’ άλλα από το ότι όταν οι ρεπου­μπλικάνοι στις ΗΠΑ κατηγορούν τον Ομπάμα ότι θέλει το σοσιαλισμό, είναι γιατί αυτοί και το ιμπεριαλιστικό κέ­ντρο τους, ξέρουν καλύτερα από τις δικές μας ηγεσίες, ότι ακόμα και το πιο μικρό προοδευτικό βήμα, όπως είναι ο νόμος για την υγεία του Ομπά­μα, δεν μπορεί να γίνει με την άδεια αυτού του κέντρου, αλλά με βήματα μετάβασης προς την αντιιμπεριαλιστι-κή πάλη και το σοσιαλισμό.

3) Ένα σημείο που για μας έχει πιθανό την πιο μεγάλη σημασία, είναι ότι για πρώτη φορά το ΚΚΕ αρχίζει να βλέπει ότι η μη αύξηση των ψήφων του, είναι προϊόν των λαθών της ηγεσίας του κόμματος κι όχι των μαζών, στις οποίες «πιστεύουν κι έχουν εμπιστοσύνη», γιατί «υπάρχει ένα θετικό προτσές στη διαμόρφωση της λαϊκής συνεί­δησης», όπως λέει η ηγεσία του στα συμπεράσματα από αυτές τις εκλογές, εφαρμόζοντας -επιτέλους-στην πράξη, την κεντρική ανάλυση των τελευταίων Συνεδρίων του, ότι «το αντικειμενικό προτσές είναι ώριμο για το σοσιαλισμό». Κι όπου εμείς επιμέ­νουμε όλα αυτά τα χρόνια, επαναλαμ­βάνοντας τον Τρότσκι και τον Ποσά-δας, ότι αυτό που λείπει και χρειάζε­ται είναι η ηγεσία, γιατί η συνείδηση των μαζών όχι μόνο υπάρχει αλλά και είναι υπερώριμη για το σοσιαλισμό. Μόνο η αδυναμία των ηγεσιών κά­νει να φαίνεται μοιραίο η ανθρωπό­τητα να ζει στον καπιταλισμό.

Εμείς έχουμε μια τεράστια χαρά και συγκίνηση, γιατί είμαστε μέρος αυτής της αναγκαίας και εφικτής αρμονίας ανάμεσα στις μάζες και την ηγεσία τους. Αισθανόμαστε ότι ο Ποσάδας είναι ζωντανός στην Ελλάδα, μέσα από το μικρό ελληνικό Τμήμα της τροτσκιστικής-ποσαδικής 4ης Διεθνούς, αλλά προπάντων μέσα από την ίδια τη Διεθνή, που είναι στο κέντρο αυτής της οικοδόμησης της αρμονίας στη Λατινική Αμερική και τον κόσμο. Είμαστε η μοναδική οργάνωση στη χώρα που από την αρχή, εδώ και πολλά χρόνια, αναλύσαμε και προτείναμε ότι «Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ ΤΗΣ ΕΥ­ΡΩΠΗΣ», βασιζόμενοι στις αναλύσεις του Χ. Ποσάδας, πάνω στην ομοιότη­τα του κοινωνικο-πολιτικού προτσές στη Βενεζουέλα, την Ελλάδα, την Πορ­τογαλία, τη Βολιβία και άλλες χώρες, που σαν περιφερειακές του συστήμα­τος, έχουν την ίδια στιγμή μια παρά­δοση και δύναμη των Κομμουνιστικών Κομμάτων κι επίσης μια παράδοση τροτσκισμού και ποσαδισμού. Είναι μια τεράστια χαρά να βλέπουμε την επιβεβαίωση σε όλες αυτές τις χώρες, τόσο αυτού του αντικειμενικού προ­τσές, όσο και του ρόλου του ποσαδι­σμού σ’ αυτή τη φάση. Μια αναγκαιό­τητα, που εμείς στην Ευρώπη δεν μπορέσαμε να εκπληρώσουμε, όπως για την ώρα στην Πορτογαλία, εξαιτί­ας της εγκατάλειψης και της λιποταξί­ας της πλειοψηφίας των πρώην ποσα-δικών στελεχών στην Ευρώπη. Είναι γι’ αυτό που εμείς, σαν ελληνικό Τμή­μα, αλλά και σαν μέρος της ανάγκης του ποσαδισμού στην Ευρώπη, αι­σθανόμαστε υπεύθυνοι, με διπλή έννοια, για να μπορέσουμε να διορ­θώσουμε, ν’ ανυψώσουμε και ν’ αυξή­σουμε την επέμβαση μας στην Ελλά­δα και την Ευρώπη.

Εμείς καλέσαμε να ψηφιστεί το ΚΚΕ, όπως κάναμε και στις ευρωε­κλογές, αλλά όχι ενάντια στα άλλα Κόμματα της Αριστεράς, συμπερι­λαμβανόμενου του ΠΑΣΟΚ, αλλά αισθανόμενοι κι όντας μέρος του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινή­ματος και ιδιαίτερα του ΚΚΕ και «σαν Φάρο που φωτίζει το προτσές στην Ελλάδα», με το Πρόγραμμα του για Επαναστατικό κι Εργατικό Κρά­τος, διορθώνοντας την πολιτική και την τακτική του, στην κατεύθυνση της πολιτικής και της τακτικής του Λένιν και στην κατεύθυνση που ήδη οι ελλη­νικές μάζες εφαρμόζουν στην ταξική κι επαναστατική πάλη τους, ακόμα και στις αστικές εκλογές, οι οποίες δεν μπορούν να εκφράσουν σε βάθος, το προτσές του Κοινωνικού Επαναστατι­κού κι Εργατικού Κράτους που υπάρ­χει στο μυαλό των μαζών και που ήδη ξανάρχισε να παίρνει μορφή στην κοινωνική πορεία της χώρας, μ’ αυτό και το τέτοιο εκλογικό αποτέλεσμα. Έχει μεγάλη σημασία για μας η εμπει­ρία που κάνει η τροτσκιστική-ποσαδική 4π Διεθνής στη Λατινική Αμερική, σε χώρες που, σε διαφορετι­κούς βαθμούς και ποιότητες, είναι εκφράσεις αυτής της κοινωνικής πο­ρείας, που σαν κατακτήσεις, σαν συσσώρευση ποσότητας, μετασχημα­τίζονται σε ποιότητες, βήματα προς Επαναστατικά κι Εργατικά Κράτη, που δεν μπορούν να γυρίσουν πίσω, παρά μόνο μέσα από μια ομαδική εγκατάλειψη της ηγεσίας, ή μια στρα­τιωτική εισβολή ή πραξικόπημα, όπως προετοιμάζει ο ιμπεριαλισμός κι έκανε στην Ονδούρα. Είναι γι’ αυτό, που όπως εκεί, έτσι κι εδώ στην Ελλάδα και μάλιστα περισσότερο εδώ, γιατί η Ελλάδα είναι μέσα στην ιμπεριαλιστι­κή Ευρωπαϊκή Ένωση, ο Παπανδρέ­ου και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, πρέ­πει ν’ ανεξαρτητοποιηθεί από τον ι­μπεριαλισμό και ν’ ανοιχτεί στον αντιιμπεριαλιστικό κόσμο και να είναι μέρος του Παγκόσμιου Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου, όπως κι αν το ονο­μάσουν.

Το κύρος αυτής της επέμβασης της Τροτσκιστικής-Ποσαδικής 4ης Διε­θνούς στον κόσμο και στην Ελλάδα είναι τεράστιο. Το ΚΚΕ δημοσίευσε τη δική μας έκκληση να ψηφιστεί στις ευρωπαϊκές και εθνικές εκλογές, δημο­σιεύοντας μέρος του μεγάλου τίτλου αυτής της έκκλησης και που δεν ήταν σε όλα σύμφωνη με την πολιτική και τακτική του ΚΚΕ. Και το πιο ενδεικτικό αυτού του κύρους της Ποσαδικής 4ης Διεθνούς, είναι ότι μετά από αυτή τη δημοσίευση αυτής της έκκλησης μας για υπερψήφιση του ΚΚΕ στην εφημε­ρίδα του ΚΚΕ «Ριζοσπάστης», μια εφημερίδα της κεντροδεξιάς στην Ελ­λάδα, η «Καθημερινή», την Κυριακή 27/9/2009, όπου έχει μια από τις με­γαλύτερες κυκλοφορία, δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο «Ποσαδισμός και ελληνικός παραλογισμός», δείχνοντας εκεί ότι «ο ποσαδισμός έχει πολλούς οπαδούς στην Ελλάδα, που ούτε οι ποσαδικοί δεν το ξέρουν», ότι δήθεν «πρέπει να είναι μέσα σε μια από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ» και ο δημο­σιογράφος προσπαθεί να μειώσει αυτό το κύρος, αναφερόμενος στους «ιπτάμενους δίσκους και τον προλη­πτικό ατομικό πόλεμο του Ποσάδας», καταλήγοντας μ’ έναν πραγματικό παραλογισμό αυτού του δημοσιογρά­φου, λέγοντας ότι «αν ζούσε ο Ποσάδας θα κατέληγε στο ΠΑΣΟΚ ή τη δε­ξιά»!!!. Εμείς πιστεύουμε ότι αυτό το άρθρο είναι μια έκφραση της τρέλας, παράνοιας, παραλογισμού της αστι­κής τάξης, απέναντι σ’ ένα προτσές που την ξεπερνάει κι όπου εμείς είμα­στε μέρος της ιστορικής λογικής και αρμονίας αυτού του ξεπεράσματος του. Αυτός ο δημοσιογράφος δεν μπο­ρεί να κατανοήσει αυτή την πραγματι­κότητα, αλλά και τη διαστρεβλώνει, αγνοώντας ακόμα και το γεγονός ότι αυτή η διαστρέβλωση πάει ενάντια του σαν άτομο, αρκεί να σώσει το σύστημα που αντιπροσωπεύει. Για παράδειγμα, οι «ιπτάμενοι δίσκοι» ήδη συζητιούνται από όλη τη λογική ανθρωπότητα και τους επιστήμονες της, ενώ «ο προληπτικός ατομικός πόλεμος» εφαρμόζεται ήδη από το εγκληματικό σύστημα, τον καπιταλι­σμό, ενάντια στην ανθρωπότητα, με εκατομμύρια ανθρώπινα θύματα, ενώ ο Ποσάδας είχε προτείνει τον προλη­πτικό «πόλεμο» των Εργατικών Κρα­τών ενάντια στο εγκληματικό αυτό σύστημα, χωρίς ανθρώπινα θύματα, όσο εξαρτιόταν από τα Εργατικά Κρά­τη και την προοδευτική ανθρωπότητα, ανάμεσα στ’ άλλα καταστρέφοντας ακριβώς τα ατομικά όπλα του καπιτα­λισμού, ακριβώς για να προλάβουν αυτά τα σημερινά και παντοτινά -όσο υπάρχει ο καπιταλισμός- εγκλήματα. Δυστυχώς η ανθρωπότητα θρηνεί καθημερινά θύματα και καταστροφές, της φύσης και του σύμπαντος, ακρι­βώς γιατί η έλλειψη επιστημονικής μαρξιστικής ηγεσίας και η προδοσία της γραφειοκρατίας των Εργατικών Κρατών της Ευρώπης, άφησε -για την ώρα- χώρο στο να συνεχίσει το πα­γκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα το καταστροφικό του πόλεμο με όλα τα μέσα, συμπεριλαμβανομένων και των ατομικών όπλων, όπως ήδη έκανε μαζικά στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι και προετοιμάζει ανοιχτά, όπως το ίδιο διακηρύσσει, το σημερινό Πεντάγωνο των ΗΠΑ. Αυτός ο δημοσιογρά­φος αγνοεί (;) και διαστρεβλώνει το γεγονός ότι ΤΑ ΑΤΟΜΙΚΑ ΟΠΛΑ Υ­ΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΣΥΖΗΤΙΕΤΑΙ Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ «ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΗ» ΧΡΗΣΙΜΟ­ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥΣ. ΓΙΑΤΙ ΑΡΑΓΕ; Αλλά «η ανθρωπότητα ζει στη φάση της λογικής και του δίκαιου» (Χ. Ποσάδας) και τελικά αυτή θα νικήσει το εγκληματικό σύστημα και τον παραλο­γισμό του.

ΝΙΚΗΣΑΝ ΟΙ ΜΑΖΕΣ ΤΗΣ ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΑΤΙΝΙΚΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ: ΑΡΧΙΣΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΠΟΧΗ ΓΙΑ ΤΗ ΧΩΡΑ

Ήδη ακούγονται οι σάλπιγγες του εκλογικού θριάμβου, οι ήχοι που α­ναγγέλλουν ότι μια άλλη εποχή ξεκινά­ει! Δεν είναι άλλος ένας θρίαμβος, ούτε οποιοσδήποτε θρίαμβος των μαζών της Ουρουγουάης. Αυτές οι εκλογές δείχνουν ότι η πρωτοπορία, κοινωνικά ερμηνευμένη από την πλειοψηφία του λαού, αποφάσισε να δώσει τη μάχη για τον επανα­στατικό μετασχηματισμό της Ου­ρουγουάης. Δεν είναι μόνο μια εκλο­γική επιτυχία, αλλά ο κοινωνικός θρίαμβος της πλειοψηφίας του λα­ού πάνω στον ταξικό εχθρό. Επί­σης πάνω στο συντηρητισμό, τον οπορτουνισμό, τις πελατειακές σχέσεις και το ρεφορμισμό της πλειοψηφίας των ηγεσιών. Πάνω κι ενάντια στο βάρος που αυτό ασκεί πάνω στις μάζες και την ταξική πά­λη.

Χαιρετίζουμε όχι μόνο το Πλατύ Μέτωπο (ΠΜ), τον Χοσέ Μουχίκα και τον Ντανίλο Αστόρι, αλλά το λαό της Ουρουγουάης, που αν και δεν μπόρεσε να ξεριζώσει από την κοινω­νία και την εθνική ζωή, τα κύρια ε­γκλήματα του καπιταλιστικού συστή­ματος -όπως έναν κτηνώδη κοινωνικό αποκλεισμό και ανισότητα-, με βαθιά εποικοδομητική συνείδηση και θέλη­ση, βάση για την οργάνωση της νέας κοινωνίας, πέτυχε αυτό τον τεράστιο θρίαμβο. Ένα θρίαμβο πολιτικό και κοινωνικό, που χωρίς τις μάζες δεν θα ήταν δυνατό να κατακτηθεί: μια δεύτε­ρη εθνική, λαϊκή κι επαναστατική κυ­βέρνηση του ΠΜ, παρόλο που η ηγε­σία άφησε στο δρόμο την επανεκλογή του Προέδρου Ταμπαρέ Βάσκες, του ηγέτη που είχε οικοδομήσει μια ουσια­στική κοινωνική βάση, που απαιτούσε να δοθεί συνέχεια στη διακυβέρνηση για και με τις μάζες, βαθαίνοντας τις αλλαγές που η ίδια η κοινωνία και οι ιστορικοί χρόνοι μας απαιτούν.

Αυτή η νύχτα της 29 του Νοέμβρη δεν αλλάζει τη διάρθρωση του προ­τσές, αλλά την ενισχύει. Αυτό για το οποίο πρέπει να παλέψουμε τώρα, μέσα κι έξω από το ΠΜ, είναι ώστε η μορφή με την οποία αυτή η νέα ηγεσία του κράτους προτίθεται να σχηματίσει την κυβέρνηση, σε συμμαχία δηλαδή με τους ηττημένους του χθες, να μη σημάνει καμιά οπισθοδρόμηση στην κοινωνικο-πολιτική διάρθρωση που αφήνει ο σύντροφος Ταμπαρέ Βά­σκες, με την πρόοδο της 1ΐί εθνικής κυβέρνησης του ΠΜ.

Στην παραλιακή του Μοντεβίδεο, στη Σέρρο, τη Παϊσαντού ή τη Σάλτο, παντού, τραγουδάμε από χαρά. Ο χθεσινός είναι ένας θρίαμβος των ουρουγουάνικων μαζών, επίσης των μαζών της Λατινικής Αμερικής και του κόσμου, που συνέβαλαν με την ακατά­βλητη καθημερινή πάλη τους και την κοινωνική ωρίμανση τους, στο να δώσουν σιγουριά σ’ ένα σημαντικό μέρος του ουρουγουάνικου εκλογικού σώματος, που είδε κι αισθάνθηκε σί­γουρο να συνεχίσει να προχωράει. Τώρα πρέπει να πάμε στην πάλη για την τοπική και ηπειρωτική ολοκλήρω­ση και χωρίς να μειώσουμε τους στό­χους που αποφάσισε το 5° Συνέδριο «Ζελμάρ Μιτσελίνι», ούτε παρακαλώ­ντας «να έλθουν οι επενδυτές», όπως ένα σημαντικό μέρος της ηγεσίας του ΠΜ βλέπει σαν τη διέξοδο από την κρίση του συστήματος. Δηλαδή, πε­ρισσότερο εξαρτημένο καπιταλιστικό σύστημα.

Νίκησαν οι μάζες της Ουρουγουάης και της Λατινικής Αμερικής ιδιαίτερα, αλλά επίσης η ανοδική πορεία της σοσιαλιστικής συνείδησης της αν­θρωπότητας. Ηττήθηκαν όλα τα εξωτε­ρικά κι εσωτερικά τεχνάσματα, που προσπάθησαν να εμποδίσουν αυτή την πρόοδο, που δεν θα παραμείνει σ’ έναν «καλό καπιταλισμό», μεταρρυθ­μισμένο, επενδυτικό, αλλά θα προχω­ρήσει στην πρόοδο της συζήτησης και της διαμόρφωσης της σοσιαλιστικής προοπτικής, προς νέες κι επαναστατι­κές συγκεκριμένες μορφές οργάνωσης της κοινωνικής ζωής.

Ήταν μια ήττα επίσης για την ψευτο-αριστερά, που έδειξε ότι δεν είναι ικανή να κατανοήσει πώς αναπτύσσε­ται το προτσές της κοινωνικής συγκέ­ντρωσης. Τοποθετήθηκε ο δεύτερος λίθος της διαλεκτικής προόδου της χώρας, με την ενσωμάτωση εκατοντά­δων χιλιάδων εργαζόμενων, νέων, μεσαίας τάξης, αγροτών, αθλητών, στρατιωτικών, μικρών επιχειρημα­τιών, που βρίσκονται πιο κοντά στο προλεταριάτο παρά στους καπιταλι­στές. Σήμερα προχωράμε στην από­φαση, εκλογική στη μορφή, προς μια πραγματική εθνοσυνέλευση των μαζών, που θα συζητήσει το τι θέ­λουμε και πού πάμε! Σήμερα ανα­τρέπεται η πολιτική του κομματάρ­χη, η ψηφοθηρική σαβούρα του ροζέ δικομματισμού, που ήδη στε­ρείται περιεχομένου. Σήμερα αλλά­ζει η ιστορία της Ουρουγουάης, με την επιβεβαίωση αυτού που πετύ­χαμε, αυτού που ήδη έχουμε κάνει, ακόμα κι αυτού που δεν ξέραμε ή δεν μπορέσαμε να συγκεκριμενο­ποιήσουμε, σ’ αυτά τα 5 πρώτα χρόνια της Κυβέρνησης που διευ­θύνει ο Ταμπαρέ Βάσκες.

Τώρα πέφτει εντελώς το τείχος του αίσχους του αντεπαναστατικού συρφετού, που προσπάθησε να εμποδίσει και στη συνέχεια ν’ απο­προσανατολίσει το θρίαμβο των μαζών. Είναι μια νέα πτώση του τείχους της αναξιοπρέπειας, της εκμετάλλευσης, της κοινωνικής διάσπασης, με το βάθεμα ενός προ­τσές που ανοίγει πραγματικά πα­ράθυρα στην εξυπνάδα και το δίκιο.

Αυτή η ηγεσία της νέας Εθνικής Κυ­βέρνησης της Ουρουγουάης, που ανα­δείχτηκε από τις χθεσινές εκλογές, θα πρέπει ν’ αντιπροσωπεύσει και ν’ ανταποκριθεί με συγκεκριμένη μορ­φή στην πολιτική ψήφο εκατοντά­δων χιλιάδων ουρουγουανών, αν­δρών και γυναικών, που ψήφισαν με τα χέρια, με τα πόδια, αλλά βα­σικά με τη συνείδηση τους. Που έδρασαν και οργανώθηκαν έξω από μηχανισμούς και κομματικές δομές, δείχνοντας την ικανότητα της λει­τουργίας της κοινωνικής φαντασί­ας. Ακριβώς, φαντασίας, σαν πα­ράγοντας πιο σημαντικός από την ίδια τη γνώση.

Χαιρετίζουμε σ’ αυτό το μεγάλο γε­γονός, τη μνήμη εκατοντάδων συντρό­φων, δικών μας και άλλων κομμάτων και κινημάτων, που σήμερα δεν είναι κοντά μας και ήταν από κάθε χώρο πάλης, παράγοντες δημιουργίας, γένε­σης και ωρίμανσης της συλλογικής συνείδησης.

Χαιρετίζουμε τις δεκάδες χιλιάδες επαναστάτες αγωνιστές όλων των πολιτικών, συνδικαλιστικών, μορφωτι­κών, στρατιωτικών, κοινωνικών οργα­νώσεων, που με την πάλη τους ήταν μέρος αυτής της οικοδόμησης, που σήμερα ξεχύνεται με σαρωτική δύναμη από το ΠΜ και βασικά από την κοινω­νική συνείδηση που διαλύει το δικομ­ματισμό, στην ιστορία ενός καπιταλι­σμού νεοαποικιακού, συντηρητικού, υποταγμένου στον ιμπεριαλισμό.

Αυτή η τεράστια ψήφος, με τη μαζική υποστήριξη στο ΠΜ, είναι ο λίθος που ενισχύει το οικοδόμημα που άρχισε να κατασκευάζεται τον Οκτώβρη του 2004, σαν συνέχεια της 5π? του Φλε­βάρη του 1971, όταν ιδρύθηκε το ΠΜ. Αποτίουμε φόρο τιμής στον Χ. Ποσά-δας και στη σημασία του ρόλου του στην ιστορία της ταξικής πάλης στην Ουρουγουάη. Ο Ποσάδας ήταν, είναι ακατάλυτο μέρος αυτής της πορείας, μέσα από τις αναλύσεις του και την απόλυτη αισιοδοξία του, ότι η Ουρου­γουάη θα προχωρούσε στην προοπτι­κή του ΠΜ, μιας συμμαχίας στην ο­ποία αυτός συνέβαλε στο να διαμορ­φωθεί.

Ένα τεράστιο εναγκαλισμό στ’ όνομα της 4πς Διεθνούς στον ουρου-γουάνικο λαό, στο ΠΜ και ιδιαίτερα στο μαχητικό ουρουγουάνικο Τμήμα μας, το ΕΕΚ (τροτσκιστικό-ποσαδικό)

Εκ μέρους του Λατινοαμερικάνι­κου Γραφείου

Ελισαίο Ραμίρεζ, 29/11/2009

ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ ΣΤΗΝ ΜΠΕΑΤΡΙΣ ΚΟΓΙΑΔΟΣ (Βέρα)

Αγαπητοί σύντροφοι:

Σήμερα 22 Νοέμβρη του 2009 πέθα­νε η αγαπημένη συντρόφισσα Βέρα, Μπεατρίς Κογιάδος. Η ασθένεια που «η επιστήμη και οι γιατροί του συστή­ματος» δεν μπόρεσαν να διαγνώσουν έγκαιρα και να την αντιμετωπίσουν, στέρησε τον οργανισμό της από κάθε αντίσταση και πέθανε από «καρδιακή ανακοπή», σύμφωνα με το επίσημο πιστοποιητικό. Αυτά τα λόγια βγαί­νουν από το βάθος της καρδιάς μας για τη συντρόφισσα Βέρα, με ανακα­τεμένα συναισθήματα βαθιάς αγανά­κτησης και πόνου και αδυναμίας που οι λαοί του κόσμου αισθάνονται την κάθε στιγμή, απέναντι σ’ ένα σύστη­μα, για το οποίο το ανθρώπινο ον, η φύση και το σύμπαν, δεν είναι το κέ­ντρο της ύπαρξης του.

Το 1991 οργανώσαμε μαζί της το ταξίδι της στο Κουβανικό ΕργατικόΚράτος, όπου πραγματοποίησε μια εξαίρετη δραστηριότητα, που ήδη έχει μείνει σαν μέρος της ιστορίας της τα­ξικής πάλης, εκείνες τις στιγμές, όταν όλοι συκοφαντούσαν την Κούβα, τον Φιντέλ και τη σοσιαλιστική επανάστα­ση, που όπως έλεγαν «έπεφτε» και η Βέρα πήγε κι έκανε ένα μεγάλο έργο στην Κούβα.

Δεν την αποχαιρετούμε, γιατί όπως της είπαμε, βάζοντας το χέρι μας πά­νω στο ακίνητο μέτωπο της, συνεχίζει μαζί μας και με τις μάζες του κόσμου, στην πάλη για το σοσιαλισμό. Η οικο­γένεια της, εμείς, τη συνεχίζουμε!

Η οικογένεια της, της οποίας αποτε­λούμε μέρος, θα συνεχίσουμε τη ΣΥ­ΝΕΙΔΗΤΗ ΚΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΖΩΗ, ΓΙΑ Ν’ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΜΙΑΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, ΑΘΛΙΑΣ ΚΑΙ ΜΑΚΑΒΡΙΑΣ, ΠΟΥ ΟΛΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙ­ΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΙ ΕΞΟΥΣΙΑ.

Σας αγκαλιάζουμε αγαπημένοι σύ­ντροφοι.

Η ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ ΒΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑ­ΡΟΥΣΑ!!!

Ελισαίο Ραμίρεζ

Εκ μέρους του Λατινοαμερικάνικου Γραφείου της Ποσαδικής 4ης Διε­θνούς

Μπουένος Άιρες, 22/11/2009

Με βαθειά συναισθήματα πόνου κι αλληλεγγύης, είμαστε μαζί με όλους εσάς και ιδιαίτερα με τον αγαπημένο σύντροφο Βαρέλα και τις κόρες της Βέρα, για την απώλεια της συντρό­φου, συζύγου και μητέρας τους, απώ­λειας που πολύ δύσκολα μπορεί ν’ αναπληρωθεί, με όλες τις προσπά­θειες μας, που ήδη εκφράζονται απ’ όλη την Τροτσκιστική-Ποσαδική 4η Διεθνή, αρχίζοντας από τον ηγέτη της. Η συντρόφισσα Βέρα ήταν και συνεχί­ζει να είναι στη μνήμη, τη σκέψη, το συναίσθημα και τη δράση, προπά­ντων όλων όσων τη γνωρίσαμε από κοντά και προπάντων της οικογένειας της, μια πολύ ανυψωμένη έκφραση του νέου, κομμουνιστικού ανθρώπου, ένα δημόσιο αγαθό, του να τα δίνει όλα, ακόμα και τη ζωή της, για τους άλλους και μ’ ένα δυναμισμό συνε­χούς ώθησης της ίδιας και των άλλων που τη γνώριζαν, ανάμεσα στ’ άλλα προϊόν του ιδιαίτερου συνδικαλιστι­κού της ρόλου σαν δασκάλα, αλλά προπάντων προϊόν της ανυψωμένης κομμουνιστικής-ποσαδικής συνείδη­σης και συναισθήματος, που την οδη­γούσαν αβίαστα στο επαναστατικό πάθος, αξιοπρέπεια και υπομονή που τη χαρακτήριζαν. Αλλά είναι τόσο μεγάλος ο ανταγωνισμός ανάμεσα σ’ αυτές τις ανθρώπινες ποιότητες και τη συνεχή πρόοδο, όλων μας και της ανθρωπότητας, με την ύπαρξη του εγκληματικού καπιταλιστικού συστή­ματος, ώστε ούτε ο αγαπημένος μας δάσκαλος Χ. Ποσάδας, στο πιο ανώ­τερο επίπεδο αυτών των ποιοτήτων, δεν μπόρεσε να νικήσει το φυσικό θάνατο. Αλλά ταυτόχρονα, είναι τόσο ώριμο το προτσές για να ξεπεράσουμε αυτό το σύστημα, που η ανθρωπότητα δεν αφήνει τίποτα να χαθεί από αυτές τις ποιότητες κι αντίθετα αυτές μετα­τρέπονται σε μια δυναμική συνέχεια και ώθηση, ακόμα και μετά τη φυσική εξαφάνιση, γιατί διατηρούνται κάθε φορά και πιο ζωντανές, υλικά, στο μυαλό της ανθρωπότητας και του κα­θενός από εμάς και μέσα από τον εγκέφαλο, που είναι το κέντρο της ζωής, ζωντανές σε κάθε κύτταρο και κέντρο δράσης. Αρκεί να θυμόμαστε το δάσκαλο μας κι όλους τους συντρό­φους μας που έφυγαν από τη φυσική ζωή, για να αισθανθούμε μια ώθηση, πολλές φορές πιο μεγάλη από αυτή που μας έδιναν πριν πεθάνουν. Αυτό που χρειαζόμαστε λοιπόν είναι να τους θυμόμαστε πάντα, για να τους κάνουμε να ζούνε για πάντα. Αυτό μαζί με όλα, μειώνει τον πόνο για το φυσικό τους θάνατο κι αυξάνει την αισιοδοξία μας για το κομμουνιστικό μέλλον της ανθρωπότητας, όπου θ’ αναθεωρηθεί ριζικά και η έννοια της ασθένειας και του θανάτου.

Μιχάλης Μπούμης

Εκ μέρους του Ελληνικού Τμήματος της Ποσαδικής 4κ Διεθνούς

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ: Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ, ΛΑΪΚΗΣ ΚΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΠΡΟΟΔΟΥ

Η δεξιά ψάχνει απελπισμένα -όρος που δείχνει πολιτικά την κατάσταση της- πώς θα μπορέσει να επωφεληθεί από την κρίση ανόδου του εθνικού και λαϊκού προτσές, πώς θα χρησιμοποι­ήσει τις αδυναμίες του αντιπάλου και να πετύχει ένα σταθερό σημείο στήρι­ξης, για να σταματήσει και να συντρί­ψει προς την αντίθετη κατεύθυνση την κοινωνική πρόοδο, αυτό που από την άλλη πλευρά αναπτύσσεται και να εμποδίσει ώστε αυτή η κατάσταση πραγμάτων και η αντικειμενική πορεία που βρίσκεται σ’ εξέλιξη, να κάνει το άλμα, από Εθνικό και Λαϊκό, σε επί­σης Επαναστατικό, που είναι η ανα­γκαία και αναντικατάστατη φάση για να σταθεροποιηθεί αυτό που έχει ήδη κατακτηθεί.

Σ’ αυτό το δρόμο της αποσταθερο­ποίησης προχωράνε μέσα από τα ΜΜΕ, μέσα από την εκστρατεία για «ανασφάλεια». Όπως επίσης και ότι η κυβέρνηση βρίσκεται σε μια πορεία ασταμάτητης πτώσης, σαν το «ναυά­γιο» που απεικονίζει ο Χ.Μ. Σόλα στις «διαμάχες της γειτονιάς» της Γκροντό-να. Εκεί παρουσιάζεται, με μια μορφή λιγότερο χονδροειδή, αυτό που η Κασ­σάνδρα των πολιτικών κατακλυσμών Ελίζα Καρριό αναγγέλλει κάθε μέρα.

Η διαρθρωτική βάση της τωρινής κρίσης περνάει από την ανάγκη να ενισχυθεί από τη μια μεριά μια πολιτι­κή πορεία, που ξεκίνησε από την απο­σύνθεση του νεοφιλελεύθερου καπιτα­λιστικού συστήματος, αλλά που δεν έπαψε να είναι καπιταλιστικό, από την ταξική του φύση κι από την άλλη μια κοινωνική πορεία, που έχει ξεκινήσει και που απαιτεί την αλλαγή αυτού του συστήματος. Η κρίση της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας, που αυτή τη φορά δεν είναι μέρος του προτσές της εξάπλωσης του, ή κυκλική, φτάνει στην εθνική οικονομία με τις μορφές και τις ιδιαιτερότητες της χώρας, αλλά δεν διαφέρει, όσο αφορά τις εντεινό­μενες ανισότητες και το βάθος που τη βυθίζουν. Μια πορεία που εκφράζεται στο ότι, από τη μια μεριά η πολιτική της κυβέρνησης της Κριστίνα Κίρχνερ έχει ανάγκη από την κοινωνική οργα­νωμένη επέμβαση του λαού, για να μπορέσει να συμπήξει ένα Ενιαίο Μέ­τωπο με τους εργαζόμενους, ενεργούς ή αποκλεισμένους από το σύστημα και παίρνει μέτρα που θίγουν τη διάρ­θρωση του καπιταλιστικού συστήμα-^τ°ζ ^τΠζ χώρας κι από την άλλη η δε­ξιά, που ξέροντας ότι αυτή η πορεία μπορεί να στραφεί κατευθείαν ενάντια στο σύστημα, προσπαθεί απεγνωσμέ­να να δημιουργήσει τις συνθήκες που θα ευνοήσουν το πισωγύρισμα και σε μερικές όψεις την αντεπανάσταση, πολύ πίσω από το επίπεδο που έχει πετύχει το σημερινό κοινωνικοπολιτι­κό προτσές.

ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η κυβέρνηση κινείται ανάμεσα σε μέτρα που θίγουν τη διάρθρωση του συστήματος και σε πολιτικές προτά­σεις που αναζητούν μια συναίνεση. Η πολιτική της συμφιλίωσης, της οποίας η πιο βαθιά έκφραση είναι το σχέδιο για την Πολιτική Μεταρρύθμιση, στο­χεύει σε μια συναίνεση με το πολιτικό κέντρο, που αντιπροσωπεύεται από τομείς του UCR (Ριζοσπαστική Ένωση), αλλά ανοίγει τις πόρτες και στο PRO (Ρεπουμπλικανική Πρότα­ση), όπως και στη CC (Συμμαχία Πο­λιτών), που είναι μέρος αυτού που αύριο θα είναι το αντιδραστικό μέτω­πο, ή η τωρινή εκδοχή της Δημοκρατι­κής Ένωσης του 1946, αλλά στον τωρινό χωροχρόνο (και χωρίς τη συμ­μετοχή του ΚΚ Αργεντινής σ’ αυτό, σημ. μετάφρ.).

Μια πολιτική που αν δεν αλλάξει σαν αντίληψη, όσο αφορά του τι αντι­προσωπεύει κοινωνικά, γιατί και σε ποια στρώματα του πληθυσμού απευ­θύνεται, τείνει ν’ αφεθεί στα χέρια των 4 ή 5 «επίσημων κομμάτων», όλων του συστήματος, αφήνοντας έξω ακό­μα και τομείς που είναι η κοινωνική βάση στήριξης της τωρινής κυβέρνη­σης. Μια αναδιάταξη των δυνάμεων που καθορίζει θεσμικά μια μοντέρνα εκδοχή, του ονομαζόμενου κλασικού δικομματισμού, των φάσεων εκείνων, όπου ο αναπτυσσόμενος καπιταλι­σμός ήθελε να διαρθρώσει μια εθνική αστική τάξη, με συμφέροντα στην ε­σωτερική αγορά και κατέληξε στο να δημιουργήσει το καθεστώς των χρη­ματιστικών τομέων, που δεν μετείχαν στην παραγωγή, ούτε καν με τη συμ­μετοχή των εργατικών χεριών της χώ­ρας, παραβιάζοντας έτσι ακόμα κι αυτό που θα έπρεπε να είναι η εγκα­θίδρυση μιας εθνικής αστικής τάξης, που υποτίθεται ότι θ’ αντιπροσώπευε το 50% του εθνικού εισοδήματος, σε σχέση και με το υπόλοιπο 50% που θ’ αντιστοιχούσε στις δυνάμεις τις εργα­σίας, σύμφωνα με τη θεωρία, που ποτέ δεν εφαρμόστηκε, εξαιτίας της αδυναμίας της ίδιας της διάρθρωσης του κεφαλαίου και της συγκεκριμένης εκμεταλλευτικής του σχέσης με την εργασία. Δεν μπορεί να έχει και ν’ αναπτύξει συνέπεια, ούτε η λειτουργία του νεοφιλελεύθερου συστήματος, ούτε αυτού που προσπαθεί ν’ αφήσει άθικτες τις βάσεις πάνω στις οποίες αυτό στηρίζεται. Η πολιτική, όπως εν μέρει πέτυχαν οι δύο τελευταίες κυ­βερνήσεις, είναι αυτή που καθοδηγεί την οικονομία κι όχι αντίστροφα, όπως προτείνει το ΔΝΤ και οι παλιές συνταγές του «συμφώνου της Ουάσι­γκτον». Η τωρινή κρίση δεν είναι χρη­ματιστική, αλλά οικονομική, γιατί δεν μπορεί να δημιουργήσει αγορά με αγοραστική ικανότητα, αλλά μόνο ανικανοποίητες κοινωνικές ανάγκες κι επιπλέον είναι αποτέλεσμα του ότι είναι αδύνατο να επιτευχθεί κάτι τέτοι­ο, αγορά με αγοραστική δύναμη, αν δεν αλλάξει ριζικά ο τρόπος παραγω­γής.

Ο Νόμος για τις SCA (Υπηρεσίες Οπτικοακουστικής Επικοινωνίας) έχει ανοίξει μια πολιτική προσδοκία, γύρω από το ότι μπορεί κανείς να πετύχει, μέσα από θεσμικούς δρόμους, βαθιές αλλαγές. Η κατανομή των ΜΜΕ ανά­μεσα σε τομείς που σήμερα αποτε­λούν την κοινωνία, όπως είναι ο ιδιω­τικός (καπιταλιστικός), ο Κρατικός και ο Κοινωνικός (συνεταιριστικός, συνδι­καλιστικός, κοινωνικά κινήματα, πολι­τιστικές οργανώσεις, σύλλογοι και τομείς της εργασίας, κτλ), καθένας από 33%, είναι μια μορφή που πρέπει να συζητηθεί και να εφαρμοστεί και σε σχέση με αυτό που αποτελεί το ΑΕΠ και τη διάρθρωση του. Το πώς δηλαδή θα δρομολογηθεί μια εργατική νομοθεσία, όπου το υποκείμενο να είναι ο εργαζόμενος (η εργατική δύνα­μη), αφαιρώντας από το σημερινό κεντρικό άξονα, που είναι η ιδιωτική επένδυση και η κατοχή των παραγω­γικών μέσων, το μοναδικό ρόλο, που λειτουργεί σαν το ενιαίο κόμμα του συστήματος, πάνω από τις επιμέρους διαφορές και συμφέροντα που αυτό το σύστημα δημιουργεί. Κι αυτό αποδεί­χνεται από το γεγονός ότι όλα τα «κόμματα» πρέπει να είναι του συστή­ματος, καταργώντας έτσι κάθε δυνατό­τητα να υπάρχει κριτική και πολύ πε­ρισσότερο αυτοκριτική. Η τόσο διαφη­μιζόμενη ελευθερία που λέει ότι υπε­ρασπίζει το σύστημα, πεθαίνει δια στόματος των πολιτικών του και των χρηματιστικών κύκλων καθημερινά.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΝΙΑΙΑΣ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ

Τα προγράμματα της Λα Φάλντα και Χουέρτα Γκράντε, όντας προτάσεις της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων γενικά, απέναντι στην κρίση και την αποσύνθεση της κοινωνικής και πολι­τικής ζωής εκείνης της περιόδου, της δεκαετίας 50 και 60 του 20ού αιώνα, είναι επιπλέον ένα σημείο ιστορικής επέμβασης της εργαζόμενης τάξης, σε σχέση με το πώς θα γίνει η ανάπτυξη και σε ποια χώρα θέλουμε να το κά­νουμε. Αλλά γΓ αυτό, στο σημερινό χωροχρόνο, αυτά τα προγράμματα πρέπει ν’ αναλυθούν στα πλαίσια της κρίσης κι ενός κράτους που πρέπει να μετασχηματίσει τον εαυτό του, ενώ θα λύνει τα προβλήματα του 70% του πληθυσμού, αυτού δηλαδή που παρά­γει. Είναι γι’ αυτό που η συζήτηση γύρω από τη συνδικαλιστική ελευθερί­α δεν μπορεί να είναι κάτι το αφηρη­μένο, αλλά να επεμβαίνει ενεργά στην πραγματικότητα της ταξικής πάλης. Κάθε τι που διασπάει το δρόμο της κοινωνικής ενότητας της εργαζόμενης τάξης, πάει ενάντια στην κοινωνική πρόοδο του συνόλου, εκτός από το ότι αντιστρατεύεται το κυρίαρχο στοιχείο, δηλαδή την οργανωμένη συγκεντρο-ποίηση των εργαζόμενων γενικά και ευνοεί τη γραφειοκρατικοποίηση στους συνδικαλιστικούς οργανισμούς. Κι αυτό δεν είναι αιτιατό αλλά αίτιο των σχέσεων παραγωγής και διανο­μής. Γιατί η αστική κοινωνία και η δημοκρατία της επιτρέπει και τροφο­δοτεί τη συνδικαλιστική οργάνωση εκείνη που θα είναι μια ασφαλιστική δικλείδα ανάμεσα στην ιδιωτική, επι­χειρηματική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και τους παραγωγούς, τα εργατικά χέρια, τους εργαζόμενους, όλο αυτό το έχουμε αναλύσει και το έχουμε προτείνει για συζήτηση.

Οι γραφειοκρατικοί μηχανισμοί και μαζί τους η γραφειοκρατία, όπως η κρατική και η συνδικαλιστική, παρου­σιάζεται σαν μια φυσική ανάγκη της λειτουργίας των οργανισμών και δι­καιολογεί την ύπαρξη της σαν αναντι­κατάστατη. Αλλά από τη στιγμή που για την ώρα είναι μια αντικειμενική πραγματικότητα, αυτή η σχέση όρ-γανο-ρόλος-κοινωνική βάση, έχει ένα φυσικό αντίδοτο, αν αυτό γίνει μέρος αυτής της σχέσης και λειτουργίας: Είναι η επέμβαση των κοινωνικών βάσεων. Κι αυτό δεν μπορεί να παρα­χθεί με προχειρότητα και αναρχία, αλλά μέσα από την αλλαγή της ΤΑΞΙ-

ΚΗΣ ΦΥΣΗΣ της διάρθρωσης των οργανισμών, όπως και του ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, παύοντας αυτό ν’ αντιπρο­σωπεύει και δήθεν εξίσου, τη συγκέ­ντρωση του καπιταλισμού και τις ερ­γαζόμενες μάζες που παράγουν. Ση­μαίνει να υπάρξει μια άρνηση του παλιού ρόλου του κράτους σαν θερμι-δόρ, σαν «δικλείδα» και να περάσει στο ν’ αντιπροσωπεύει ΤΑ ΣΥΜΦΕ­ΡΟΝΤΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΡΟΟ­ΔΟΥ, ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ. Για το ρόλο του κράτους, αυτό σημαίνει να το με­τασχηματίσουμε σ’ ένα ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙ­ΚΟ ΚΡΑΤΟΣ, που θα δημιουργεί και θα παροτρύνει τη λειτουργία της λαϊ­κής συμμετοχής των βάσεων. Είναι ψέμα ότι οι βάσεις, οι εργαζόμενες μάζες, δε θέλουν να συμμετέχουν, ότι είναι κοινωνικά ατομιστικές. Όλη η ιστορία και ο τωρινός χωροχρόνος δείχνουν ότι όταν ο κόσμος έχει τη δυνατότητα να επεμβαίνει και Ν’ ΑΠΟ­ΦΑΣΙΖΕΙ, το κάνει και το στηρίζει αυ­τό ακόμα και σε βάρος της ίδιας του της ζωής.

Έτσι, το να προτείνει κανείς τη «συνδικαλιστική ελευθερία» αφηρημέ­να, είναι τόσο αρνητικό, όσο και ο ρόλος της συνδικαλιστικής γραφειο­κρατίας. Η ανάγκη να στηρίξουμε την ενιαία CGT (ΓΣΕ), τα Ενιαία Συνδικά­τα ανά Βιομηχανία, προέρχεται από την ανάγκη για συγκέντρωση της ε­ξουσίας των εργαζομένων. Κι αυτό γιατί στο βάθος, σήμερα Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΣΤΙΣ ΜΕΡΙΚΕΣ ΔΙΕΚΔΙ­ΚΗΣΕΙΣ, ΑΛΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΙΣ Ε­ΝΑΡΜΟΝΙΖΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΟΛΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗΣ ΤΑ­ΞΗΣ, ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑ­ΓΚΑΙΟ ΝΑ ΕΠΑΝΙΔΡΥΘΕΙ, με μια κυ­βέρνηση που θα μπορεί να εφαρμόζει ένα πρόγραμμα Εθνικό, Λαϊκό κι Επα­ναστατικό.

Αυτό δημιουργεί μια αντιπαράθεση ανάμεσα, στη μαφιόζικη δύναμη που αναπτύσσεται στους μηχανισμούς που παροτρύνονται και στηρίζονται από το αστικό κράτος των επιχειρημα­τιών, από τη μια μεριά, και τις κοινω­νικές βάσεις από την άλλη. Αλλά είναι αυτόν τον συσχετισμό, που είναι από­λυτα πολιτικός κι όχι συνδικαλιστικός και διεκδικητικός, αυτόν που πρέπει ν’ αναπτύξουν σαν αναγκαία στρατηγι­κή, τα κόμματα του λαϊκού, εθνικού κι επαναστατικού στρατοπέδου. Το να προβάλει κανείς οποιαδήποτε άλλη προοπτική συγκρούεται με την ιστορι­κή εξυπνάδα των εργαζομένων, ιδιαί­τερα του προλεταριάτου, από καταβο­λής του, σαν κοινωνική τάξη και μάζα.

Το σύστημα της καπιταλιστικής πα­ραγωγής, έτσι όπως σε μια περίοδο τροφοδότησε τη γραφειοκρατία στα συνδικάτα, δίνοντας προνόμια και κοινωνική προοπτική στους ηγέτες κείνους, που ήταν πιο επιρρεπείς στο να κερδιστούν από το σύστημα αυτό και στο μεταξύ ενίσχυσε τα συνδικά­τα, τώρα στηρίζει με κάθε τρόπο τη γενίκευση των μίνι συνδικάτων, αυτών που αφορούν τον κάθε παραγωγικό τομέα, γιατί εκτός των άλλων αυτό αποδυναμώνει τη δυνατότητα συζήτη­σης γύρω από το ρόλο και την αξία των δυνάμεων της εργασίας, που στη­ρίζονται στην υψηλή τεχνολογία και τη ρομποτοποίηση της παραγωγής των αγαθών και των υπηρεσιών.

Η καλύτερη υπεράσπιση της λεγόμε­νης συνδικαλιστικής ελευθερίας περ­νάει από τη συζήτηση στο εσωτερικό των οργανισμών της εργαζόμενης τάξης, με βάση ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ (όπως της Χουέρτα Γκράντε και Λα Φάλντα), αλλά μαζί μ’ αυτό και ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ. Να μη μένουμε στην «ουτοπία», έτσι όπως αρέσει σε ορισμένους συντρόφους να βλέπουν την ταξική πάλη, αλλά να τη βάζουμε σε πράξη, τόσο όσο αφορά τις μισθω­τικές διεκδικήσεις και τις κοινωνικές κατακτήσεις, όσο και την ανοικοδόμη­ση και την επανίδρυση της ίδιας της χώρας.

Τα παραδείγματα στη Λατινική Αμε­ρική αυτή τη στιγμή είναι άφθονα σ’ αυτό το δρόμο. Δεν υπάρχει αφηρημέ­να συνδικαλιστική διέξοδος, αυτόνομη από την πολιτική ζωή και την πάλη για την εξουσία. Κι αυτό δεν είναι μό­νο το να πάμε στην κυβέρνηση, αλλά να κατακτήσουμε την οικονομική εξου­σία πάνω στην παραγωγή, για να μπορέσουμε να οργανώσουμε την κοινωνική διανομή του εθνικού εισο­δήματος.

Ελισαίο Ραμίρεζ, 15/11/2009

ΧΙΛΗ: ΕΝΑ ΜΗΝΑ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΠΡΟΕΔΡΙΚΕΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Ένα μήνα πριν τις προεδρικές και κοινοβουλευτικές εκλογές ενισχύεται η βεβαιότητα του θριάμβου ανάμεσα στα μέλη και τους ψηφοφόρους της Συμπαράταξης (συμμαχία της κεντρο­αριστεράς, από το Σοσιαλιστικό, Ριζο­σπαστικό, Χριστιανοδημοκρατικό, κτλ κόμματα) που έχει επικεφαλής τον Εντουάρντο Φρέι σαν υποψήφιο για την προεδρία και αποδυναμώνεται η σιγουριά των οπαδών του Πινιέρα ότι θα κερδίσουν από τον πρώτο γύρο, όπως είναι το όνειρο τους. Αυτό το σύστημα των δημοσκοπήσεων που δημιουργήθηκε εδώ και δεκαετίες, για να εμποδίσει ή να καθυστερήσει την ανάδειξη προοδευτικών κι επαναστα­τικών κυβερνήσεων, σήμερα στρέφε­ται εναντίον τους. Αυτοί βλέπουν ότι ο Μάρκο Ενρίκες (πρώην σοσιαλιστής, που κατεβαίνει τώρα ανεξάρτητος), που αποτελεί μέρος της στρατηγικής του συστήματος δεν καταφέρνει να φτάσει τον Φρέι. Σίγουρα ο Μάρκο δεν μείωσε τη δύναμη του, όπως είχα­με προβλέψει, αλλά έχει ανέβει στις δημοσκοπήσεις, αλλά επίσης είναι πολύ σίγουρο ότι είναι παραφουσκω­μένο το ποσοστό του και είναι μακριά από το να φτάσει τον Φρέι, όπως θέ­λουν τα MM Ε του συστήματος κι όπως φοβούνται οι αβέβαιοι του δικού μας στρατοπέδου. Μαζί με την υποστήριξη μας στην προεδρική υποψηφιότητα του Φρέι, στηρίζουμε τους υποψήφι­ους για το Κοινοβούλιο που προέρχο­νται από τα κόμματα της κυβερνητικής Συμπαράταξης και του ψηφοδελτίου Μαζί Μπορούμε Περισσότερα (το Μπορούμε, Podemos, είναι από τα αρχικά του Κοινωνική Δημοκρατική Εξουσία, και είναι συμμαχία ανάμεσα στο ΚΚ Χιλής, τη Χριστιανική Αριστε­ρά και άλλα μικρότερα Κόμματα της αριστεράς), ανάμεσα σ’ αυτούς, τους υποψήφιους που προέρχονται από την Εργατική Συνομοσπονδία CUT, τον Αρτούρο Μαρτίνεζ του Σοσιαλιστι­κού Κόμματος, πρόεδρο της CUT και τον Κριστιάν Κουέβας, του Μαζί Μπο­ρούμε, ηγέτη του συνδικάτου χαλκού.

Η κυβέρνηση της Μισέλ Μπασελέτ τελειώνει καλά την περίοδο που της απομένει μέχρι το Μάρτη του 2010. Ο πληθωρισμός των τελευταίων μηνών ήταν αρνητικός, ή θετικός σε πολύ μικρό ποσοστό, εξαιτίας κυρίως της πτώσης του δολαρίου κατά το ένα πέμπτο περίπου. Ο χαλκός αργά αλλά σταθερά ανακτά την αξία του στις διεθνείς αγορές και φτάνει τα 3 δολά­ρια τη λίμπρα. Αυτό ενισχύει την πολι­τική της μεγαλύτερης παράδοσης του πλούτου στον κοινωνικό τομέα, που προωθεί αυτή η κυβέρνηση και για τον προϋπολογισμό του επόμενου έτους. Στους αγρότες μαπούτσες που προώθησαν μια μεγάλη πάλη για την ανακατάληψη της γης τους, η κυβέρ­νηση τους έδωσε 33 χιλιάδες εκτάρια μέχρι το τέλος της θητείας της, ανάμε­σα στις άλλες παραχωρήσεις και προγραμματίζεται η παράδοση ακόμα εκατοντάδων χιλιάδων εκταρίων από την επόμενη διακυβέρνηση. Στους δικαστικούς υπαλλήλους, μετά από τις απεργίες και τις κινητοποιήσεις τους, δόθηκε μια αύξηση 4,5% για τους επόμενους 12 μήνες. Η απεργία των καθηγητών δεν είχε την υποστήριξη της πλειοψηφίας του λαού, όπως εί­χαν οι προηγούμενες.

Λίγο λιγότερο από ένα μήνα από τις εκλογές, πρέπει να συνεχίσουμε μια έντονη δραστηριότητα κατά τόπους, σε κάθε σπίτι, σε κάθε λαϊκή αγορά, σε κάθε εργοστάσιο, επιχείρηση, κτλ. Μαζί μ’ αυτό στηρίζουμε όλη τη δρα­στηριότητα και την υποστήριξη της προέδρου Μισέλ Μπασελέτ στον υπο­ψήφιο της Συμπαράταξης για την προ­εδρία και στους υποψήφιους αυτής της Συμπαράταξης αλλά και του Μαζί Μπορούμε, για το Κοινοβούλιο. Αυτό το τελευταίο εκφράζεται στην υποδοχή που έκανε στους κομμουνιστές ηγέτες. Επίσης στηρίζουμε τη συμμετοχή της Άνχελα Χέρια, μητέρας της προέδρου, του γιού της και των υπουργών, στην εκστρατεία υποστήριξης του Φρέι. Επίσης στηρίζουμε την επίσκεψη που πραγματοποίησαν ο Λάγκος και ο Φρέι στους χιλιανούς που διαμένουν στη Μεντόζα της Αργεντινής, με την ιδέα να προσπαθήσουν να έλθουν να ψηφίσουν στις εκλογές. Τους δεξιούς ηγέτες τους ενοχλεί αυτή η δραστηριό­τητα της Προέδρου και της κυβέρνη­σης υπέρ των υποψηφίων τους. Σ’ αυτούς ταιριάζουν οι στοίχοι του τρα­γουδιού του γκρουπ Συνεργία «ενο­χλείσαι για όλα».

Σ’ αυτούς που πιστεύουν ότι μπο­ρούν να εκπληρώσουν το όνειρο των πολυεθνικών και της ντόπιας ολιγαρ­χίας να πετύχουν να κυβερνήσουν με τον Πινιέρα επικεφαλής, τους λέμε ότι ο λαός κάνει την πιο μεγάλη προσπά­θεια για να το εμποδίσει αυτό και υπολογίζει σε μερικά καλά χαρτιά για να μετατρέψει αυτό το όνειρο σε ε­φιάλτη τους. Να τους συντρίψει για μια ακόμα φορά στο δεύτερο γύρο και να συνεχίσει να βαθαίνει το κοινωνικό προτσές. Κι ανάμεσα στ’ άλλα ο λαός προτείνει στην πρόεδρο Μισέλ Μπα­σελέτ, που έχει ένα 80% υποστήριξης στους κυβερνητικούς χειρισμούς της, να μπει επικεφαλής στην αντίθεση σε μια τέτοια απομακρυσμένη πιθανότη­τα επικράτησης του Πινιέρα. Στο διά­στημα που απομένει μέχρι τις εκλογές, πρέπει να διπλασιαστούν οι προσπά­θειες για να κερδίσουμε για μια ακόμα φορά τη δεξιά, όπως το κάνουν οι λαοί όλης της Λατινικής Αμερικής, τελευταία στο Εκουαδόρ και την Ου­ρουγουάη και σύντομα στη Βολιβία κι επίσης στη Χιλή.

«Πρέπει να ξεκινήσουμε από το ότι τελικά οποιαδήποτε κι αν είναι η κυ­βέρνηση που θ’ αναδειχτεί από τις προσεχείς εκλογές, πιστεύουμε ότι στο δεύτερο γύρο θα κερδίσει ο Φρέι, παρ’ όλο που αυτός ο απαίσιος τύπος που βγαίνει από τα κεντροδεξιά, μπο­ρεί να του αποσπάσει ψήφους στον πρώτο γύρο, ιδιαίτερα από το κέντρο της Χριστιανοδημοκρατίας. Θα έλθει μια φάση μεγάλης συζήτησης και ο Πινιέρα δε θα μπορέσει να κυβερνήσει μια χώρα, που δεν θα ανεχθεί μια κυβέρνηση που ΑΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΕΚ­ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΟ ΡΟΛΟ ΤΗΣ, ΘΑ ΠΡΕ­ΠΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΩ­νικεσ, συνδικαλιστικεσ, πολιτι­κεσ και δημοκρατικές κατακτή­σεις των μαζων. Κι αυτό, παρ’ όλο ότι όσο αφορά την οικονομία δεν υ­πάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα σ’ αυτό που υποστηρίζει η κυβέρνηση της Συμπαράταξης κι αυτή του Πινιέ­ρα. Στην πραγματικότητα η υποψηφιό­τητα του στηρίζει διαρθρωτικά τον καπιταλισμό, με ομοιότητες σε σχέση με τους άλλους δύο, αν και ο Φρέι βρίσκεται στ’ αριστερά αυτής της πο­ρείας, όσο αφορά τα δικαιώματα των μαζών, ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ, ΣΥΝΔΙΚΑ­ΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙ­ΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ» (Ελισαίο Ραμί-ρεζ).

12/11/2009 Βιτέρμπο Γιαντέν.

ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΧΙΛΗΣ-ΠΕΡΟΥ

Εδώ βλέπουμε και πάλι τις ιμπερια­λιστικές απόπειρες να εξοπλίσουν έναν πόλεμο, έστω και μέσα από τα ΜΜΕ και πρέπει να το καταγγείλουμε καθαρά αυτό, ότι είναι για να επέμ­βουν στις εκλογές της Χιλής ενάντια στον Φρέι, για να τον κολλήσουν στον τοίχο, με προβλήματα που είναι σύμ­φυτα με τις αστικές τάξεις και των δύο χωρών κι όχι με τις χιλιάνικες και πε­ρουβιανές μάζες. Κι αυτό ευνοεί την αντεπανάσταση παντού. Είναι μέρος των βάσεων των Η ΠΑ στην Κολομβία και του διαρκούς πολέμου μικρής έντασης ενάντια στην Κολομβία (Απόσπασμα από απόφαση του Λατι­νοαμερικάνικου Γοαφείου της τροτσκιστικής-ποσαδικής 4ης Διεθνούς).

Η ΑΝΤΙΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΗ, ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΤΟ ΝΟΕΜΒΡΗ ΤΟΥ 1973, ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ, ΜΕ ΣΤΑΘΕΡΟ ΤΕΛΙΚΟ ΣΤΟΧΟ ΤΗ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΟ

36 χρόνια μετά την ηρωική εξέγερση των φοιτητών και του λαού στο Πολυ­τεχνείο, για τις άμεσες αντιδικτατορι­κές, δημοκρατικές, οικονομικές, κοι­νωνικές και πολιτικές διεκδικήσεις και για την αντιιμπεριαλιστική και αντικα-πιταλιστική διέξοδο της Λαϊκής Κυρι­αρχίας κι Εξουσίας, ενάντια στη στρα­τιωτική δικτατορία, αλλά κι ενάντια στη διαρκή δικτατορία των μονοπωλί­ων, της ΕΟΚ και του NATO, ο αγώ­νας συνεχίζεται ακριβώς στην ίδια κατεύθυνση. Και μάλιστα φέτος πετυ­χαίνει μια μερική, πολιτική και κοινω­νική κατάκτηση, «δικαίωση», με την εκλογική συντριβή του νεοφιλελευθε­ρισμού και της δεξιάς (δηλαδή αυτής ακριβώς της δικτατορίας των μονοπω­λίων και των ντόπιων εκπροσώπων της) και δίνοντας ένα εκλογικό ποσο­στό 60% (που κοινωνικά είναι πολύ περισσότερο) στα κόμματα της αρι­στεράς, που έχουν σοσιαλιστική και κομμουνιστική αναφορά και κοινωνική βάση.

Οι φοιτητές και ο λαός, με την Εξέ­γερση του Πολυτεχνείου και με το σύνθημα της, ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, συνέχισαν την πάλη του ελλη­νικού λαού και της κομμουνιστικής κι επαναστατικής πρωτοπορίας του, που μέσα από δύο επαναστάσεις στη διάρκεια της δεκαετίας του ’40, στρά­φηκε ενάντια στον ιμπεριαλισμό και το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο του κι έβαλε τις κοινωνικές και πολιτικές βάσεις για της οικοδόμησης της Δεύ­τερης Εθνικής Ανεξαρτησίας (Οικονο­μικής και Πολιτικής), της Λαϊκής Κυρι­αρχίας κι Εξουσίας και του Επανα­στατικού κι Εργατικού Κράτους στην Ελλάδα. Συνέχισαν μια πάλη που ήταν μέρος της πάλης των λαών της Ευρώπης, που έχοντας σαν αντικειμε­νική και υποκειμενική βάση στήριξης τη διαρκή ταξική κι επαναστατική τους πάλη, την ύπαρξη Εργατικών, Σοσια­λιστικών και Κομμουνιστικών Κομμά­των, αλλά και την κατάκτηση τους που σήμανε το πρώτο Εργατικό Κράτος στην Ευρώπη, η νικηφόρα στον Πρώ­το Παγκόσμιο Πόλεμο Σοβιετική Ένωση, του Λένιν του Τρότσκι και των Μπολσεβίκων, ήταν έτοιμες να εγκαθιδρύσουν μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο νέα Εργατικά Κράτη σε όλη την Ευρώπη. Και η Ελλάδα, ακριβώς με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, είχε ξεχωριστή θέση σ’ αυτή την προοπτική.

Αν δεν έγινε αυτό είναι γιατί οι γρα­φειοκρατικές ηγεσίες κάθε απόχρω­σης πρόδωσαν αυτή την πάλη, προτι­μώντας τη συμβίωση με τον καπιταλι­σμό, σε εθνικό και παγκόσμιο επίπε­δο. Έχτισαν τείχη ανάμεσα στον καπι­ταλισμό και τη σοσιαλιστική επανά­σταση, όχι για να υπερασπίσουν το σοσιαλισμό, αλλά για να εμποδίσουν το βάθεμα του και την επέκταση του στις ίδιες τους τις χώρες και σε όλο τον κόσμο. Υπεράσπισαν το Εργατικό Κράτος και τις συνδικαλιστικές, κοι­νωνικές, οικονομικές και πολιτικές κατακτήσεις στις υπόλοιπες χώρες, όπως στην Ελλάδα, μόνο στο βαθμό που αυτό εξυπηρετούσε τα συμφέρο­ντα προνομιούχας κάστας -όχι ακόμα τάξης στα Εργατικά Κράτη- της γρα­φειοκρατίας, που παρασιτούσε πάνω στο υγιές σώμα του Εργατικού Κρά­τους. Όταν όμως είδαν ότι η ανάπτυξη του ίδιου του Εργατικού Κράτους, η κοινωνική και οικονομική του ανωτε­ρότητα και η ταξική, επαναστατική και σοσιαλιστική πάλη στον κόσμο , έβαλε σε μεγάλο κίνδυνο τα συμφέρο­ντα τους (μια έκφραση αυτής της ανά­πτυξης ήταν η πολιτική του Αντροπόφ προς τα μέσα και προς τα έξω, αντι­γραφειοκρατική προοπτική, επιστρο­φή στον Λένιν και τα σοβιέτ, σινο-σοβιετική προσέγγιση, προώθηση της ενότητας του παγκόσμιου κομμουνι­στικού κινήματος, κτλ), αυτές οι γρα­φειοκρατικές ηγεσίες, κάθε απόχρω­σης, προτίμησαν τον καπιταλισμό από το Εργατικό Κράτος και την επα­νάσταση. Είναι τότε που η ίδια γρα­φειοκρατία, αυτή που είχε ανυψώσει τα «τείχη» με τον καπιταλισμό, τα γκρέμισε με την ίδια ευκολία, για να περάσει ανοιχτά, «ειλικρινά», στον καπιταλισμό. Το γκρέμισμα του τεί­χους του Βερολίνου, εκφράζε αυτή την παγκόσμια λιποταξία και προ­δοσία της γραφειοκρατίας και τα βρικολακιασμένα κατάλοιπα της (Γκορμπατσόφ και σία), το γιόρτασαν φέτος, μαζί με τον παγκόσμιο καπιτα­λισμό, 20 χρόνια μετά.

Τέτοια προδοσία είχαμε και στην Ελλάδα, αφού η γραφειοκρατία παρέ­δωσε την εξουσία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στον καπιταλισμό και μετά από 30 χρόνια, το 1974, παρέδωσε τις αντιδι­κτατορικές κι επαναστατικές συνέπει­ες της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου του 1973, στους εκπροσώπους της αστικής τάξης. Αλλά όπως και σε όλο τον κόσμο, ο ελληνικός λαός και η εργατική, φοιτητική, αγροτική, κομμου­νιστική και σοσιαλιστική πρωτοπορία του, δεν σταμάτησαν ούτε στιγμή την ταξική κι επαναστατική του πάλη. Αυ­τό ανάμεσα στ’ άλλα εκφράστηκε -δεν αντιπροσωπεύτηκε γνήσια, λόγω έλλειψης επαναστατικής, σοσιαλιστι­κής ηγεσίας- στη συντριβή της δεξιάς και του κέντρου στις εκλογές του 1981, όταν το ΠΑΣΟΚ, με συνθήματα ενάντια στον ιμπεριαλισμό, την ΕΟΚ και το NATO, για «συνέχιση του ΕΑΜ και του Πολυτεχνείου», «το ΠΑΣΟΚ στην Κυβέρνηση ο Λαός στην Εξουσί­α» και «σοσιαλισμός στις 18» κι απέ­ναντι σε μια ηγεσία του ΚΚΕ που ακό­μα έψαχνε για το «πρώτο στάδιο» του «περιορισμού της ασυδοσίας των μονοπωλίων» -στάδιο που τώρα έχει ξεπεράσει και κριτικάρει- πήρε την κυβέρνηση με 48%, ενώ ταυτόχρονα το ΚΚΕ πήρε 11%, δηλαδή ένα σύνολο πάνω από 60% στην αριστερά, μαζί με το 1,4% του λεγόμενου ΚΚΕ εσωτε­ρικού. Μια εκλογική νίκη, που κάτω από την πίεση του ευνοϊκού εκείνη τη στιγμή για την επανάσταση παγκόσμι­ου συσχετισμού των δυνάμεων -η γραφειοκρατία δεν είχε προδώσει ακόμα ανοιχτά- και κάτω από την πίε­ση της ωρίμανσης του ελληνικού λαού και της πάλης του, ακολουθήθηκε από μια πρώτη τετραετία του ΠΑΣΟΚ, που πλησίασε πολύ κοντά στο Επαναστα­τικό Κράτος, στο λεγόμενο τότε «μη καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης», με την έμμεση -σωστή σ’ αυτή την περί­πτωση- στήριξη του ΚΚΕ. Επρόκειτο για ένα Κοινωνικό Επαναστατικό Κράτος, πρώτα πρώτα δομημένο στη σκέψη και στην καρδιά της κοινωνίας, του ελληνικού λαού και με κοινωνικές κατακτήσεις που δεν μπορούσαν για πολύ να συνυπάρξουν και να παρα­μείνουν στα καπιταλιστικά πλαίσια -που ακόμα κυριαρχούσαν στην οικο­νομία-, αλλά είχαν αντίθετα μια δυνα­μική που τα ξεπερνούσε, βάζοντας τις βάσεις γι’ αυτό, ακόμα και στο πολιτι-κο-οργανωτικό πεδίο, μέσα από τη θεσμοθέτηση λαϊκών συμμετοχικών δομών, όπως ήταν τα Συνοικιακά Συμ­βούλια. Σαν πρώτος πυλώνας κι ε­μπειρία για την εγκαθίδρυση της Λαϊ­κής Εξουσίας, με Άμεση Δημοκρατία, απέναντι στη χρεοκοπημένη και διεφ­θαρμένη αντιπροσωπευτική, αστική δημοκρατία. Άλλωστε η δημιουργία Λαϊκών Συμβουλίων ήταν σύνθημα και δράση πριν και κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου του 1973.

Το Κοινωνικό Επαναστατικό Κράτος ήταν μια κατάκτηση ποιοτική, ένα άλμα στη συσσωρευμένη πάλη, ε­μπειρία κι ωρίμανση του ελληνικού λαού, που σαν τέτοια θα μπορούσε να γυρίσει πίσω -και γύρισε- μόνο από μια μαζική παράδοση της ηγεσί­ας της αριστεράς στον καπιταλισμό. Πράγμα που έγινε. Και βέβαια όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σ’ όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, αρχίζοντας από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 και μάλιστα από τη σοβιετική γραφειοκρατία, που κορύφωσε τη στροφή του ευρωκομουνισμού, του ευρωσοσιαλισμού, του ρεφορμισμού, του αναθεωρητισμού, της «ειρηνικής συνύπαρξης με τον καπιταλισμό» και του «τρίτου δρόμου», ανοιχτά προς τον πρώτο δρόμο, δηλαδή προς τον καπιταλιστικό. Είναι γι’ αυτό που και στην Ελλάδα, υπήρξε το πισωγύρισμα των κατακτήσεων της πρώτης τετραε­τίας του ΠΑΣΟΚ. Αλλά ακριβώς επει­δή επρόκειτο για ένα ποιοτικό ιστορι­κό άλμα, που έδειχνε δηλαδή το κατα­κτημένο κι ανεπίστρεπτο επίπεδο της ωρίμανσης των αντικειμενικών συνθη­κών και των μαζών για το σοσιαλιστι­κό μετασχηματισμό, θα επιστρέψει, με την πρώτη ευκαιρία που θα βρουν οι μάζες, στην αναζήτηση τους για νέες ηγεσίες, που θ’ αντικαταστήσουν αυ­τές που τις πρόδωσαν. Αρκεί μια νέα, ταξική, επαναστατική σοσιαλιστική ηγεσία στην Ελλάδα, για να επιστρέ­ψει στο Κοινωνικό Επαναστατικό Κράτος κι από εκεί στο Εργατικό Κρά­τος και το σοσιαλισμό, σαν μέρος της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας σοσιαλι­στικής ηγεσίας και του σοσιαλισμού. Το ίδιο θα συμβεί και σε ανώτερο μάλιστα επίπεδο, στα πρώην Εργατι­κά Κράτη, αρχίζοντας από την πρώην Σοβιετική Ένωση, όπου οι μάζες πα­ραμένουν σοβιετικές, μαζί μ’ ένα πλει­οψηφικό κομμάτι των Ενόπλων Δυνά­μεων και αναδιοργανώνουν τα Κομ­μουνιστικά Κόμματα, που η προηγού­μενη γραφειοκρατία θέλησε να τα διαλύσει. Όπως έγινε και στην Ελλά­δα, όπου η γραφειοκρατία του, πιστή στο σοβιετική γραφειοκρατία… άρα και του Γκορμπατσόφ, προσπάθησε να διαλύσει το ΚΚΕ. Όπως έγινε και στο ΠΑΣΟΚ, όπου η φιλοκαπιταλιστι-κή κλίκα του Σημίτη, προσπάθησε να το διαλύσει. Ήταν η τελειωτική μαχαι­ριά που θέλησαν να δώσουν στο κομ­μουνιστικό και σοσιαλιστικό κίνημα, πριν δραπετεύσουν οριστικά προς τον καπιταλισμό. Αλλά οι μάζες της Ελλά­δας και όλου του κόσμου δεν επέτρε­ψαν σχεδόν πουθενά να διαλυθούν τα Κομμουνιστικά και Σοσιαλιστικά Κόμ­ματα. Ακόμα κι όταν αυτά πέρασαν μέσα από μια κρίση αποσύνθεσης και διάλυσης, όπως στην Ιταλία, τη Γαλλί­α, την Ευρώπη γενικά, άμεσα έφτιαξαν καινούργια, γιατί ήταν μια δική τους, αναγκαία και ποιοτική κα­τάκτηση. Τη διαρκή «Κρίση Ανόδου» των Κομμουνιστικών Κομμάτων και «Κρίση Αναπροσανατολισμού» των Σοσιαλιστικών (χαρακτηρισμοί του Χ. Ποσάδας) , η γραφειοκρατική ηγεσία προσπάθησε να την μετατρέψει σε κρίση διάλυσης. Αλλά οι κομμουνιστι­κές και σοσιαλιστικές κοινωνικές βά­σεις τους δεν το επέτρεψαν και ανοι­κοδομούν και χρησιμοποιούν αυτά τα Κόμματα για τους δικούς τους ταξι­κούς κι επαναστατικούς σκοπούς, σαν μέρος της οικοδόμησης της νέας επα­ναστατικής ηγεσίας. Οι μάζες του κό­σμου παρέμειναν σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές και παντού είναι έτοιμες -το δείχνουν ακόμα και οι δημοσκοπήσεις στα πρώην.Εργατικά Κράτη- να οικοδομήσουν και ν’ ανοι­κοδομήσουν τη νέα, σοσιαλιστική κοινωνία, ρίχνοντας τα τείχη που ορ­θώνει ο νεοφιλελεύθερος, βάρβαρος, διεφθαρμένος, εγκληματικός και πολε­μικός καπιταλισμός -αυτός είναι ο «πρώτος δρόμος», ο χωρίς επιστροφή καπιταλιστικός δρόμος- στην πρόοδο του ανθρώπινου πολιτισμού.

Οι γραφειοκρατικές ηγεσίες εγκα­τέλειψαν τις μάζες, γιατί την κρίσι­μη στιγμή προτίμησαν τον καπιτα­λισμό, αλλά οι μάζες δεν εγκαταλεί­πουν την ανάγκη για ηγεσίες, γιατί έχουν μάθει το μαρξιστικό-λενινιστικό συμπέρασμα, καλύτερα από όλες τις ηγεσίες, ότι παρά την ωρίμανση των αντικειμενικών συνθηκών και των μαζών για το σοσιαλισμό, είναι ανα­γκαία η επαναστατική, επιστημονική μαρξιστική ηγεσία, για ν’ ανατρέψουν τον καπιταλισμό και πολύ περισσότε­ρο για να οικοδομήσουν το σοσιαλι­σμό. Γι’ αυτό και σ’ όλο τον κόσμο ψάχνουν να την οικοδομήσουν, τόσο μέσα από νέες ηγεσίες και Κόμματα, όπως στη Λατινική Αμερική, όσο και μέσα από την ανοικοδόμηση των πα­ραδοσιακών και δοκιμασμένων πολι­τικών και κομματικών κατακτήσεων τους. Βρισκόμαστε στη φάση της ι­στορίας όπου αυτό που τη χαρακτηρί­ζει δεν είναι η έλλειψη επαναστατικής ηγεσίας, -ακόμα βέβαια λείπει-, αλλά η θέληση και η πάλη των μαζών να την οικοδομήσουν και να την ανοικο­δομήσουν, καθώς και οι κατακτήσεις που κάνουν και σ’ αυτό το πεδίο, μετά την ομαδική φυγή της γραφειοκρατίας προς το αντίπαλο στρατόπεδο.

Σ’ αυτή την κατεύθυνση είναι και το αποτέλεσμα των πρόσφατων κοινοβουλευτικών εκλογών στην Ελλάδα. Η ήττα της δεξιάς και η κρίση αποσύνθεσης και διάλυσης της και η νίκη της σοσιαλιστικής, κομμουνιστικής, ριζοσπαστικής και οικολογικής αριστεράς, δεν είναι επίτευγμα των ηγεσιών τους, αλλά των κοινωνικών βάσεων αυτών των Κομμάτων, που κατάφεραν μέσα από την πάλη και ωρίμανση τους, να σπρώξουν αυτές τις ηγεσί­ες σε μια αριστεροποίηση, που τα τοποθετεί στο πιο αριστερό, αντίστοι­χο, φάσμα της Ευρώπης και όχι μόνο. Δεν είναι καθόλου τυχαία η σύμπτωση του εκλογικού ποσοστού 60% της αρι­στεράς, το 1981 και το 2009. Όπως αναλύουμε στα συμπεράσματα μας για τις εκλογές του Οκτώβρη του 2009, αυτό οφείλεται στο ότι και τότε και τώρα, υπήρξε μια σχετική, μερική, αρμονία ανάμεσα στη σοσιαλιστική ωρίμανση του ελληνικού λαού και τις προεκλογικές και προγραμματικές τοποθετήσεις των ηγεσιών τους. Το ΠΑΣΟΚ, κύρια μέσα από τις δηλώσεις του προέδρου του και τωρινού πρω­θυπουργού Γ. Παπανδρέου, θύμισε το ΠΑΣΟΚ του 1981, με αποκορύφωμα το «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» και «Για μια Ενωμένη Σοσιαλιστική Ευρώ­πη», όπως είπε στη Σοσιαλιστική Διε­θνή. Το ΚΚΕ, με το Πρόγραμμα της Λαϊκής Εξουσίας και Οικονομίας και του Αντιιμπεριαλιστικού Κοινωνικο­πολιτικού Μετώπου και με την κριτική και αυτοκριτική αποτίμηση των αιτίων των ανατροπών στα πρώην Εργατικά Κράτη, του πρόσφατου Συνεδρίου του, χαράζει τον αναγκαίο δρόμο προς το Επαναστατικό κι Εργατικό Κράτος, πράγμα που εμείς πιστεύουμε ότι σύ­ντομα θα καθορίσει και την αναγκαία κυβερνητική, ενιαιο-μετωπική, επανα­στατική, λενινιστική τακτική που θα προωθήσει στην πράξη αυτό το δρό­μο, καλύπτοντας ένα κενό που σήμε­ρα υπάρχει, όχι βέβαια με κύρια ευθύ­νη του ΚΚΕ. Κι εμείς πιστεύουμε πραγματικά ότι είναι το Κόμμα εκείνο που τώρα μπορεί και πρέπει να συνε­χίσει πρωτοπόρα, σαν ο εκπρόσωπος του Εργατικού Κράτους, σαν «ο φά­ρος που φωτίζει το δρόμο προς το σοσιαλισμό», την πάλη του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ. Ο Συνασπι­σμός, με το πρόσφατο Συνέδριο του, είναι ίσως το πιο αριστερό Κόμμα του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Αλλά και οι Οικολόγοι, παρά τις πρώ­τες αμφιταλαντεύσεις τους, δείχνουν ότι προτιμούν το Μέτωπο με την Αρι­στερά, παρά με τον καπιταλισμό. Αλ­λά είναι τελικά ο ελληνικός λαός, οι κοινωνικές βάσεις και η πρωτοπορία αυτών των Κομμάτων της Αριστεράς, που θα ελέγξουν, θα κρίνουν, θα σπρώξουν, αλλά και θ’ αλλάξουν αν χρειαστεί τις ηγεσίες τους, προκειμέ­νου να οδηγηθεί η χώρα και πάλι προς το Επαναστατικό κι από εκεί στο Εργατικό Κράτος. Γκρεμίζοντας αργά ή γρήγορα τα τείχη που βάζει ο καπι­ταλισμός, με τις βάρβαρες καπιταλι­στικές σχέσεις ιδιοκτησίας και κατα­λήστευσης του πλούτου, ανάμεσα στον παραγωγό και τα προϊόντα του μόχθου του κι ανάμεσα στην κοινωνι­κοποιημένη παραγωγή και την κοινω­νικοποίηση και ίση διανομή των προ­ϊόντων αυτής της παραγωγής. Οι ρυθ­μοί και οι προθεσμίες, οι χώροι και οι χρόνοι που θα γίνει αυτό το γκρέμι­σμα των καπιταλιστικών τειχών, για να περάσουμε στο σοσιαλισμό, πρέ­πει κα μπορούν να έχουν ταχύτητα τουλάχιστον ανάλογη μ’ αυτή που η γραφειοκρατία γκρέμισε τα σοσιαλι-στικά τείχη, δηλ, τις ταξικές, κόκκινες, διαχωριστικές γραμμές, για να περά­σει στον καπιταλισμό. Ο καπιταλι­σμός είναι όσο ποτέ αδύναμος για να μπορέσει να το εμποδίσει αυτό. Ο Ομπάμα τρέχει στο Κινέζικο Εργατικό Κράτος -παραμένει τέτοιο, παρά τη φιλοκαπιταλιστική τάση τομέων της γραφειοκρατικής ηγεσίας του-, για να σώσει το δολάριο και την ολοκληρωτι­κή χρεοκοπία του παγκόσμιου καπιτα­λισμού. Το σύστημα αυτό, το μόνο πια που μπορεί να κάνει, είναι να τρομοκρατεί και να δολοφονεί, με τους διάφορους Αλμούνια, αλλά και με τους πολεμικούς, στρατιωτικούς, πα­ρακρατικούς, προβοκατόρικους, ε­γκληματικούς μηχανισμούς και συμμο-ρίες-φαντάσματα, που καθοδηγεί στην Ελλάδα και σ’ όλο τον κόσμο. Το σύ­στημα ξέρει ότι οι μάζες δεν τρομο­κρατούνται, αλλά επίσης ξέρει ότι αυτή η τρομοκρατία βολεύει τις γρα­φειοκρατικές ηγεσίες, για να δικαιολο­γούν την καθυστέρηση και το πισωγύ­ρισμα στο γκρέμισμα των καπιταλιστι­κών τειχών. Αυτός που έχει τρομοκρα­τηθεί πραγματικά, ιστορικά, είναι ο ευρωπαϊκός και παγκόσμιος καπιταλι­σμός, γιατί βλέπει ότι η ανθρωπότητα κινείται εναντίον του, κοινωνικά, πολι­τικά, οικονομικά, δημοκρατικά, λαϊκά, αλληλέγγυα, επαναστατικά, σοσιαλι­στικά. Και η εκλογική νίκη των Κομμά­των της Αριστεράς στην Ελλάδα, είναι ένα στοιχείο αυτού του τρόμου του συστήματος, του φόβου του μήπως η Ελλάδα γίνει παράδειγμα για την αρι­στεροποίηση όλης της Ευρώπης. Μή­πως γρήγορα η Ελλάδα γίνει ένα κομ­μάτι του «πολλά Βιετνάμ, πολλές Βε-νεζουέλες, πολλά Πολυτεχνεία» στην Ευρώπη.

92η Επέτειος της Ρώσικης Σοσιαλιστικής Επανάστασης

7 Νοέμβρη 2009

Γιορτάζουμε την 92π επέτειο της Ρώ­σικης Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Επίσης γιορτάζουμε την 130η επέτειο της γέννησης ενός από τους οργανω­τές της και κύριου ηγέτη της -μαζί και μετά τον Λένιν-, του Λέον Νταβίντοβιτς Μπρονστάιν, γνωστού στην ανθρωπό­τητα από το αγωνιστικό του όνομα Λέον Τρότσκι. Η αναγνώριση μας έχει μια διπλή σημασία. Ταυτισμένοι με την ιστορική αντίληψη, τους στόχους και το πρόγραμμα του μπολσεβικισμού, συνεχίζουμε απόλυτα δεσμευ­μένοι στην πάλη του Λένιν, του Τρό­τσκι, του Μπολσεβίκικου Κόμματος, για τη σοσιαλιστική ανοικοδόμηση της ανθρωπότητας, στις τωρινές συνθήκες της ιστορίας.

Μέχρι τώρα, ήταν ο πιο βαθύς μετα­σχηματισμός της παγκόσμιας ιστορί­ας, γιατί άρχισε την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας, που βασίστηκε και βασίζεται όχι στην ατομική ιδιοκτησία, αλλά στη συλλογική, των παραγωγι­κών μέσων. «Ενέργεια και σοβιέτ» είπαν οι μπολσεβίκοι. Επιστημονική, παραγωγική, μορφωτική, κοινωνική ανάπτυξη, με βάση την πιο βαθειά δημοκρατία, τη δημοκρατία που στηρί­ζεται στα Σοβιέτ, στα Συμβούλια εργα­τών, αγροτών, στρατιωτών.

Η σοσιαλιστική επανάσταση του Οκτώβρη, δεν συγκρατήθηκε, ούτε χρεοκόπησε, αλλά συνεχίζει να επε­κτείνεται στην αλληλέγγυα, σοσιαλι­στική συνείδηση της ανθρωπότητας. Πώς εκφράζεται αυτό σήμερα; Στο ότι η ΕΣΣΔ και η σημερινή Ρωσία (με βάση σοβιετική), δεν συντρίφτηκε, ούτε ενσωματώθηκε στη συμμαχία των καπιταλιστικών χωρών του κό­σμου. Στο ότι 60 χρόνια από την επα­νάσταση που καθοδήγησε ο Μάο Τσε Τουνγκ, σταθεροποιείται η συμμαχία και των δύο προτσές ανάμεσα τους και με χώρες του κόσμου που βρίσκο­νται σε επαναστατικά προτσές.

Δεν υπήρξε προδοσία, γιατί απλά η γραφειοκρατία, που πολέμησε τον Τρότσκι, τελικά αυτό που έκανε είναι να γίνει «ειλικρινής», να αποκαλύψει τον εαυτό της, ανοιχτά πια, ότι πάντα υπεράσπιζε τα δικά της υλικά συμφέ­ροντα κάστας, προωθώντας ένα αντε-παναστατικό προτσές, από το εσωτε­ρικό της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, Μια πορεία «παροδικής παρέκκλι­σης» -όπως τη χαρακτήρισε ο σύ­ντροφος μας Χ. Οράσιο- από το Ανα­γεννητικό προτσές του Εργατικού Κράτους, στην πάλη για την οικοδό­μηση του σοσιαλισμού. Που έχει μια πορεία όχι ευθύγραμμη, αλλά διαλε­κτική, συνδυασμένη, όσο και ανισομε­ρή. Αλλά αυτό που αποφασίζει είναι η πρόοδος. Γ Γ αυτό υπάρχει και η ανα­γνώριση των μαζών του κόσμου στην ισχύ της σοσιαλιστικής επανάστασης του Οκτώβρη του 1917, του Μπολσε­βίκικου Κόμματος, της Κομμουνιστι­κής Διεθνούς, του Λένιν και του Τρό­τσκι, αναγνώριση που την αποδεί­χνουν με την πάλη τους για να βάλουν τέλος στην καπιταλιστική κοινωνία, τη βάση πάνω στην οποία στηρίζεται η ανισότητα, η βαρβαρότητα, η καταπίε­ση κι ο πόλεμος. Ενώ εκπληρώνονται απόλυτα οι προβλέψεις του Μαρξ για το ότι ο καπιταλισμός θα έφτανε στην αγιάτρευτη αντίφαση μιας ανυψωμέ­νης παραγωγικότητας, με μια ταυτό­χρονη έλλειψη ικανότητας να δημιουρ­γήσει αγορά με αγοραστική ικανότη­τα, η εργατική τάξη, όλη η ανθρωπότη­τα επεξεργάζεται την οικοδόμηση της επαναστατικής της ηγεσίας, ξεπερνώ­ντας απλά, με εξυπνάδα και θέληση, την κρίση ηγεσίας, που είναι η σημε­ρινή κρίση της ανθρωπότητας, όπως την ανέλυσε ο Τρότσκι.

Είμαστε βαθειά ευτυχείς που αισθα­νόμαστε -μέσα στο χωροχρόνο- μέ­ρος της συνέχισης – σαν 4η Διεθνής-εκείνης της πάλης, σ’ αυτή την πάλη. Την ίδια πάλη, με τα ίδια συναισθή­ματα και με τους ίδιους στόχους. Με τους δασκάλους του μαρξισμού, τον Μαρξ, τον ‘Ενγκελς, τον Λένιν, τον Τρότσκι και με τον τελευταίο απ’ αυ­τούς, τον Χ. Ποσάδας, δεν έχουμε την ίδια ικανότητα στην οργάνωση της ζωής και στην επεξεργασία της σκέ­ψης. Αλλά είμαστε απόλυτα ταυτισμέ­νοι με τη δική τους σκέψη και δράση.

Η Μεγάλη Σοσιαλιστική Επανάστα­ση του Οκτώβρη παραμένει ζωντανή, ισχύουσα, ανέπαφη, πανίσχυρη στη συνείδηση και την παγκόσμια πάλη του προλεταριάτου και των μαζών.

ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΟΥΜΕ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΟΝΔΟΥΡΑ, ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ

CMP (Ομοσπονδία Λαϊκών Κινημάτων) -Τμήμα Αργεντινής

Το πολιτικοστρατιωτικό πραξικόπη­μα που ανέτρεψε και εξόρισε παράνο­μα το συνταγματικό πρόεδρο της Ον­δούρας, Μανουέλ Ζελάγια, στις 28 του Ιούνη του 2009, είναι η δεύτερη συγκεκριμένη απόπειρα του ιμπεριαλισμού στον 21ο αιώνα, να καταστρέ­ψει γνήσιες κυβερνήσεις, που αναδεί­χτηκαν από δημοκρατικές εκλογές και που προχωράνε προς μια ολοκληρω­μένη, οικονομική και κοινωνική δημο­κρατία. Το κάνει μέσα από τους στρα­τηγούς του Πενταγώνου, τις στρατιω­τικές βάσεις τους που έχουν ήδη εγκα­ταστήσει στην Κεντρική Αμερική, σαν ένα βήμα πριν την επιστροφή στην πολιτική της «εθνικής ασφάλειας», σαν στρατηγικό πολιορκητικό κριό και στην κατευθυνόμενη επιβολή, μέσα από βολικές και υποχείριες κυβερνή­σεις, της παλιάς εξωτερικής τους πο­λιτικής στην ήπειρο. Η προηγούμενη δράση ήταν αυτή της 11 του Απρίλη του 2002, ενάντια στην κυβέρνηση του Ούγκο Τσάβες, στην Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας, που επέβαλε για 47 ώρες τη νόθα κυβέρ­νηση του Καρμόνα, του «κοντού», μέχρι που ο λαός στους δρόμους και οι επαναστατικές και νόμιμες ένοπλες δυνάμεις αποκατέστησαν τη νομιμότη­τα και τη δημοκρατία, με τον πρόεδρο Ούγκο Τσάβες. Τώρα, το πραξικόπη­μα στην Ονδούρα είναι στην ίδια γραμμή κι έχει την ίδια πηγή, τόσο στην καπιταλιστική αντιδραστική και ταξική κοινωνική αντίληψη, όσο και στον πολιτικό στόχο, να σταματήσουν μια δημοκρατική πρόοδο και τις νέες μορφές διανομής του εθνικού εισοδή­ματος, που αποτυπώνουν οι κυβερνή­σεις που προχωράνε σε αντιιμπερια­λιστικά επαναστατικά μέτρα στην κάθε χώρα. Δεν είναι ένα τυχαίο χτύ­πημα, αλλά αποτέλεσμα αυτής της πραγματικότητας, όπου ο ιμπεριαλι­σμός, μέσα στην καθολική του κρίση, έχει μόνο δυο δρόμους για να διατη­ρηθεί: 1) Να οργανώσει, όπως προτεί­νει ο τωρινός πρόεδρος των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα, μια πολιτική σχέση με τη Λατινική Αμερική, με διαφορετι­κή μορφή απ’ αυτή που προωθήθηκε μέχρι τώρα, αλλά χωρίς να εξειδικεύει αυτή τη μορφή, ούτε να προωθεί την εφαρμογή αυτών των νέων σχέσεων στο ημισφαίριο, πράγμα που καταλή­γει στο χρόνο και στη διάρθρωση να είναι απλά μια τακτική για την επιβολή της γενικής στρατηγικής, ίδιας μ’ αυτή του δόγματος Μονρόε (1823), δηλαδή «Αμερική για τους αμερικανούς» (βο-ρειοαμερικανούς), του Τζέιμς Μονρόε, δυο φορές προέδρου των ΗΠΑ το 19ο αιώνα. Και 2) την πολιτική του «μαστίγιου», σαν δεύτερη επιλογή επιβολής, που είναι αυτή που επισείει σήμερα το στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα των ΗΠΑ. Οι μορφές της επιβολής είναι το «καρρότο» που δε­λεάζει τα «γαϊδούρια» (γι’ αυτούς γαϊ­δούρια είναι ο λαός), ή η ανοιχτή και εντεινόμενη εισβολή μέσα από «στρα­τιωτικές βάσεις», κάτω από διαφορετι­κές μάσκες, όπως η πάλη ενάντια στην «τρομοκρατία και τα ναρκωτι­κά», όπως επιχειρούν να κάνουν στην Παραγουάη τώρα. Όλο αυτό σαν μέ­ρος αυτού που χαρακτηρίζεται σαν επικοινωνιακός «περιφερικός πόλεμος μικρής έντασης», σαν ένα όπλο που εισβάλει καθημερινά σε όλους τους τομείς της κοινωνίας. Μια κατάσταση που στην Αργεντινή βρισκόμαστε στο δρόμο του να τη συντρίψουμε, με το νέο Νόμο για τα Οπτικοακουστικά Μέσα (SCA), που προτάθηκε από την κυβέρνηση της συντρόφισσας Κριστί-να Φερνάντεζ ντε Κίρχνερ και που τώρα συζητιέται για την επικύρωση του στο συμβούλιο των γερουσιαστών της δημοκρατίας.

Τα γεγονότα στην Ονδούρα μας θέτουν μια συγκεκριμένη πραγματικό­τητα: Ο ιμπεριαλισμός ξαναπαίρνει πολιτικές πρωτοβουλίες μέσα από στρατιωτικές δράσεις, λίγο πολύ κα­μουφλαρισμένες, χωρίς να τον ενδια­φέρουν οι συνέπειες που μπορούν να επισύρουν, στην πορεία των διεθνών σχέσεων του. Η διαμάχη ανάμεσα στο Υπουργείο Εξωτερικών, που προσπα­θεί να υποστηρίξει την πολιτική της διείσδυσης, σύμφωνα με την αναφερ­θείσα περίπτωση 1 και το στρατιωτικό -βιομηχανικό σύμπλεγμα, που αντι­προσωπεύεται από το Πεντάγωνο, σύμφωνα με την περίπτωση 2, δεν

ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ 27

αφορά το βάθος, αλλά της μορφές εφαρμογής μιας ξεκάθαρης πολιτικής ελέγχου της περιοχής, που πριν τη θεωρούσαν σαν τον άνετο προαύλιο τους και τώρα οφείλουν να τη διεκδι­κήσουν από τους λαούς και τις κυβερ­νήσεις που υπερασπίζουν τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα και την ολο­κλήρωση κι ενότητα των εθνών. Μια πραγματικότητα που δεν υπήρχε στο «Σύμφωνο της Ουάσιγκτον», ούτε είχε προβλεφτεί ότι ήταν πιθανό να συμ­βεί, ενάντια στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Δηλαδή ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΡΑΓΜΑ­ΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ. Οι εσωτε­ρικοί παράγοντες της πολιτικής διαμά­χης στην Ονδούρα δεν είναι το κεντρι­κό, αλλά το υποδεέστερο, γιατί προέρ­χεται από μια απλή αναδιάταξη των παραδοσιακών οικονομικών δυνάμε­ων, σε μια χώρα όπου το καπιταλιστι­κό σύστημα, καθυποταγμένο στις πο­λυεθνικές της μπανάνας και των ορυ­χείων των ΗΠΑ, είχε τη δυνατότητα να κυβερνάει σε συμμαχία με την ντόπια ολιγαρχία, κατά τη διάρκεια σχεδόν δύο αιώνων και τώρα έχαναν, με τη συνταγματική κυβέρνηση του Ζελάγια. Το ιδιαίτερο στοιχείο ήταν η εξωτερική πολιτική, που άλλαξε με τον Μανουέλ Ζελάγια, αφού στράφηκε προς την Ολοκλήρωση της Καραϊβικής και της ALBA (Μπολιβαριανής Εναλλακτικής Λατινικής Αμερικής) και προς μια κα­θαρή συμμαχία με τη Βενεζουέλα και την Κούβα και με τον επαναστατικό τους ρόλο. Κι αυτό με τη σειρά του ευνόησε απόλυτα τον ιθαγενή πληθυ­σμό, τους αγρότες και τους εργαζόμε­νους της Ονδούρας, που αισθάνθηκαν ότι ξαναπαίζουν έναν κεντρικό ρόλο στην ανοικοδόμηση της ιστορίας τους, όπως πριν περίπου δύο αιώνες, με τον Φραντσίσκο Μοραζάν και την Ο­μοσπονδία των Κεντροαμερικανικών Δημοκρατιών. Εκεί βρίσκεται η ρίζα της κρίσης και στη μορφή φαινόταν ότι κερδισμένο θα έβγαινε το φασιστι­κό πραξικόπημα, αλλά στην κοινωνική και πολιτική διάρθρωση, ο λαός της Ονδούρας και όλης της Λατινικής Αμε­ρικής, ωριμάζοντας τη δράση του, ανακαταλαμβάνει χώρους και προχω­ράει προοδευτικά.

Η Γραμματεία των Διεθνών Σχέσεων της Ομοσπονδίας των Λαϊκών Κινημά­των (CMP), για μια ακόμα φορά στη­ρίζει τις δράσεις αλληλεγγύης και υ­ποστήριξης στο λαό και τη συνταγμα­τική κυβέρνηση της Ονδούρας, τον Μανουέλ Ζελάγια, που ήδη έχουν προωθήσει οι κυβερνήσεις της Αργε­ντινής, του Εκουαδόρ, της Βενεζουέ­λας, της Βολιβίας, της Βραζιλίας, της Χιλής, του Μεξικού, κτλ, καταδικάζο­ντας από την πρώτη στιγμή το πολιτι-κο-στρατιωτικό πραξικόπημα και την ομηρία κι εξορία στην Κοσταρίκα του προέδρου Ζελάγια, από τους πραξικο­πηματίες, με την υποστήριξη των ΗΠΑ και της δύναμης τους από τη Στρατιω­τική Βάση των ΗΠΑ στο Σότο Κάνο, που από το 1981 διατηρούν οι ΗΠΑ, σαν δύναμη κατοχής του εδάφους της Ονδούρας. Η τωρινή κατάσταση, με την εγκατάσταση του προέδρου Ζελά­για στην πρωτεύουσα της Ονδούρας Τεγκουσιγκάλπα, στην πρεσβεία της Βραζιλίας, επιτρέπει μια αλλαγή στο συσχετισμό των δυνάμεων και μετα­φέρει την κορυφή της κρίσης στο ε­χθρικό στρατόπεδο, σ’ αυτό του νό­θου Μιτσελλέττι, εχθρού της δημοκρα­τίας, της κοινωνικής προόδου και της ενότητας της Λατινικής Αμερικής. Μια κατάσταση πολύ διαφορετική από εκείνη τη 15 του Σεπτέμβρη 1842, όταν τουφεκίστηκε από την προδοτική ολιγαρχία της Ονδούρας, ο στρατηγός Φραντσίσκο Μοραζάν, τη στιγμή που συμπληρώνονταν 21 χρόνια από την Ανεξαρτησία κι από την εγκαθίδρυση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Κεντρικής Αμερικής, που ήταν ένα κομμάτι από το όνειρο του Σιμόν Μπο-λίβαρ και του Σαν Μαρτίν για το Νότο. Ο Φ. Μοραζάν, ο τελευταίος πρόε­δρος αυτής της Ομοσπονδίας, σήμερα ζει στα γεγονότα, καθώς και πάλι, ένα Σεπτέμβρη, του 2009, τα γεγονότα στοχεύουν στο να επιβεβαιώσουν τα τελευταία λόγια του «Το μέλλον θα μας δικαιώσει».

Οι ώρες των ορδών των Μιτσελλέττι, CIA και Μοσσάντ είναι μετρημένες, αλλά και ο ίδιος ο ιμπεριαλισμός δέ­χεται μια από τις πιο μεγάλες ήττες των τελευταίων χρόνων, γιατί πρώτα πρώτα αναγκάστηκε να κρύψει τη συμμετοχή του κι αφού ήταν πίσω από το πραξικόπημα, σαν καθοδηγη­τής και στήριγμα στους πραξικοπημα­τίες, στη συνέχεια τους αρνήθηκε την υποστήριξη του στο να συνεχίσει ο Μιτσελλέττι, δηλαδή η μαριονέτα του. Κι αυτό ΑΦΟΠΛΙΖΕΙ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ των αντεπαναστατικών, φασιστικών, αντιδημοκρατικών δεξιών στη Λατινι­κή Αμερική και ταυτόχρονα ενισχύει την κοινωνική και πολιτική σιγουριά των λαών για την πολιτική και οικονο­μική ανεξαρτησία τους. Όχι μόνο για την ανάγκη, αλλά και τη δυνατότητα και τη συγκεκριμενοποίηση της πάλης για την κοινωνική πρόοδο.

Η Γραμματεία των Διεθνών Σχέσεων κάνει μια έκκληση σε όλες τις αδελφές οργανώσεις, στη χώρα και στον κό­σμο, να ενισχύσουμε με την ενεργό αλληλεγγύη και συγκεκριμένη δέσμευ­ση μας, την πάλη που προωθεί ο λαός της Ονδούρας και η νόμιμη κυβέρνη­ση του Μανουέλ Ζελάγια. Καταδικά­ζουμε τις δολοφονίες που αυτή η δι­κτατορία κάνει, όπως πριν τις έκανε ο Καρμόνα, ο «κοντός» και μικρός στη

Βενεζουέλα. Στηρίζουμε την καταδίκη στην ντε φάκτο και φασιστική κυβέρ­νηση του Μιτσελλέττι, που δήλωσε η συντρόφισσα πρόεδρος Κριστίνα Φερνάντεζ ντε Κίρχνερ στον ΟΗΕ, όπως χαιρετίζουμε και την έκκληση της να μπει τέλος σ’ αυτή την κατά­σταση. Στηρίζουμε τη στάση του συ­ντρόφου προέδρου της Βραζιλίας Λουίς Ινάσιο Λούλα Ντα Σίλβα, προει­δοποιώντας τους μικρούς πίθηκους του Μιτσελλέττι (ζητούμε συγγνώμη από τους αληθινούς πίθηκους), να μην προσπαθήσουν να καταλάβουν την πρεσβεία της Βραζιλίας, όπου βρίσκεται ο πρόεδρος Ζελάγια. Ο ρό­λος της Βραζιλίας και της Αργεντινής για την αποκατάσταση της δημοκρατί­ας και της συνταγματικής νομιμότητας στην Ονδούρα, είναι πρωταρχικός στα πλαίσια της Λατινικής Αμερικής. Ο ρόλος του Οργανισμού Αμερικανι­κών Κρατών, παρά τις προσπάθειες του να είναι πρωταγωνιστικός, όπως επίσης του ΟΗΕ, είναι πολύ κατώτε­ρος. Όπως επίσης είναι αναγκαίο να ξεχωρίσουμε την αταλάντευτη θέση της Βενεζουέλας, της Βολιβίας, του Εκουαδόρ και της Νικαράγουας, που υπερασπίζουν ανοιχτά τα δικαιώματα του λαού της Ονδούρας και την επι­στροφή του προέδρου Ζελάγια.

Ζούμε εξαιρετικές σημαντικές ώρες για την ιστορία της Λατινικής Αμερι­κής, το μέλλον αποφασίζεται σήμερα και σ’ αυτό, η κρίση στην Ονδούρα είναι ένα σημείο καμπής. Οι λαοί και οι δημοκρατικές, εθινικιστικές, αντιι­μπεριαλιστικές κι επαναστατικές κυ­βερνήσεις, είναι ενωμένοι στην υπε­ράσπιση των κατακτήσεων και του υψηλού επιπέδου ανεξαρτησίας, ολο­κλήρωσης κι ενότητας δράσης, που έχει ήδη κατακτηθεί. Η ALBA, η Ουνα-σούρ, είναι παραδείγματα πάνω σ’ αυτό το δρόμο. Η ΟΝΔΟΥΡΑ ΘΑ ΘΡΙ­ΑΜΒΕΥΣΕΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ, Η ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ!!!

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ, ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ!!!

Πάντα μαζί, Μέχρι τη Νίκη!!!

Λέον Κριστάλλι, Γραμματέας των Διεθνών Σχέσεων και της Μετανάστευσης του CMP (Τμήμα Αργεντινής).

24/10/2009