Η κομμουνιστική υποδοχή των εκπατρισμένων από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο προσφύγων, δείχνει ότι είναι αναγκαίο και εφικτό το Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο και η αντικαπιταλιστική και σοσιαλιστική διέξοδος στο «προσφυγικό πρόβλημα»

Είναι αναπόφευκτο να μην μπορούν να συνυπάρξουν η ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα, πόλεμος και φασισμός, με την ωρίμανση της ανθρωπότητας για τον κομμουνισμό. Αυτό δείχνει η σύγκρουση των λαών της Ευρώπης και όλου του κόσμου -έχοντας στην πρωτοπορία τους τον ελληνικό λαό-, που στη συντριπτική τους πλειοψηφία υποδέχονται με κομμουνιστικό συναίσθημα και συνείδηση τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, ενάντια στον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό και τον πόλεμό του κι ενάντια στα ρατσιστικά και φασιστικά τείχη και συμμορίες,  που κατασκευάζει με τους «θεσμούς» και τις κυβερνήσεις του, απέναντι στους πρόσφυγες και μετανάστες . Πρόκειται για μια διαρκή άλλωστε εναλλαγή της θέσης των λαών της κάθε χώρας, σαν φιλοξενούντες και φιλοξενούμενοι, ανάλογα με το πού κάθε φορά χτυπάει ο ιμπεριαλισμός και ο αντιλαϊκός πόλεμός του. Πριν φιλοξενούμενοι ήταν οι Έλληνες, σε όλες τις ηπείρους και κύρια στα γειτονικά Εργατικά Κράτη τον περασμένο αιώνα, τώρα αυτοί είναι οι φιλοξενούντες  τους διωγμένους από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη Συρία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, όλη τη Μέση Ανατολή, την Αφρική, την Ασία και μέχρι πρόσφατα, αλλά και τώρα ακόμα από τα Βαλκάνια. Ενώ  και τώρα, πολλοί Έλληνες οικονομικοί μετανάστες, συνεχίζουν να φεύγουν από την πατρίδα τους, διωγμένοι από τον οικονομικό πόλεμο του ιμπεριαλισμού ενάντια στην Ελλάδα.

Είναι μια σύγκρουση που φτάνει στην τελική αναμέτρηση και λογοδοσία, σύστημα ενάντια σε σύστημα, σοσιαλισμός ενάντια στον καπιταλισμό, σοσιαλιστική διαρκής πρόοδος και ειρήνη, ενάντια στη διαρκή καπιταλιστική κρίση, καθυστέρηση, οπισθοδρόμηση, φασισμό και πόλεμο. Ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός, αναπόφευκτα, δεν έχει άλλο τρόπο να επιβιώσει, παρά μόνο καταδιώκοντας, περιθωριοποιώντας , αφανίζοντας  και δολοφονώντας τη συντριπτική πλειοψηφία της ανθρωπότητας. Οι ώριμοι για το σοσιαλισμό λαοί και αντικειμενικές υλικές συνθήκες , πρέπει και μπορούν, βρίσκουν ήδη τον τρόπο να επιβιώσουν και να προοδεύσουν -η υποδοχή των προσφύγων και των μεταναστών από τους λαούς όλου του κόσμου το δείχνει- με τον αναπόφευκτα μοναδικό προοδευτικό τρόπο: ΚΑΤΑΡΓΩΝΤΑΣ, ΑΝΑΤΡΕΠΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ.

Χαιρετίζουμε τον ελληνικό λαό και τις κοινωνικές και πολιτικές οργανώσεις του, που με κομμουνιστικό συναίσθημα και συνείδηση, υποδέχονται τους  πρόσφυγες που δημιουργεί ο πόλεμος του ιμπεριαλισμού και των δολοφόνων πρακτόρων του στη Συρία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, την Παλαιστίνη, σ’ όλη τη Μέση Ανατολή, την Ασία, την Αφρική, όλο τον κόσμο. Ο ελληνικός λαός εκφράζει και αντιπροσωπεύει αυτή την κοινωνική και πολιτική παγκόσμια αντιπαράθεση, Δυαδική Εξουσία και σύγκρουση, συστήματος ενάντια σε σύστημα: καπιταλιστική βαρβαρότητα, φασισμός και πόλεμος από τη μια και ώριμη για το σοσιαλισμό ανθρωπότητα από την άλλη.

Ο ιμπεριαλισμός, στην τελευταία, ακροτελεύτια κι επιθανάτια ολοκληρωτική κρίση συγκέντρωσης, αποσύνθεσης και παρασιτισμού, αναπόφευκτα καταφεύγει στον πόλεμο και στο φασισμό για να επιβιώσει. Κάνει κατευθείαν ιμπεριαλιστικές εισβολές, επιδρομές, κατοχές χωρών, διαμελισμό και διάλυση εθνικών κρατών και ταυτόχρονα παροτρύνει εμφυλίους πολέμους, δήθεν θρησκευτικούς, οργανωτής και ηγούμενος των πιο δολοφονικών μαφιών της μιας τουλάχιστον από τις αντίπαλες πλευρές. Αυτό είναι που κάνει κι όταν οι οργανωμένες δολοφονικές μαφίες του, ενεργούν -προβοκατόρικα- στ’ όνομα της «εκδίκησης» απέναντι σ’ αυτό τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Με αποκορύφωμα και ακραία έκφραση αυτού του φαύλου κι εγκληματικού κύκλου το «όποιος δεν είναι μαζί μας -δηλαδή με τον ιμπεριαλισμό και τους τζιχαντιστές του- είναι εχθρός μας». Με την ίδια αιτία και αφορμή αναπτύσσει την πολεμική προετοιμασία και δράση του, όπως  σε όλη τη Μέση Ανατολή και τώρα στη Μεσόγειο, αφενός για να σταματήσει δήθεν τις δολοφονικές μαφίες, που αυτός δημιούργησε κι αφετέρου για ν’ αντιμετωπίσει το «προσφυγικό πρόβλημα», που επίσης αυτός  δημιούργησε. Το ιμπεριαλιστικό ΝΑΤΟ καταδιώκει και δολοφονεί τους πρόσφυγες κι αυτό το ίδιο αναπτύσσεται τώρα στο Αιγαίο για να τους «σώσει» και να τους «επαναπροωθήσει». Ενώ το ουσιαστικό (Γερμανία) κλείσιμο των συνόρων για τους πρόσφυγες, απ’ όλους-πλην της Ελλάδας- ευρωπαίους «εταίρους» και το ακόμα και τυπικό, «παράνομο», αντι- Σένγκεν,  κλείσιμό τους από φασιστοειδείς κυβερνήσεις, όπως της ομάδας Βίζεγκραντ, αλλά και οι διακινητές, μαυραγορίτες, ψυχών και αγαθών, δεν είναι κι αυτό παρά μια έκφραση των αιτίων και των αποτελεσμάτων της ίδιας ιμπεριαλιστικής αντιλαϊκής επιδρομής και πολέμου και με όλα τα μέσα. Από καπιταλιστική κρίση, πόλεμο και φασισμό ξεκινούν οι πρόσφυγες, σε καπιταλιστική κρίση, φασισμό και πόλεμο τελειώνουν τη μαρτυρική τους πορεία! Το μοναδικό καταφύγιό τους, όπως και όλων των λαών, είναι η σοσιαλιστική ανθρωπιά και προοπτική και οι μεταβατικές σ’ αυτή την κατεύθυνση αριστερές κυβερνήσεις, όπως της Ελλάδας.

Είναι γι’ αυτό που αυτό το ίδιο βάρβαρο ιμπεριαλιστικό καπιταλιστικό σύστημα και οι αντιλαϊκοί και πολεμικοί «θεσμοί» του, έχουν σαν έναν από τους κύριους ιστορικούς κοινωνικο-πολιτικούς και συγκεκριμένους στόχους, ν’ αποσταθεροποιήσουν και ν’ ανατρέψουν την Κυβέρνηση της Αριστεράς στην Ελλάδα. Γιατί σαν ένας ενδιάμεσος, Μεταβατικός Φάρος, προσανατολίζει τους λαούς και τις χώρες της Ευρώπης και όλου του κόσμου, προς το Φάρο που Φωτίζει τον κόσμο, το Σοσιαλισμό. Έτσι ώστε τις καπιταλιστικές τρικυμίες, κατακλυσμούς και πνιγμούς των προσφύγων και όλων των λαών και χωρών του κόσμου, να τις αντιμετωπίζει και να τις εξαφανίζει με την αντικαπιταλιστική και σοσιαλιστική μπουνάτσα και δημιουργική νηνεμία. Σαν αυτή -κι ακόμα πιο διαρκή και συνεχή-, που η ανθρωπότητα ήδη έχει γνωρίσει με τις κατακτήσεις της ταξικής, επαναστατικής και σοσιαλιστικής πάλης και διεξόδου, στο δρόμο προς το Επαναστατικό κι Εργατικό (Σοσιαλιστικό) Κράτος. Είναι γι’ αυτό που το σύστημα εξαπολύεται λυσσαλέα  ενάντια στις Κομμουνιστικές, Αριστερές, αντιιμπεριαλιστικές και προοδευτικές κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο, στη Λατινική Αμερική, στη Μέση Ανατολή, την Αφρική, την Ασία. Σαν συνέχεια των προηγούμενων ιμπεριαλιστικών επιδρομών, επεμβάσεων, εισβολών, ανατροπών και οπισθοδρομήσεων στα πρώην Επαναστατικά και Εργατικά Κράτη του κόσμου, τον περασμένο αιώνα. Που πάντα όμως μένουν ζωντανά στην πείρα και τη συνείδηση των λαών αυτών των χωρών, με επικεφαλής τις σοβιετικές μάζες, που αναγκάζουν την τωρινή ηγεσία της Ρωσικής Ομοσπονδίας και τον Πούτιν να δρουν, κύρια στο διεθνές επίπεδο, σαν εκπρόσωποι της προηγούμενης ΕΣΣΔ, σ’ αυτή την τελική αντιπαράθεση, σύγκρουση και λογοδοσία ανάμεσα στα δύο συστήματα.

Ο ιμπεριαλισμός, δημιουργεί ό ίδιος τις αιτίες, τις συνθήκες και τις αφορμές για το Διαρκή Πόλεμο και για έναν ανοιχτό νέο Παγκόσμιο Πόλεμο, που έχει σαν κύριο στόχο του -κατά ομολογία των ίδιων των απολογητών του- τη Ρωσία (με σοβιετική κοινωνική βάση) και το ιδιόμορφο Εργατικό Κράτος της Λαϊκής Κίνας, αλλά και όποια χώρα, κυβέρνηση, ακόμα και προσωπικότητα συμμαχεί μαζί τους, αντικειμενικά ή/και συνειδητά. Είναι γι’ αυτό που το κύριο βάρος των πολεμικών του επεμβάσεων, με τις συνέπειές του στο προσφυγικό, το ρίχνει στην περιοχή που συνορεύει ή βρίσκεται πολύ κοντά σ’ αυτές τις δύο μεγάλες χώρες. Που ανάμεσα στ’ άλλα βρίσκονται στο πλευρό και αντικειμενικά είναι μέρος του Παγκόσμιου Αντιιμπεριαλιστικού, Αντιπολεμικού και Αντιφασιστικού Μετώπου. Που πρέπει, μπορεί και βρίσκεται στο δρόμο του συνειδητού και Οργανωμένου Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου, που θα περιλαμβάνει όλες τις χώρες και λαούς του κόσμου, φιλοξενούντες και φιλοξενούμενους. Γιατί όλοι είναι στόχοι και θύματα του ίδιου συστήματος, ακόμα και στις ίδιες τις κεντρικές χώρες του καπιταλιστικού συστήματος. Και ταυτόχρονα θα έχει ένα και μοναδικό προοδευτικό και ειρηνικό προσανατολισμό και κοινωνική πορεία, τη Σοσιαλιστική. Είναι για όλα αυτά που τα φασιστικά δολοφονικά τάγματα εφόδου και συμμορίες, πάντα δημιουργήματα του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού, δεν πρόκειται ποτέ πια να γίνουν μαζικό, πλειοψηφικό φασιστικό κίνημα και κόμμα, παρά την έλλειψη -για την ώρα- μιας μαζικής και επιστημονικής σοσιαλιστικής ηγεσίας, Μετώπου και Κυβέρνησης της Αριστεράς και διεξόδου, πορείας προς τη Λαϊκή Εξουσία και Οικονομία, στο Επαναστατικό κι Εργατικό Κράτος και στο Σοσιαλισμό, στην κάθε χώρα και στον κόσμο. Είναι η ωρίμανση των μαζών και των αντικειμενικών συνθηκών για το σοσιαλισμό, αυτή που εμποδίζει να βρει μαζική υποστήριξη ο πόλεμος και ο φασισμός του ιμπεριαλισμού, των οργανισμών, των «θεσμών» και των συμμοριών του, αυτών του ΝΑΤΟ, των «Δυνάμεων Κρούσης», των «Χρυσαυγιτών» στην κάθε χώρα και των «τζιχαντιστών» του. Είναι αυτή η ωρίμανση των μαζών και των συνθηκών για το σοσιαλισμό, αυτή που αναγκάζει ακόμα και τη Μέρκελ και τον Ομπάμα, όχι μόνο να δηλώνουν πολέμιοι του ρατσισμού και του φασισμού, αλλά και να επιτίθενται στον Τραμπ και στον κάθε είδους – κύρια κρυφό – οπαδό του Χίτλερ. Κι είναι γι’ αυτό που ο πόλεμος και ο φασισμός του ιμπεριαλισμού και των συμμοριών του, στοχεύει αδιάκριτα όλους τους λαούς του κόσμου, ανεξάρτητα από χρώμα, φυλή, θρησκεία, πολιτισμό, κτλ. Η Ελλάδα και η Αριστερή Κυβέρνησή της είναι ένας τέτοιος στόχος, πείραμα, γενική δοκιμή για τον αντιλαϊκό διαρκή και παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο και φασισμό.

Το διακύβευμα «Ευρώπη του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, ή Ευρώπη της Αλληλεγγύης» που ο πρωθυπουργός της Ελλάδας σ. Αλέξης Τσίπρας πρόβαλε στην ομιλία του στη συνεδρίαση της  ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ για το προσφυγικό, ανάγεται στο διακύβευμα: Ευρώπη απαξιωμένη από αυτόν τον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό, ή Ευρώπη αντάξια αυτών των Λαών της, που με κάθε τρόπο δείχνουν, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, ότι είναι ώριμοι για τη Νέα Κοινωνία , για το «Νέο Εφικτό Κόσμο», το Σοσιαλιστικό, παρά την έλλειψη -προς το παρόν- ηγεσίας  που θα προγραμματίσει και θα προωθήσει στην πράξη αυτή την πορεία; Η Ευρώπη του ιμπεριαλισμού, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, δεν μπορεί να έχει άλλες «αξίες», έξω από τον πόλεμο και το φασισμό. Οι «ιδρυτικές αξίες» όσο και οι «αποφάσεις για το προσφυγικό», που παίρνονται από τους «θεσμούς» αυτής της Ευρώπης, είναι για να μην τηρούνται ποτέ, για να υποτάσσουν τη γραφειοκρατία της «αριστεράς» (τα εισαγωγικά δεν αφορούν τα Κόμματα της Αριστεράς, αλλά τη γραφειοκρατία τους) σ’ αυτές κι αυτή η γραφειοκρατία με τη σειρά της να προσπαθεί να συγκρατεί τους ώριμους για το σοσιαλισμό λαούς, στα καπιταλιστικά πλαίσια, ενός ανύπαρκτου και ανέφικτου «καλού καπιταλισμού». Όπως έχουμε αναφέρει επανειλημμένα, καλός καπιταλισμός είναι μόνο αυτός που καταργείται, κάτω από την Πολιτική και Κοινωνική Ηγεμονία του Οργανωμένου Λαού και της Αριστεράς. Οι «αξίες» και οι «αποφάσεις» της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, κτλ, είναι κάτι σαν τις προεκλογικές υποσχέσεις των αστικών κομμάτων και με τον ίδιο ακριβώς μετεκλογικό στόχο και πρακτική αθέτησής τους. Αυτό δείχνει και η στάση της ΝΔ και των άλλων αστικών κομμάτων της χώρας, που «βγαίνουν από τα αριστερά», απέναντι στην Κυβέρνηση της Αριστεράς, κύρια στο οικονομικό πεδίο (τελευταία και με την «ευαισθησία» της στο προσφυγικό), γιατί έκαναν και θα κάνουν στην πράξη την πιο δεξιά εφαρμογή του πολεμικού και φασιστικού νεοφιλελευθερισμού. Η εκλογή του Μητσοτάκη και του Γεωργιάδη στην ηγεσία της ΝΔ το δείχνει απροκάλυπτα.

Οι οποιεσδήποτε διαφορές στο στρατόπεδο του ιμπεριαλισμού, σε σχέση με τις «αποφάσεις που δεν τηρούνται και πρέπει να τηρηθούν», δείχνουν την επιθανάτια κρίση αποσύνθεσης και το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» του καθενός και όλου του συστήματος μαζί. Αλλά ακριβώς σ’ αυτή ιδιαίτερα τη φάση της κρίσης του, είναι πολύ λίγο ή και καθόλου, που μπορούν αυτές οι διαφορές να χρησιμοποιηθούν για τους σκοπούς του επαναστατικού, προοδευτικού, αριστερού και σοσιαλιστικού στρατοπέδου, συγκεκριμένα από τη μεριά της Κυβέρνησης της Αριστεράς. Κι ο μόνος τρόπος που μπορούμε και πρέπει να το κάνουμε αυτό, είναι ακριβώς ο αντίθετος απ’ αυτό που κάνει ο ιμπεριαλισμός και οι κυβερνήσεις του. Αυτοί συμφωνούν και τηρούν όλες τις αντιλαϊκές και πολεμικές αποφάσεις τους, ενώ δεν τηρούν καμιά από τις «σωστές» αποφάσεις τους, που άλλωστε παίρνονται μόνο και μόνο κάτω από την πίεση της ωρίμανσης, της θέλησης και των ταξικών και ιστορικών διεκδικήσεων των λαών της ηπείρου, όπως είναι αντιφασισμός τους. Εμείς πρέπει και μπορούμε να τηρούμε μόνο τις «σωστές» αποφάσεις της ΕΕ και να μην τηρούμε τις αντιλαϊκές και πολεμικές. Ποτέ δεν πρέπει να απαιτούμε την «τήρηση όλων των αποφάσεων» και τα «ίσα μέτρα και σταθμά», γιατί αυτό θα το χρησιμοποιήσει και το χρησιμοποιεί αντίστροφα ο ιμπεριαλισμός. Μια τέτοια αντιιμπεριαλιστική στάση, είναι η εφαρμογή στην πράξη αυτού που είπε ο πρωθυπουργός σ’ αυτή του την ομιλία στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ: «Η προσφυγική κρίση δεν χωρίζει χώρες, αλλά ιδέες και πολιτικές». Και πραγματικά χρειάζεται «αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών… για μια -τέτοια- Επανίδρυση της Ευρώπης». Όσο την Πολιτική Ηγεμονία της Ευρώπης την έχει ο ιμπεριαλισμός και οι πολιτικοί του εκπρόσωποι και θεσμοί, δεν μπορεί παρά αναπόφευκτα να υπάρχουν «δύο μέτρα και σταθμά» στις αποφάσεις τους και την εφαρμογή τους. Γιατί αυτό καθορίζεται από τα ίδια και μοναδικά συμφέροντα του συστήματος. Και η Ηγεμονία της Αριστεράς αρχίζει με τη σειρά της από τώρα, από χθες.

Είναι γιατί δεν υπάρχει καμιά αντίφαση ανάμεσα στην «ελεύθερη κίνηση στην οικονομία και στη λιτότητα» από τη μια και το «κλείσιμο των συνόρων για τους ανθρώπους, τους  πρόσφυγες» από την άλλη. Αντίφαση που τη διαβλέπει -λαθεμένα, αλλά πιστεύουμε για λόγους διδακτικούς και τακτικούς -ο πρωθυπουργός στην ομιλία του. Αντίθετα, είναι οι δύο όψεις του ίδιου και μοναδικού νομίσματος, του ιμπεριαλιστικού, όσο κι αν αυτό το «νόμισμα» -η μάλλον επειδή ακριβώς – είναι κάλπικο, εικονικό, παρασιτικό, στη φάση που ζούμε. Ο ιμπεριαλισμός στηρίζεται μόνο και μόνο στην ελεύθερη κίνηση των κεφαλαίων του και μάλιστα κάθε φορά και περισσότερο στα λεγόμενα «αποδημητικά», «μεταναστευτικά», κερδοσκοπικά και αρπακτικά κεφάλαιά του, σε όλο τον κόσμο. Είναι κι αυτά «πρόσφυγες», «μετανάστες», φυγάδες και φυγόδικοι, προς «φορολογικούς -και όχι μόνο- παραδείσους», κτλ. Φεύγουν, εξάγονται από τις χώρες όπου παράγονται, μέσα από τον ιδρώτα και το αίμα των εργαζόμενων των ίδιων των χωρών τουw, αλλά και όλου του κόσμου, μέσα από την υπερεκμετάλλευση, την καταπίεση, την ανεργία, την περιθωριοποίηση, την πείνα και την εξαθλίωση, την αρρώστια και το θάνατο, εκατοντάδων κι εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων, όπου γης. Για να καταφύγουν και να καταλήξουν αυτά τα κεφάλαια στα μεγάλα παγκόσμια, όπου γης, χρηματιστικά και τραπεζικά τοκογλυφικά κερδοσκοπικά κέντρα και στην κύρια πηγή ιμπεριαλιστικής «πραγματικής» παραγωγής και διανομής, που είναι τα οπλικά συστήματα και τα ναρκωτικά. Για να συνεχίσουν σε άλλο, ανώτερο ιμπεριαλιστικό επίπεδο την παγκοσμιοποιημένη υπερεκμετάλλευση όλων των λαών του κόσμου, μέσα από τη χιλιάδες φορές αποπληρωμή του Χρέους όλων των χωρών στους αρπακτικούς «δανειστές» και τους «θεσμούς» τους. Η παλιά ιμπεριαλιστική αποικιοκρατία, με τις αποικιακές, μισοαποικιακές και περιφερειακές καπιταλιστικές χώρες, έχει αλλάξει μορφή κι έχει μετατραπεί σε νεοαποικιοκρατία, με μετατροπή όλων των χωρών σε Αποικίες Χρέους, μ’ ένα Διαρκή στρατό κατοχής, το Χρέος. Ακόμα και στις χώρες που είναι οικονομικά και πολιτικά κέντρα αυτού του συστήματος. Είναι το αποκορύφωμα, η ακροτελεύτια κι επιθανάτια για το σύστημα μορφή αυτού που λέμε «το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα» και που μάλιστα έχει συγκεντρωθεί σε ελάχιστα χέρια-κεφαλές, που δεν ενδιαφέρονται καθόλου για τη χώρα καταγωγής τους. Αντίθετα, την υπερεκμεταλλεύονται και αφανίζουν τους ανθρώπους της. Πώς λοιπόν να δεχτούν άλλους ανθρώπους σ’ αυτές, όπως έκαναν πριν, στη φάση της ανάπτυξης του καπιταλιστικού συστήματος και τους χρειάζονταν. Πρώτα πρώτα χρειάζονταν τους οικονομικούς μετανάστες -για να μεγαλώνουν το λεγόμενο «εφεδρικό εργατικό στρατό» και να μειώνουν το κόστος της εργατικής δύναμης και το επίπεδο εργασίας και ζωής των εργαζομένων των ίδιων των χωρών τους- και πολύ λιγότερο τους πολιτικούς πρόσφυγες, γιατί αυτοί πολιτικά ήταν επικίνδυνοι, αφού βρίσκονταν πολύ κοντά στον πολιτικό, κοινωνικό, πολιτιστικό, κτλ, αγώνα ενάντια σ’ αυτό το σύστημα. Είναι άλλωστε για τον ίδιο λόγο, που τομείς του ιμπεριαλισμού τώρα, όπως ανοιχτά η Μέρκελ, θέλει κάποιους πρόσφυγες, σαν τέτοιους οικονομικούς μετανάστες. Αλλά τα χρηματιστικά και στρατιωτικά ιμπεριαλιστικά κέντρα, αυτά που αποφασίζουν, το απαγορεύουν. Γιατί ξέρουν καλά, ότι πρόσφυγες και μετανάστες θα ενταχτούν, μπορούν και πρέπει να ενταχτούν και μάλιστα με μεγάλο δυναμισμό, στην ταξική, επαναστατική και σοσιαλιστική πάλη στις χώρες που θα τους υποδεχτούν. Μετατρέποντας σ’ ένα τεράστιο αντιιμπεριαλιστικό μπούμερανγκ, τον ιμπεριαλιστικό εκπατρισμό τους. Έχοντας και οι πρόσφυγες και οι μετανάστες την προοδευτική, επαναστατική και σοσιαλιστική εμπειρία  Επαναστατικών κι Εργατικών Κρατών. Όπως ήταν αυτή στα Επαναστατικά Κράτη του   Ιράκ, της Συρίας, της Λιβύης, της Αιγύπτου, του Αφγανιστάν, της Νότιας Υεμένης, πολλών αφρικανικών χωρών, κτλ, με την παρουσία και την υποστήριξη της ΕΣΣΔ και του «σοσιαλιστικού στρατοπέδου». Όπως επίσης ήταν αυτή η εμπειρία στα Εργατικά Κράτη, όπως της Αλβανίας, Βουλγαρίας, Ρουμανίας, ΕΣΣΔ, Πολωνίας, κτλ . Όπως επίσης έχοντας την προηγούμενη ιστορία ενός μεγάλου αρχαίου και όχι μόνο πολιτισμού, σε όλες αυτές τις χώρες, πολιτισμού που ακόμα και τα μνημεία του, προσπαθεί να γκρεμίσει ο ιμπεριαλισμός, μέσα από τους «τζιχαντιστές» πράκτορές του. Η ενότητα και η ταύτιση των προσφύγων με τους Έλληνες εργαζόμενους και όλο τον ελληνικό λαό, μέσα από την κινητοποίηση των αριστερών και προοδευτικών κοινωνικών και πολιτικών οργανώσεων σε συμπαράστασή τους, δείχνει ταυτόχρονα και όλη την προηγούμενη ιστορική, κοινωνική, πολιτιστική και πολιτική ενότητά τους. Όπως επίσης το δείχνει και η στάση των 90 αυστριακών διανοούμενων ενάντια στις ρατσιστικές και φασιστικές αποφάσεις της ίδιας τους της κυβέρνησης. Αυτό επίσης έδειξε πριν από δεκαετίες, η ένταξη σ’ αυτή την ταξική πάλη των εργαζομένων στη Γερμανία, των Ελλήνων και Τούρκων μεταναστών. Και τώρα άμεσα πρέπει  και μπορεί ν’ ανυψωθεί και να επεκταθεί αυτή η ένταξη-ενότητα των προσφύγων και μεταναστών με τον ελληνικό λαό και όλους τους λαούς που τους υποδέχονται, σε Οργανωτικό Κοινωνικο-Πολιτικό επίπεδο Κομμάτων της Αριστεράς-Συνδικάτων-Κοινωνικών και Πολιτιστικών Οργανώσεων και σε κάθε περίπτωση ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΛΑΪΚΟ ΕΛΕΓΧΟ.

Η Εξαγωγή των ιμπεριαλιστικών Κεφαλαίων, συνοδεύεται αναπόφευκτα από την Εξαγωγή της Αντεπανάστασης, της αντίδρασης, της καθυστέρησης, της οπισθοδρόμησης, της  ολοκληρωτικής κρίσης κι αποσύνθεσης, του πολέμου και του φασισμού, που ήδη ο ιμπεριαλισμός εφαρμόζει στις ίδιες τις κεντρικές χώρες του, ΗΠΑ, ΕΕ (Γερμανία, Γαλλία, Αγγλία), Ιαπωνία. Έτσι περισσότερο από Εξαγωγή της ιμπεριαλιστικής Αντεπανάστασης, είναι Παγκοσμιοποίησή της. Γι’ αυτό και η «Εξαγωγή της Επανάστασης», είναι και θα είναι, πρέπει και μπορεί να είναι Παγκοσμιοποίηση της Επανάστασης, Αντιιμπεριαλιστικής, Αντικαπιταλιστικής και Σοσιαλιστικής, των εξεγερμένων, επαναστατημένων και Οργανωμένων Λαών του κόσμου. Και ο οργανωμένος, επιστημονικός σοσιαλιστικός τρόπος γι’ αυτό, είναι το «Κόμμα-Σοβιέτ-Διεθνής», με τα αναγκαία τοπικά, ηπειρωτικά και παγκόσμια Μέτωπα και Κυβερνήσεις, Αντιιμπεριαλιστικές, Λαϊκές, Δημοκρατικές Επαναστατικές, Αλληλέγγυες και Σοσιαλιστικές.

Χαιρετίζουμε τη στάση της ελληνικής Κυβέρνησης της Αριστεράς και του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, για την ανθρώπινη, αλληλέγγυα και σοσιαλιστική υποδοχή των προσφύγων και γιατί βρίσκεται σ’ αυτή την κατεύθυνση, που πρέπει και μπορεί να επεκταθεί και να βαθύνει. Σ’ αυτή άλλωστε την κατεύθυνση βρίσκεται και η τεράστια επιρροή αυτής της στάσης της Κυβέρνησης στην Ευρώπη και στον κόσμο και το αντικειμενικό αλληλέγγυο παγκόσμιο μέτωπο που έχει ήδη δημιουργηθεί και που μπορεί και πρέπει να οργανωθεί και ν’ ανυψωθεί στο επίπεδο της Διεθνιστικής Αλληλεγγύης, με όλα τα αναγκαία κι εφικτά περιεχόμενα και μορφές της. Είναι έκφραση της ευαισθησίας αυτής της κυβέρνησης απέναντι στην κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική ωρίμανση, τη θέληση, τις διεκδικήσεις και τις δράσεις του λαϊκού κινήματος και όχι μόνο στο ζήτημα των προσφύγων. Αυτή η στάση της Κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού, δείχνει ότι ΣΕ Ο,ΤΙ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, ΑΥΤΗ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΒΑΘΜΟ ΣΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΙΔΡΥΤΙΚΕΣ ΤΟΥ ΑΡΧΕΣ . Κι ότι και στο προσφυγικό πρόβλημα -όπως με την απειλή του βέτο στη σύνοδο κορυφής- κάνει Αντίσταση, Ανυπακοή κι όπου μπορεί Ανατροπή, στις  αποφάσεις και δράσεις του ιμπεριαλισμού κι αναζητεί «αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών», για να παγκοσμιοποιηθεί, με κάθε τρόπο, αυτή η Αντίσταση στον Πόλεμο και το Φασισμό του συστήματος και σύντομα να γίνει Ρήξη και Ανατροπή των ιμπεριαλιστικών σχεδίων και δράσεων και του ίδιου του ιμπεριαλισμού και των «θεσμών» του.

Όσο κι αν στην επιφάνεια αυτό παρουσιάζεται σαν να πιστεύει σ’ έναν «καπιταλισμό, μια ΕΕ, με ανθρώπινο πρόσωπο», η συνολική προοπτική της Κυβέρνησης κι εν μέρει ήδη η δράση της, δείχνει ότι περισσότερο προσπαθεί να κερδίσει χρόνο και ταυτόχρονα να κερδίσει «καλούς» καπιταλιστικούς τομείς  στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο-κι αυτό δεν είναι λάθος, το έκαναν όλες οι επαναστάσεις, αρχίζοντας από τη Ρώσικη Επανάσταση-, έχοντας τη γνώση κι εν μέρει ήδη τη δράση, ότι ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΛΟΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΣΑΝ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΠΟΥ ΑΛΛΩΣΤΕ ΗΔΗ ΑΦΑΝΙΖΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΤΟΥΣ «ΚΑΛΟΥΣ» ΤΟΜΕΙΣ ΤΟΥ. Κι αυτοί με τη σειρά τους οι τομείς το βλέπουν αυτό και προσπαθούν ν’ ανέβουν στο τρένο της προόδου της ιστορίας, παρόλο που είναι ολοφάνερο ότι αυτό βρίσκεται σε αντισυστημική κατεύθυνση. Η στάση του Προέδρου της Ελλάδας Π. Παυλόπουλου και του του Πάπα στο «προσφυγικό πρόβλημα» και όχι μόνο, αν και από διαφορετική αφετηρία κι επίπεδο, αυτό δείχνει. Κι αυτό είναι το ιστορικό κοινωνικο-πολιτικό περιεχόμενο αυτού που είπε ο σύντροφος Αλέξης Τσίπρας στην κοινή συνέντευξη με το σοσιαλδημοκράτη Πιτέλα για το προσφυγικό: «…Η Ευρώπη πρέπει ν’ αλλάξει πορεία και για ν’ αλλάξει πορεία η Ευρώπη πρέπει ν’ αλλάξουν οι πολιτικοί συσχετισμοί μέσα στην Ευρώπη. Η σύγκρουση που βιώνουμε σήμερα στο εσωτερικό της Ευρώπης, δεν είναι μια σύγκρουση ανάμεσα στα κράτη. Είναι μια σύγκρουση πολιτική, ανάμεσα σε ιδέες, ανάμεσα στις προοδευτικές και τις συντηρητικές δυνάμεις της Ευρώπης, ανάμεσα στη δεξιά και την αριστερά, μια σύγκρουση, δυστυχώς ίσως, χωρίς ενδιάμεσες εκδοχές και βολικές αλλά ανιστόρητες υπεκφυγές…. Χρειάζεται να επανιδρύσουμε την Ευρώπη, στη βάση του ανθρωπισμού, της δημοκρατίας, της  αλληλεγγύης, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της συνοχής. Και βέβαια της πολιτικής ισοτιμίας των μελών κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης…».

Αυτό που καθορίζει αυτή την αντισυστημική κατεύθυνση, είναι ο Φάρος του Σοσιαλισμού και οι λαοί του κόσμου, ώριμοι για την οικοδόμησή του. Όλοι οι λαοί του κόσμου, με τη Διεθνή Αλληλεγγύη τους, «δίνουν από το υστέρημά τους, σ’ αυτούς που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη», όπως δίνει ο ελληνικός λαός στους πρόσφυγες, παρά  κι ενάντια στις καπιταλιστικές, εκμεταλλευτικές και καταπιεστικές σχέσεις παραγωγής και διανομής, που τους αναγκάζουν να διαθέτουν μόνο αυτό το προλεταριακό «υστέρημά τους». Το να φανταστούμε λοιπόν με χαρά και αισιοδοξία, το τί θα κάνουν αυτοί οι λαοί, όταν στο σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό, όπου δεν θα υπάρχει κανένα τέτοιο «υστέρημα», πάνω στη βάση των σοσιαλιστικών και κομμουνιστικών σχέσεων παραγωγής και διανομής, θα εφαρμόζουν την κομμουνιστική αρχή «ο καθένας σύμφωνα με τις ικανότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του», δεν είναι μόνο φανταστικά όμορφο και υπέροχο, αλλά και κίνητρο για τη δημιουργία και τη δράση των νέων επιστημονικών σοσιαλιστικών ηγεσιών και οργάνων. Για τη γρήγορη Μετάβαση προς το Επαναστατικό κι Εργατικό Κράτος και το Σοσιαλισμό.

16/3/2016

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ (ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΙΚΟ-ΠΟΣΑΔΙΚΟ)

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΠΟΣΑΔΙΚΗΣ 4ΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ

Ανακοίνωση του Λατινοαμερικάνικου Γραφείου-Διεθνούς Γραμματείας, της Τροτσκιστικής-Ποσαδικής 4ης Διεθνούς

Αυτός ο εκλογικός θρίαμβος του ΟΧΙ στην Ελλάδα με το 61,31% των ψήφων, ενισχύει την επαναστατική, σοσιαλιστική πορεία αυτής της φάσης της ιστορίας της ανθρωπότητας. Όπως εκφράσαμε πριν μερικές ώρες, πριν από το κλείσιμο της κάλπης, «οπωσδήποτε οι επαναστατικοί δρόμοι δεν είναι ούτε αντιγραφή, ούτε απομίμηση, αλλά όλοι έχουν την ίδια ρίζα, την κοινωνική πρόοδο της ιστορίας. Η Ελλάδα δίνει μια άνιση μάχη στο οικονομικό πεδίο, αλλά απόλυτα δίκαιη κι επαναστατική στο κοινωνικό. Ο θρίαμβος αυτός θα ανήκει στην ΠΡΟΟΔΟ ΠΟΥ ΗΔΗ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΚΤΗΘΕΙ ΚΙ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΖΗ­ΤΗΣΗ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ ΤΙ ΘΕΑΟΥΜΕ, ΤΙ ΕΙ­ΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥ ΠΑΜΕ. ΚΑΙ Η ΠΛΕΙΟΨΗ­ΦΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΠΑΡΑΓΕΙ ΤΟ ΑΕΠ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΛΕΕΙ: «ΠΑΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ». ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ, ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΡΓΑ­ΖΟΜΕΝΟΥΣ. ΕΜΠΡΟΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ! ΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΦΑΣΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ, ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΤΟΥ ΣΤΟ Ν’ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙ, ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΙΣ ΜΑΖΕΣ, ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ.

Είναι η ίδια δύναμη στην οποία στηρίζεται η ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ, με κοινωνική βάση σοβιετική. Είναι η ΣΥΓΚΕ­ΚΡΙΜΕΝΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΤΗΣ ΗΓΕΜΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ, οποιοδήποτε κι αν είναι το αποτέλεσμα, που δεν το ξέρουμε ακόμα. ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΥΠΑΡ­ΧΕΙ ΜΙΑ ΗΓΕΣΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΧΩΡΑΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΒΡΕΙ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΤΕΡΟΥ ΚΟΜΜΑΤΙΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ. Πιστεύουμε ότι αυτό είναι το κεντρικό, ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΑΠΛΑ ΣΗΜΑΔΕΥΟΥΝ ΤΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙ­ΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΤΕΛΙ­ΚΑ ΑΥΤΗ».
Άλλωστε ο δρόμος του σοσιαλισμού είναι γεμάτος από ήττες, όπως είπε η κομμουνίστρια επαναστάτισσα Ρόζα Λούξεμπουργκ, στις αρχές του 20ού αιώνα, που δολοφονήθηκε από το ναζισμό. Αλλά και Ο ΔΡΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΓΕΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΛΑΪΚΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥΣ ΘΡΙΑΜΒΟΥΣ, όπως ΤΩΡΑ στην ΕΛΛΑΔΑ. Και εκατό χρόνια από τη δολοφονία της, οι μάζες του κόσμου, οι λεηλατημένοι από το ιμπεριαλιστικό καπιταλιστικό σύστημα λαοί, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε άλλα μέρη της ιμπεριαλιστικής Ευρώπης, στη Λατινική Αμερική, την Ασία, την Αφρική, δείχνουν ότι η πάλη για μια νέα κοινωνία, στηρίζεται και διαρθρώνεται πάνω στην απώλεια της ηγεμονίας της καπιταλιστικής κοινωνίας, που αντιπροσωπεύεται από τον ιμπεριαλισμό. Κι αυτό δεν αφορά μόνο τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ, αλλά και την ολιγαρχική χρηματιστική μεγάλη αστική τάξη που αναπτύχθηκε στην Ευρώπη κι είναι αυτή που εξουσιάζει τη λεγόμενη Ενωμένη Ευρώπη. Εκεί είναι που παραμένουν οι διάφορες συνθήκες τύπου Μάαστριχτ, που κατάφεραν να επιβληθούν σε μια προηγούμενη φάση, σαν αυτή που πριν 10 χρόνια συντρίφτηκε στη Λατινική Αμερική, μέσα από τη συντριβή της ALCA (Ζώνη Ελεύθερου Εμπορίου Αμερικής).
Μέσα από τη Διεθνή Επιθεώρησή μας ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ χαιρετίζουμε με όλη την επαναστατική μας χαρά και πάθος, αυτή την απόφαση του ελληνικού λαού, της πολιτικής ηγεσίας του, μέσω της Κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, όπως και του συντρόφου Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, που ήξεραν να κατανοήσουν ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΡΙΖΑ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ: ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΙΣ ΠΟΡΤΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΟ ΠΡΟΣ ΙΣΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟ­ΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, ΓΙΑ ΝΑ ΔΗΜΙ­ΟΥΡΓΗΣΕΙ ΤΟ ΚΥΡΙΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΗΣ ΛΥ­ΣΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ, ΠΟΥ ΕΙ­ΝΑΙ Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ, ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.
Αυτή η πορεία χτυπάει το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα κι αυτό δεν θα μείνει με σταυρωμένα τα χέρια, περιμένοντας το θάψιμο του, αλλά θα χαλαρώσει στην προσπάθειά του να κερδίσει χρόνο. Κι είναι πάνω σ’ αυτό που θέλουμε να θυμίσουμε το σωστό πολιτικό ελιγμό της κυβέρνησης του Νέστορ Κίρχνερ στην Αργεντινή, που χωρίς να υποχωρήσει στο κεντρικό και με μια χώρα που έμοιαζε με μια κατοικία υπό κατάρρευση, ήξερε να μπει από ένα παράθυρο της και να οικοδομήσει ένα νέο Εθνικό Κράτος κι από εκεί μια κοινωνική δυναμική για ν’ αντιμετωπίσει, όπως κάνει τώρα ο ελληνικός λαός, τον ιμπεριαλισμό και τις ολιγαρχικές, χρηματιστικές, πολυεθνικές επιχειρήσεις του. Η διαγραφή του 65% του Εξωτερικού Χρέ­ους που πέτυχε η Αργεντινή, σίγουρα θα είναι ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΑΘΜΑ ΜΕ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΘΑ ΜΕΤΡΗΘΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑ­ΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΡΑ.
Χαιρετίζουμε αυτό το ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΝΙΑΙΟ ΜΕΤΩ­ΠΟ, ανόργανο ακόμα στη μορφή, αλλά στέρεο στην ιστορική του διάρθρωση! Η οικονομία διαρθρώνεται κοινωνικά με τρόπο απλό, δεν υπάρχουν μυστικά, ούτε σκοτεινοί ελιγμοί γι’ αυτό το ρόλο στις χώρες και σε όλο τον κόσμο. Είναι το καπιταλιστικό σύστημα, που μέσα από τις κοινωνικές ανισότητές του, κρύβει και διαφθείρει την πραγματική οικο­νομία, που είναι αυτή που δημιουργούν οι λαοί, με την καθημερινή τους εργα­σία, οικοδομώντας το εθνικό και παγκόσμιο ΑΕΠ.
Ο ελληνικός λαός έδειξε ΜΕ ΤΗΝ ΤΕ­ΡΑΣΤΙΑ ΕΝΟΤΗΤΑ ΔΡΑΣΗΣ, ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΩΡΙΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ. Δείχνει ότι είναι η Ελλάδα και η ιστορία της αυτή που βάρυνε σ’ αυτό το τεράστιο διαλεκτικό άλμα προς την πρόοδο που έρχεται, ενισχυμένη από τις ΣΥΜ­ΦΩΝΙΕΣ ΤΗΣ ΜΕ ΤΗ ΡΩΣΙΑ (ΜΕ ΣΟΒΙΕ­ΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΒΑΣΗ), ΜΕ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΚΙΝΑ, ΜΕ ΤΙΣ BRICS, κτλ. Ότι πρέπει να προωθηθεί μια οικονομία παράλληλη με την ιμπεριαλιστική καπιταλιστική, σε ανταγωνισμό με το ΔΝΤ, την Παγκόσμια Τράπεζα, κτλ, όπως με κάποιο τρόπο προτείνουν η Ρωσία, η Κίνα και οι BRICS.
Πιστεύουμε ότι οι εθνικές, λαϊκές, δημοκρατικές κι επαναστατικές κυβερ­νήσεις του κόσμου, της Λατινικής Αμε­ρικής, πρέπει να χαιρετίσουν αυτή την πρόοδο του ελληνικού λαού. Τώρα έρχεται ο κλονισμός του ιμπεριαλισμού, που θ’ αναζητήσει να χαλαρώσει για να κερδίσει χρόνο, ενώ ο λαός και η κυβέρνηση θα προχωρήσουν για να ενισχύσουν την ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΔΙΕΞΟΔΟ ΤΟΥΣ, ΜΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΠΛΗ­ΡΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, όπως με το τωρινό θριαμβευτικό Δημοψήφι­σμα.
Πρέπει να καλέσουμε τους λαούς της Ευρώπης, τις συνδικαλιστικές, κοινωνικές, πολιτικές και πολιτιστικές οργανώσεις, ιδιαίτερα της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Αγγλίας, του Βελγίου, ν’ απαιτήσουν από τις κυβερνήσεις τους να πάψουν την πολιορκία στην ελληνικό λαό. Και πέρα από τη διαγραφή του 65% του χρέους, όπως έγινε στην Αργεντινή, πρέπει να ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ ΜΙΑ ΣΥΜΜΑ­ΧΙΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ, ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΗ­ΓΟΥΜΕΝΕΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ, ΠΟΥ ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΥΠΟΤΑΞΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΦΤΩΧΥΝΟΥΝ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ, ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ, ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΕΓΑΛΟΑΣΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΡΑΓ­ΜΑΤΙΚΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΚΡΙ­ΣΗΣ, ΜΕ ΤΙΣ ΜΑΥΡΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΡΟΙΚΑ.
Ο ελληνικός λαός, η κυβέρνησή του, προχώρησαν το ρολόι της ιστορίας. Δεν υπάρχει δυνατότητα να γυρίσει πίσω. Κ αυτό πρέπει να είναι το συστατικό στοιχείο της τεράστιας χαράς όλων των λαών του κόσμου.
5/7/2015
Λέον Κριστάλλι, Διευθυντής της Διεθνούς επιθεώρησης ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

ΤΟ ΤΑΞΙΚΟ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΟΥ «ΟΧΙ» ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ

Το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος και οι συνέπειες του είναι προϊόν και αίτιο της ταξικής, επαναστατικής και σοσιαλιστικής πάλης, στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο. Παίρνοντας υπόψη ότι το αιφνιδιαστικό για όλους (ακόμα και για τον ΣΥΡΙΖΑ κι εμάς) μέγεθος του, το 61,31% του ΟΧΙ των ελληνικών μαζών (που μ’ αυτό τον τρόπο δείχνουν ταυτόχρονα ότι κοινωνικά είναι πολύ πιο ώριμες απ’ όλες τις ηγεσίες, όπως ήδη έδειχνε ο Λένιν), απαντάει στη μεγάλη ΕΠΙΤΑΧΥΝΣΗ της επίθεσης του ιμπεριαλισμού ενάντια στην Ελλάδα, που σαν χώρα είναι κοινωνικά και πολιτικά Επαναστατική. Αυτή η επίθεση του ιμπεριαλισμού είναι άλλωστε μέρος της ίδιας επίθεσης και με όλα τα μέσα, ενάντια στην Ανθρωπότητα, που κι αυτή με τη σειρά της είναι Κοινωνικά και Πολιτικά Επαναστατική και Σοσιαλιστική και συνέβαλε σ’ αυτό το ΟΧΙ του ελληνικού λαού.
Το 61,3%, μαζί με το 5,8% του άκυρου και του λευκού, που ήταν ενάντια σε όλες τις συμφωνίες με τον ιμπεριαλισμό και μεγάλο μέρος ακόμα και του 38,7% του ΝΑΙ (που ψήφισαν έτσι μόνο και μόνο εξαιτίας της τρομοκρατίας του ιμπεριαλισμού και των πολιτικών αντιπροσώπων του και των ΜΜΕ του συστήματος στη χώρα), ΠΟΥ ΞΕΠΕΡΝΑΕΙ ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΤΟ 70% ΤΟΥ ΕΚΛΟΓΙΚΟΥ ΣΩ­ΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΟΙΝΩ­ΝΙΚΑ, ΔΕΙΧΝΕΙ ΟΤΙ Ο ΛΑΟΣ ΨΗΦΙΣΕ ΕΤΣΙ ΓΙΑΤΙ ΒΡΗΚΕ ΠΡΩΤΑ ΠΡΩΤΑ ΜΙΑ ΜΟΡ­ΦΗ ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (το Δημοψήφισμα γίνεται χωρίς την ανάγκη να ψηφίσει ο κόσμος διάφορα αστικά κόμματα και ηγεσίες, της δεξιάς, σοσιαλδημοκρατικές, του κέντρου, της κεντροαριστεράς και κεντροδεξιάς, ακόμα και «ψευτοαριστεράς», κτλ, που ανάμεσα στ’ άλλα διαιρούν τους ψηφοφόρους, όπως συμβαίνει στις αστικοδημοκρατικές εκλογές). ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟ, ΒΡΗΚΕ ΜΙΑ ΗΓΕΣΙΑ, ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗ­ΣΗ ΤΟΥ, ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΞΑΝ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ, ΛΑΪΚΟ ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ. Αυτό ήταν διαμετρικά διαφορετικό από την περίπτωση του Δημοψηφίσματος που πρότεινε ο Παπανδρέου, όπου αυτός και η κυβέρνησή του στήριζε το ΝΑΙ στον ιμπεριαλισμό.

ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ Ο ΛΑΟΣ ΕΙΧΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΚΙ ΕΝΑ­ΝΤΙΑ ΤΟΥ, ΕΝΑΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ, ΣΤΗ ΦΑΣΗ ΤΗΣ ΤΕΛΙΚΗΣ ΚΙ ΕΠΙΟΑΝΑΤΙΑΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΟΥ, ΠΟΥ ΕΠΙΤΑΧΥΝΕΤΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ, ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ (παρόλο που όλα αυτά προσπαθεί να τα επιβάλλει μόνο οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά, χωρίς να διαθέτει καμιά κοινωνική βάση στήριξής τους). Είναι γι’ αυτό που απέναντι σ’ αυτές τις επιταχυνόμενες επιθέσεις του ιμπεριαλισμού, προετοιμασμένες, συγκεντρωμένες και συγκεκριμενοποιημένες, σ’ αυτή την περίπτωση ενάντια στην Ελλάδα, ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ, ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΜ­ΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ, ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ, ΕΠΑΝΑ­ΣΤΑΤΙΚΗ, ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ, ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΚΙ ΕΞΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕ­ΡΑΣ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ ΤΟΥ, ΣΥΓΚΕΝΤΡΩ­ΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΙ­ΚΕΣ ΤΟΥ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ: ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΙΑΙΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥ­ΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ, ΤΟ ΕΝΙΑΙΟ ΚΟΜΜΑ ΤΗΣ ΔΙΑΡΚΟΥΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑ­ΣΗΣ, ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ ΚΙ ΕΝ ΜΕΡΕΙ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ. Και την ίδια στιγμή ο λαός κονιορτοποίησε και διέλυσε το Μαύρο Μέτωπο και τις συνιστώσες του των αστικών κομμάτων, όπου ήδη υπήρξε η παραίτηση ενός από τους κύριους αρχηγούς τους, του Σαμαρά, από τη Νέα Δημοκρατία και ταυτόχρονα μια μεγάλη αναταραχή στους κόλπους τους. Ενώ την ίδια στιγμή, για παράδειγμα οι Ολλανδοί σοσιαλιστές προτείνουν την απομάκρυνση του Ντάισενμπλουμ από την προεδρία του Γιούρογκρουπ και ακόμα και γερμανικά αστικά ΜΜΕ μιλάνε για μια ήττα της Μέρκελ.
Ολες οι περιφέρεις και νομοί της Ελλάδας ΒΑΦΤΗΚΑΝ ΜΕ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΤΟ ΧΑΡΤΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ, ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟ­ΡΑ. Είναι γιατί σε όλη την Ελλάδα ψήφι­σαν επίσης οι μάζες όλου του κόσμου, οι επαναστατικές παραδόσεις της, ακόμα και η Αρχαία Ελλάδα (η Λιμπερασιόν δείχνει σε εικόνα ότι στην Ελλάδα ψήφισε ο Δίας), κλίνη του Ανθρώπινου Πολιτισμού. Κι επίσης όλη η ελληνική και παγκόσμια πρωτοπορία, που αντιπροσωπεύοντας το «από πού προερχόμαστε, που πηγαίνουμε και στο μεταξύ τι κάνουμε», μπόρεσε να τραβήξει όλη τη χώρα, απ’ άκρη σ’ άκρη, ΟΜΟΦΩΝΑ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ, ΠΟΥ ΕΙ­ΝΑΙ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΣ Μ’ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΑΝ­ΘΡΩΠΙΝΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ.
Οι ελληνικές μάζες, με την πρωτοπορία τους, ψήφισαν με τέτοια ποιότητα και ποσότητα, γιατί ήξεραν ότι έπρεπε αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή ΕΠΡΕ­ΠΕ ΝΑ ΣΥΝΔΥΑΣΟΥΝ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΤΟΥΣ: πρώτα πρώτα να πάνε ενάντια στον ιμπεριαλισμό, γιατί αυτός ήθελε να δείξει ότι αυτό το Δημοψήφισμα ήταν για το δίλημμα «ΕΕ, Ευρώ, αντιλαϊκά μέτρα (ΝΑΙ), Ή Γκρέξιτ, Έξοδος της Ελλάδας από την EE και το Ευρώ (ΟΧΙ)», σαν ΤΕΛΕΣΙΓΡΑΦΟ. Αλλά όπως είπε ο σύντροφος Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας «Τα τελεσίγραφα ενίοτε επιστρέφονται». Έτσι οι ελληνικές μάζες όχι μόνο επέστρεψαν το Τελεσίγραφο στον ιμπεριαλισμό, αλλά ΣΑΝ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΜΠΟΥΜΕΡΑΝΓΚ ΕΝΑΝΤΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΑΥ­ΤΟΧΡΟΝΑ ΔΕΙΧΝΟΝΤΑΣ ΟΤΙ «ΕΜΕΙΣ ΘΕ­ΛΟΥΜΕ ΜΙΑ ΕΥΡΩΠΗ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΙΑΙΟ ΝΟΜΙ­ΣΜΑ, ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΤΗΣ, ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΔΕΝ ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΙΑ ΕΥΡΩΠΗ ΛΑΪ­ΚΗ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΑ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ», ΟΠΩΣ ΤΟ ΛΕΕΙ ΕΠΙΣΗΣ ΤΟ ΙΔΡΥΤΙΚΟ ΣΥ­ΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ.
Αυτό το ΟΧΙ στον ιμπεριαλισμό δείχνει, ότι η αναγκαιότητα, η δυνατότητα και η συγκεκριμενοποίηση του Ενιαίου Μετώπου της Αριστεράς, του Ενιαίου Κόμματος της Σοσιαλιστικής Επανάστα­σης, του ΣΥΡΙΖΑ και της Κυβέρνησής του, ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΑ­ΡΕΝΘΕΣΗ, ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑ­ΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ, ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΡΟΣ ΤΗ ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΤΗ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ, ΠΡΟΣ ΤΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ. Κι είναι τώρα που μπορούμε να πούμε ότι η Ελλάδα, από κοινωνική και πολιτική άποψη (κοινωνική βάση, πολιτική ηγεσία και συμμαχία ανάμεσά τους) ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ, έστω κι αν οικονομικά δεν είναι, κάτω από την ύπαρξη της ιμπεριαλιστικής Ευρώπης και των επιθετικών βάσεών της στη χώρα, οικονομικών και στρατιωτικών. Κι είναι ο ιμπεριαλισμός κι αυτές οι βάσεις του στη χώρα, αυτές που θ’ αναζητήσουν ΑΜΕΣΑ -ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΚΟΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ- ΝΑ ΕΠΙΤΕΘΟΥΝ Σ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ -ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ-, Κι αν θα χαλαρώσουν, μετά από αυτό το αποτέλεσμα, δεν είναι τόσο για να κερδίσουν χρόνο -δεν έχουν και πολύ χρόνο για να κερδίσουν- αλλά ΓΙΑ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΑΥ­ΤΕΣ ΤΙΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ. Αρχίζοντας από την προσπάθειά τους ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΝ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΜΑΖΩΝ-ΗΓΕΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ. Απέναντι σ’ αυτό ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΑΘΥΝΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΘΟΥΝ ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙ­ΚΑ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ.
Αυτό το ΟΧΙ στον ιμπεριαλισμό, όπως το έδωσαν οι ελληνικές μάζες, εργαζόμενοι, άνεργοι, νεολαία, αγροτιά, μικροαστική τάξη, ακόμα και πλατιοί τομείς της φτωχοποιημένης αστικής τάξης, ή αυτοί που είναι στο όριο του να περιθωριοποιηθούν, συγκεντρώνει κι αντα­νακλάει ταυτόχρονα, σαν Φάρος που Φωτίζει τον κόσμο, σε περιεχόμενο και μορφή, το προτσές της ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΔΥΑΔΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ, ανάμεσα στο Παγκόσμιο Επαναστατικό κι Εργατικό Κράτος -Κοινωνικά, Πολιτικά, Πολιτιστικά κι εν μέρει Οικονομικά- από τη μια μεριά, και τον ιμπεριαλισμό από την άλλη. Όπου, σ’ αυτή τη Δυαδική Εξουσία, την Κοινωνική και Πολιτιστική Ηγεμονία κι εν μέρει την Πολιτική, Οικονομική, ακόμα και Στρατιωτική, την έχουν τα Επαναστατικά κι Εργατικά Κράτη και οι Συμμαχίες τους.

Αλλά μένει ένα μέρος της οικονομικής και στρατιωτικής ηγεμονίας στον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό. Κι είναι αυτή την ηγεμονία που ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ «ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ» ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΚΑ­ΘΗΜΕΡΙΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ, στ’ όνομα όλου του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩ­ΠΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΠΑΝΑ­ΣΤΑΤΙΚΟ ΚΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥ­ΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ, ΠΟΥ ΟΠΩΣ ΣΩΣΤΑ ΛΕ­ΕΙ Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΜΑΣ, ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΕ ΜΙΑ «ΚΑΟΟΔΟΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ».
Αλλά είναι εξαιτίας αυτού του παγκόσμιου προτσές, που στην Ελλάδα επεμβαίνει αυτή η Επαναστατική Ανθρωπότητα, πριν και πολύ περισσότερο μετά από αυτό το θρίαμβο του ΟΧΙ. Μια επέμβαση, σε υποστήριξη της χώρας και της κυβέρνησής της, που έχει ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΗ ΡΩΣΙΑ ΤΟΥ ΠΟΥΤΙΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΙΝΑ. Ανάμεσα στ’ άλλα, ανοιχτά και μετά το Δημοψήφισμα ο Πούτιν είπε: «Περιμέ­νουμε από την Ελλάδα να ζητήσει βοήθεια από τη Ρωσία». Κι επίσης έχουμε όλα τα μηνύματα συμπαράστασης κι αλληλεγγύης στην Ελλάδα και την Κυβέρνησή της, από τη μεριά των Επαναστατικών Κυβερνήσεων και Κρατών της Λατινικής Αμερικής.
Με κάθε τρόπο, μέσα από την επιβολή της ταξικής πάλης και του ΟΧΙ, υπάρχει μια χαλάρωση εδώ στην Ελλάδα, από τη μεριά όλων των κομμάτων της αστικής τάξης. Πιστεύουμε παροδική και στη γραμμή που αναφέραμε πιο πάνω, δηλαδή για να προετοιμάσουν καλύτερα την επίθεσή τους ενάντια στην Κυβέρνηση της Αριστεράς και τη Συμμαχία της με τις μάζες. Αυτά τα κόμματα ανταποκρίθηκαν «θετικά» στο κάλεσμα του Πρωθυπουργού να γίνει μια Συνάντηση των Πολιτικών Αρχηγών, για να συζητήσουν και να διαμορφώσουν μια Κοινή Ανακοίνωση, για να ενισχυθεί η θέση της Κυβέρνησης στις διαπραγματεύσεις με τους «θεσμούς» του ιμπεριαλισμού. Εκτός από το ΚΚΕ, έβγαλαν ΕΝΑ ΚΟΙΝΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ, ΠΡΑ­ΚΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ, ΜΕ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΑΥΤΑ ΤΑ ΑΣΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΠΡΙΝ ΗΤΑΝ ΕΝΑΝΤΙΑ! Αλλά ήδη είπαν ότι το κάνουν γιατί ήδη έπρεπε να είχε γίνει νωρίτερα (με Κυβέρνηση Μαύρου Μετώπου επίσης) και για να είναι η Κυβέρνηση η μοναδική υπεύθυνη αν πάει για Γκρέξιτ. Είναι η δική τους προετοιμασία για να υπηρετήσουν -όπως πάντα σ’ αυτή τη φάση- τις επερχόμενες επιθέσεις του ιμπεριαλισμού. Είναι μέρος των «διαπραγματεύσεων» και «διπλωματίας των κανονιοφόρων», του αντιλαϊκού πολέμου, τρομοκρατίας και τελεσιγράφων του ιμπεριαλισμού, ενάντια στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο και την παγκόσμια δυαδική εξουσία, επαναστατικό κι εργατικό κράτος. Και γι’ αυτό τώρα άμεσα ο ιμπεριαλισμός και οι κάθε είδους υπηρέτες του λένε ότι το πιο πιθανό σενάριο, μετά από αυτό το συντριπτικό όχι, είναι το Γκρέξιτ. Κι εμείς, αυτή η ανθρωπότητα απαντάει: γκρεξιτ από αυτή τη «σπηλιά των λεόντων» των Ιμπεριαλιστών και είσοδος της Ελλάδας στη μετάβαση προς τον κοινωνικό μετασχηματισμό, λαϊκό, δημοκρατικά επαναστατικό, αλληλέγγυο και σοσιαλιστικό, στο στρατόπεδο της επαναστατικής και σοσιαλιστικής ανθρωπότητας. Αν αυτοί επιταχύνουν την πολεμική, αντεπαναστατική, αντιδραστική, αντιλαϊκή πορεία, όπως σε όλο τον κόσμο κι εμείς επιταχύνουμε το προτσές του βαθέματος κι επέκτασης αυτής της επαναστατικής και σοσιαλιστικής Μετάβασης. όπως επίσης και άλλωστε, μπορούμε να κάνουμε αυτή τη μετάβαση «πιο εύκολα από το να περιμένουμε παραχωρήσεις από τον ιμπεριαλισμό».
Εμείς, με κάθε τρόπο θα στηρίξουμε την Κυβέρνηση της Ελλάδας (έστω και κριτικά σ’ αυτή την περίπτωση, ΑΛ­ΛΑ ΠΑΝΤΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΒΑΖΟΥΜΕ ΟΡΟΥΣ Σ’ ΑΥΤΗ, ΟΤΑΝ ΕΧΕΙ Ν’ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΚΚΛΗΣΗ ΣΤΙΣ ΜΑΖΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΩ­ΤΟΠΟΡΙΑ ΤΟΥΣ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ), ΑΝ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ OA ΧΑΛΑΡΩΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΥΠΟΧΩΡΗ-ΣΕΙΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ Σ’ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ. Πρέπει να σημαίνουν ΥΠΟΧΩΡΗΣΕΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ, ΠΟΥ OA ΣΥΝΔΥΑΣΤΟΥΝ ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ, ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΕΣ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ, Τακτικές και οργανωτικές αντεπιθέσεις ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ. ΜΕΣΑ «ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ». ΚΙ ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΟ ΜΕΤΕΡΙΖΙΑ. Αυτές οι υποχωρήσεις μπορούν και πρέπει να «ακυρωθούν στην πράξη». ΕΧΟΥΜΕ ΗΔΗ ΑΝΑΛΥΣΕΙ, ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ «ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ», ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΕΤΩΠΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΚΟΚΚΙΝΗ ΔΙ­ΑΡΚΗΣ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟ. Όπου συνδυάζονται ΔΙΑΡΚΩΣ Η ΑΝΥΠΑΚΟΗ, Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, Η ΡΗΞΗ ΚΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ, ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ «ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΤΗ ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ», ΣΤΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑ­ΤΙΚΟ ΚΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ.
Ανάμεσα στ’ άλλα, αυτό το ευνοεί το μεγάλο χτύπημα που κατάφεραν οι ελληνικές μάζες, μ’ αυτό το όχι, στις γραφειοκρατίες. Τόσο ενάντια στην αντεπαναστατική και αντικομουνιστική γραφειοκρατία του ΚΚΕ (αλλά η πρωτοπορία του και η κοινωνική του βάση, ψήφισαν κατά ένα ποσοστό 70%, μαζί με όλες τις μάζες τις χώρας, το ΟΧΙ κι όχι το άκυρο, το λευκό και την αποχή, _ου πρότεινε η γραφειοκρατική ηγεσία του ΚΚΕ), όσο επίσης κι ενάντια στη διεφθαρμένη γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ, που πρότεινε το ΝΑΙ στα μέτρα του ιμπεριαλισμού! Αυτό δείχνει την προσεχή επιτάχυνση της αναδιοργάνωσης του συνδικαλιστικού και πολιτικού κινήματος στη χώρα, προς όφελος και προς άμεση και ανοιχτή υποστήριξή του στο προτσές της Μετάβασης στη Νέα Κοινωνία, τη Σοσιαλιστική.
Μια από τις συνέπειες αυτού του ΟΧΙ, είναι επίσης η παραίτηση του υπουργού Οικονομικών Βαρουφάκη, αυτού που ο Τσίπρας του έκανε κριτική, έμμεσα πλην σαφώς, αναφερόμενος στην «δημιουργική ασάφεια» του Βαρουφάκη. Είναι γι’ αυτό που «παραίτησε» αυτόν τον υπουργό κι όχι όπως εμφανίζεται στα αστικά ΜΜΕ, που παρουσιάζουν αυτή την απομάκρυνση σαν παραχώρηση στον ιμπεριαλισμό. Αντίθετα, οι προσωπικές θέσεις και συμπεριφορά του Βαρουφάκη, οπορτουνιστική και σεκταριστική την ίδια στιγμή, ευνοούσε τον ιμπεριαλισμό, για να δικαιολογεί την άρνησή του και την καθυστέρηση της «βιώσιμης συμφωνίας» που επιδίωκε η ελληνική Κυβέρνηση, όλους αυτούς του 5 μήνες της Κυβέρνησης της Αριστεράς. Κι είναι ακριβώς το Αριστερό Ρεύμα που συνεχώς ζητούσε την απομάκρυνσή του.
Οι συνέπειες αυτού του ΟΧΙ στο Δημοψήφισμα συνεχίζουν ολοφάνερα ήδη, με πολύ επιταχυνόμενη μορφή και περιεχόμενο, ανταποκρινόμενες στην επιτάχυνση της σύγκρουσης συστήματος ενάντια σε σύστημα που υπάρχει στον κόσμο. Μια απ’ αυτές, είναι η ομιλία του συντρόφου Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που όντας παρόμοια μ’ αυτή που έκανε πριν από λίγες μέρες στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, την οποία και αναλύσαμε και χαιρετίσαμε. Αυτή η ομιλία δείχνει ότι ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΘΟΡΙ­ΣΕΙ ΗΔΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΣΥΝΤΟΜΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ, ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙ­ΚΗ ΚΙ ΟΧΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕ­ΤΑΙ ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΗ ΚΡΙ­ΣΗ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟΥ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΣΑ, ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΑΠΙ­ΤΑΛΙΣΜΟΥ. Το μόνο πράγμα που μπορεί να καθυστερήσει αυτό το προτσές της Αντιιμπεριαλιστικής, Αντικαπιταλιστικής και Σοσιαλιστικής Πολιτικής και της Μετάβασης στη Νέα Κοινωνία, είναι ο ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ. Αλλά κι αυτός γυρίζει και πάλι, καθοριστικά, εδώ και πολλά χρόνια, σε «ΕΥΝΟΪΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ».

ΕΚΚ(Τ-Π)
6-9/7/2015

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ 2015 ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΤΗΣ ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΙΚΗΣ-ΠΟΣΑΔΙΚΗΣ 4ης ΔΙΕΘΝΟΥΣ – ΣΤΑ 129 ΕΤΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΣΙΚΑΓΟΥ: Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ ΕΧΕΙ ΧΑΣΕΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΗΓΕΜΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Πέρασαν 129 χρόνια από την εξέγερση των προλετάριων (1886) σε διάφορες πόλεις των Η Π Α, με σκοπό ν’ απαιτήσουν την εφαρμογή το Νόμου για το Οκτάωρο, που αγνοούταν από τους εργοδότες. Αλλά ιστορικά αυτά τα γεγονότα θα μείνουν καταγραμμένα σαν αυτά των «Μαρτύρων του Σικάγου», γιατί ήταν το αμερικανικό κράτος αυτό που «δίκασε», με απόλυτη μεροληψία, προς όφελος της πολιτικής του καπιταλιστικού συστήματος, εργάτες ηγέτες και τους δολοφόνησε «νόμιμα».
Το 1889, το Σοσιαλιστικό Συνέδριο που έγινε στο Παρίσι, για να τιμήσει τους Μάρτυρες του Σικάγου, καθιέρωσε την Πρώτη του Μάη κάθε χρόνου σαν μέρα απόδοσης φόρου τιμής σ’ αυτούς. Μια παγκόσμια μνήμη και ημερομηνία, που αγνοείται από το ιμπεριαλιστικό κράτος των Η ΠΑ. Αλλά στην απολογία του συντρόφου Α. Σπίες, μπροστά στο δικαστή που του υπέβαλε τις κατηγορίες, στα 129 χρόνια που διένυσε η παγκόσμια ταξική πάλη στις ΗΠΑ και στον κόσμο, μπορούμε να δούμε μια κοινωνική επαναστατική ετυμηγορία-απόφαση: «Κύριοι δικαστές, Αν σκέπτεστε σοβαρά ότι με τις κρεμάλες μπορείτε να σταματήσετε το κίνημα, που εξωθεί εκατομμύρια γονατισμένων από την καταπίεση εργατών προς την εξέγερση, είσθε, μα την αλήθεια, «πτωχοί τω πνεύματι». Κρεμάστε μας! Αλλά, η κατάληξη, ποια θα είναι; Εάν δεν την βλέπετε, εγώ σας την αναγ¬γέλλω. Γύρω σας, κάτω σας, δίπλα σας, πάνω σας, από όλες τις μεριές σας, θεριεύει μια φωτιά. Το έδαφος σαλεύει κάτω από τα πόδια σας. Βαδίζετε, κυριολεκτικά, επάνω σε μια υπόγεια φωτιά».
Το καπιταλιστικό σύστημα στην ανάπτυξή του γέννησε τον ιμπεριαλισμό σαν ανώτερη φάση του, όπως ανέλυσαν ήδη οι Μαρξ και Ένγκελς και είδε ο ιδιοφυής επαναστάτης Β.Ι. Λένιν. Σήμερα είναι ο κύριος εκπρόσωπος του πα-γκόσμιου συστήματος καπιταλιστικής παραγωγής και συσσώρευσης. Ασκώντας αυτό το ρόλο στο εσωτερικό του συστήματος, δεν του επιτρέπεται ιστορικά να είναι η ηγεμονική κεφαλή της ανθρωπότητας, απέναντι στις δυο δυνάμεις που σήμερα είναι ο άξονας στον παγκόσμιο ταξικό συσχετισμό: την ταξική πάλη και την εξέγερση των παραγωγικών δυνάμεων ενάντια στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και διανομής, που και οι δύο είναι αξεχώριστες, σε όλα όσα έχουν σχέση με την ανθρώπινη κοινωνία κι από εκεί με τη φύση και το σύμπαν. Ο ιμπεριαλισμός, σαν επικεφαλής του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, έχει χάσει την ηγεμονία, που μόνο για λίγα χρόνια μπόρεσε ν’ ασκήσει εν μέρει, μετά την πτώση της σοβιετικής γραφειοκρατίας, πράγμα που η πολιτική ηγεσία του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, θεώρησε σαν το τέλος των ιδεολογιών και το θρίαμβο του καπιταλισμού.
Αντίθετα, για παράδειγμα στην πρόσφατη «Συνάντηση Κορυφής των προέδρων της Αμερικής» στον Παναμά, αυτή η ηγεμονία έμεινε σαν μια αναμνηστική φωτογραφία του ιμπεριαλισμού άλλων εποχών, άλλων χρόνων και χώρων. Και παρόλο ότι δεν υπάρχει το σοσιαλιστικό στρατόπεδο και η ΕΣΣΔ μιας άλλης εποχής της ανθρωπότητας, ο ιμπεριαλισμός αναγκάστηκε να «παραιτηθεί από την καθοδήγηση» και ο Μπάρακ Ομπάμα να είναι ένας ταχυδρόμος που δεν είχε μάλιστα και παραλήπτες των γραμμάτων του, όταν κάποτε οι ίδιες αστικές τάξεις και ντόπιοι καπιταλισμοί τον έτρεμαν. Η ηγεμονία του είναι τόσο αποδιαρθρωμένη, ώστε ταυτόχρονα, από την ίδια του την ιστορική φύση, να σπρώχνεται στο να επιταχύνει τον παγκόσμιο αντεπαναστατικό πόλεμο ενάντια στις προοδευτικές κυβερνήσεις και όλους τους λαούς του κόσμου. Αυτά είναι τα «μαλακά» ή «μιντιακά» πραξικοπήματα, όπως επίσης τα σχέδια για παγκόσμια επιδρομή στην Ουκρανία, τη Μέση Ανατολή, τη Συρία, την Υεμένη, κτλ. Αυτή είναι επίσης η πίεση, σε συμμαχία με την Αγγλία και τη Γερμανία, για να υποτάξει τους ευρωπαϊκούς λαούς, με βάση τις συμφωνίες του Μάαστριχτ, αυτές που δημιούργησαν την Ευρωπαϊκή Κοινότητα και τη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ευρώ, σαν εξασφάλιση και του δολαρίου κατά τη γνώμη μας. Αλλά η Ρωσία του Πούτιν και η Κίνα διαπραγματεύονται με τις ευρωπαϊκές αστικές τάξεις, που είναι χτυπημένες από τις εσωτερικές κρίσεις, στην Ιταλία, την Ισπανία, τη Νορβηγία, την Φινλανδία και τα πρώην Εργατικά Κράτη, των οποίων οι πολιτικές ηγεσίες αποσυντίθενται μέσα σ’ αυτή την κατάσταση.
Πρόκειται για μια ολόκληρη πορεία, όπου η ιμπεριαλιστική ηγεμονία, που σε άλλες εποχές αισθανόταν με το κύρος του να επιβάλλει οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές, σήμερα, στο ίδιο το NATO, υφίσταται σχίσματα, γιατί δεν θέλουν όλοι να είναι πάντα το «στρωμένο φαγητό» του ιμπεριαλισμού. Είναι σ’ αυτή την κατάσταση που ο ρόλος της (σοβιετικής στην κοινωνική της βάση) Ρωσίας, της Λαϊκής Κίνας και των BRICS, προχωράει στον ανταγωνισμό μαζί του κι αφαιρεί οικονομική και πολιτική εξουσία από τον ιμπεριαλισμό. Τον αποδιαρθρώνει στον ηγεμονικό ρόλο που αυτός πίστευε ότι είχε στην προηγούμενη φάση, αυτή του επινοημένου από τον ίδιο «τέλους των ιδεολογιών».
Τίποτε από όλα αυτά δεν θα μπορούσε να συμβεί, αν η ανθρωπότητα είχε σταυρώσει τα χέρια κι είχε παραδοθεί στο νεοφιλελευθερισμό και τον ιμπεριαλισμό, στο «Σύμφωνο της Ουάσιγκτον» (στη Λατινική Αμερική), ή στις «Συνθήκες του Μάαστριχτ» στην Ευρώπη. Η Βενεζουέλα, όπως και η Ελλάδα, η Ρωσία και η Αργεντινή, κτλ, είναι η απάντηση, η «φωτιά» που προβλέφτηκε από του Μάρτυρες του Σικάγου.
Αυτή η «φωτιά» για την οποία μας μί-λησε ο Α. Σπίες πριν 129 χρόνια, σήμανε όχι μόνο τη διαρκή δράση των εργαζόμενων μαζών, όλον αυτόν τον έναν κι ένα τέταρτο αιώνα, σε υπεράσπιση των κοινωνικών δικαιωμάτων και κατακτήσεών τους, αλλά και ωρίμασε όσο αφορά τη διεκδίκηση της καθοδήγησης της κοινωνίας, απέναντι κι ενάντια στον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό. Από την Κομμούνα του Παρισιού, τη Μεξικάνικη Επανάσταση του 1911, τη Ρώσικη του 1917, την Κινέζικη του 1949, την Κουβανική του 1959 και μετά και περνώντας μέσα από αναρίθμητες εξεγέρσεις και δράσεις της ταξικής πάλης, προχώρησαν στο να ξεπεράσουν τον περιορισμό που σήμαινε εκείνη η πρώτη εργασιακή έκφραση των ανθρώπινων δικαιωμάτων του εργαζόμενου, όπου η κατάκτηση των 8 ωρών ήταν εύκολα εξανεμιζόμενη από το καπιταλιστικό σύστημα. Έπρεπε να κατακτηθεί η εξουσία όλης της κοινωνίας, για να οικοδομηθεί μια Νέα Κοινωνία, όπου να είναι ο παραγωγός, με την εργατική του δύναμη, αυτός ο ίδιος που θα έβαζε τα αντικειμενικά όρια και δικαιώματα σε σχέση με το κράτος και το διανεμητικό μηχανισμό. Η κατάκτηση των 8 ωρών, παρά το τεράστιο κόστος σε ανθρώπινες ζωές και στην κοινωνία, δεν έμελλε να μπορέσει να στηριχτεί στο χρόνο, μέσα από την προοδευτική εξέλιξη των παραγωγικών δυνάμεων, στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος.
Σ’ αυτά τα «Πρωτομαγιάτικα Μανιφέστα», όπως τα αποκαλούμε, της Τροτσκιστικής-Ποσαδικής 4ης Διεθνούς, έχουμε αναπτύξει μια πολιτική τοποθέτηση, καθαρή και ακριβή, στη διάρκεια των χρόνων. Σήμερα κάνουμε μια μικρή ανασκόπηση. Αλλά αυτό που θεωρού¬με κεντρικό σ’ αυτό το φόρο τιμής, πάντα παρόντα και διαρκή, στους Μάρτυρες του Σικάγου, είναι να διαπιστώσουμε αγωνιστικά στο ταξικό μας στρατόπεδο, τις αλλαγές που δίνονται στο ίδιο το προτσές της προόδου της πορείας της ιστορίας.
Η ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΤΟ 8ΩΡΟ ΚΑΙ Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΗΜΕΡΑ
Ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός, σαν μέρος της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων μείωσε τον αναγκαίο κοινωνικά χρόνο για την παραγωγή των εμπορευμάτων, το βάρος και το κόστος της εργατικής δύναμης. Ο ίδιος εργάτης παράγει σε χιλιοστά του χρόνου αυτό που πριν 50 χρόνια χρειαζόταν λεπτά και ώρες. Η τεχνολογία κι ακόμα περισσότερο η ρομποτική, στα χέρια του καπιταλισμού σημαίνει μεγαλύτερη παραγωγικότητα, μικρότερο μισθωτικό κόστος και λιγότερα εργατικά χέρια. Που με τη σειρά τους, όντας πιο εξειδικευμένα με τη ρομποτική, κατεβάζουν ακόμα πε-ρισσότερο το κόστος παραγωγής. Παρόλα αυτά, το καπιταλιστικό σύστημα δεν πέτυχε να καταργήσει το ρόλο της εργατικής δύναμης, ούτε ν’ αποφύγει το γεγονός ότι η ασταμάτητη επιτάχυνση της παραγωγής και της παραγωγικότητας, στράφηκε τελικά ενάντιά του, όπως το πρόβλεψαν οι Μαρξ και Ένγκελς, πριν ενάμιση περίπου αιώνα.
Ήταν αυτό που χαρακτηρίσαμε σαν τον καιρό της «συγκεντρωμένης υπεραξίας», γιατί χωρίς να καταργεί τον ανθρώπινο παράγοντα, τον κάνει να παίζει έναν μικρότερο ρόλο στην αξία που παράγει σαν τέτοιος. Με απόλυτους όρους, το σύστημα έχει ανάγκη λιγότερα χέρια για να παράγει άπειρα περισσότερα. Αυτό, μαζί με την εξαφάνιση των γραφειοκρατιών των Εργατικών Κρατών και την τυπική εξαφάνιση της ΕΣΣΔ, οδήγησε τον ιμπεριαλισμό να ανακηρύξει «το τέλος της ιστορίας και των ιδεολογιών». Αλλά πολύ διαφορετική είναι η πραγματικότητα της ιστορίας και η πραγματική έκφρασή της, κάθε μέρα που ξημερώνει στην ανθρωπότητα, είναι «η υπόγεια φωτιά… που δεν θα μπορέσετε να σβήσετε», του Α. Σπίες του 1886 και που έχει συναντήσει, σαν ένα καύσιμο της ταξικής πάλης, κάτι που κάνει άσβε-στη αυτή τη φωτιά: «Την αντικειμενική συμμαχία της ταξικής πάλης με την εξέγερση των παραγωγικών δυνάμεων». Ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός δεν μπορεί να συγκρατήσει την αύξηση της παγκόσμιας παραγωγικής οικονομίας και την ίδια στιγμή, όντας μια κοινωνία βασισμένη στην κοινωνική ανισότητα, δεν πετυχαίνει να δημιουργεί μια κοινωνική αγορά, που να απορροφάει αυτή την παραγωγή, με μια τεράστια παραγωγικότητα στο εσωτερικό της.
Αυτό έχει οδηγήσει με τη σειρά του σε μια επιτάχυνση της πάλης για τις περιορισμένες θέσεις εργασίας που μπορούν να υπάρξουν στο εσωτερικό του συστήματος. Είναι η ανεργία που στον κόσμο αυξάνεται με γεωμετρικό τρόπο κι αυτό περιλαμβάνει τη φτώχεια και την περιθωριοποίηση του μισού πληθυσμού, όπως και την ακραία εξαθλίωση στην οποία ζει το ένα τέταρτο της ανθρωπότητας.
Ο καπιταλισμός ταυτόχρονα στην ανάπτυξή του γεννάει τις δυνάμεις εκείνες που θα τον θάψουν και που τις πρόβλεψαν οι Μαρξ και Ένγκελς. Αυτό ούτε χίλιες Εθνικές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, ή η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας, κτλ, δεν μπορούν να το λύσουν, αν δεν πάνε στο βάθος του ζητήματος: ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΗΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΞΑΠΛΩΣΗΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ.
Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ, ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ
ΕΥΡΩΠΗ, ΤΗ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ, ΤΗΝ ΑΦΡΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΣΙΑ
Το καπιταλιστικό σύστημα, στη φάση των αποικιακών κατακτήσεών του, απε- ξάρθρωσε τη ζωή των δύο τρίτων της ανθρωπότητας. Με φωτιά και αίμα κατέκτησε, για τη δική του ανάπτυξη, χώρες που βρίσκονταν σε διάφορα επίπεδα ανάπτυξης και πληθυσμού. Έτσι η Αμερική, η Ινδία, η Κίνα, η Αφρική ήταν η βάση για τη «βιομηχανική επανάσταση» ή την ανάπτυξη του καπιταλισμού στην Ευρώπη. Στη συνέχεια αυτό έκανε ένα άλμα, στις ΗΠΑ, όπου εκεί αυτό το σύστημα σφαγίασε κάθε ίχνος ιθαγενών πληθυσμών και πολιτισμών. Αυτό που πριν αιώνες ήταν για το σύστημα απλά μια ιδιαίτερη συνθήκη για την ανάπτυξη της καπιταλιστικής κοινωνίας, σήμερα του γυρίζει εναντίον του, σαν ένας στίγ¬μα ενάντια στην ίδια του την ύπαρξη. Γιατί και ο κλασσικός τρόπος καπιταλιστικής παραγωγής και διανομής και πολύ περισσότερο ο ιμπεριαλιστικός, δεν μπορούν να λύσουν αυτή την πρωταρχική αντίθεση, σε συνδυασμό και με την τεχνολογική πρόοδο που υπήρξε ακόμα και στις κατακτημένες και υποταγμένες χώρες.
Οι αποικίες επέτρεψαν στον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό των ΗΠΑ και της Ευρώπης, ν’ αναπτύξει ένα «Κράτος Κοινωνικής Ευημερίας» στο εσωτερικό του, σαν ένα φραγμό για τη συγκράτηση των εργατικών και αγροτικών αγώνων στις «αναπτυγμένες» χώρες του συστήματος, αλλά δεν μπόρεσε να εμποδίσει τις μάζες των χωρών του, να ψηφίσουν δε-κάδες φορές την Αριστερά, τα Κομμουνιστικά και Σοσιαλιστικά Κόμματα και τις συνδικαλιστικές οργανώσεις τους να είναι σε πολλές όψεις μέρος μιας αντικειμενικής Δυαδικής Εξουσίας. Αυτό δημιούργησε ένα κοινωνικό στρώμα «καλής ζωής», που ανύψωσε το βιοτικό του επίπεδο και απολάμβανε κοινωνική δικαιοσύνη και προνόμια. Σήμερα, όλες αυτές οι κατακτήσεις είναι υπό αμφισβήτηση και απειλούνται από το ίδιο σύστημα. Γι’ αυτό ανοίγει και κλείνει ορατά και αόρα¬τα σύνορα, για να εμποδίσει την ενότη¬τα των εργαζομένων που υπάρχουν σε κάθε χώρα, μ’ αυτούς που καταφθάνουν σ’ αυτές, σαν εργατική δύναμη. Εκατο-ντάδες χιλιάδες άνθρωποι είναι καταδι- κασμένοι στην εξαθλίωση, στο δρόμο προς τον κοινωνικό αφανισμό. Τα εγκλήματα ενάντια στους αφρικανούς και άλλους μετανάστες, που φεύγουν από τις άθλιες συνθήκες ζωής και τον πόλεμο στις χώρες καταγωγής τους και πεθαίνουν στην προσπάθειά τους να σωθούν, με την ενσωμάτωσή τους στον αναπτυγμένο καπιταλισμό της Ευρώπης, είναι αποκρουστικά και μας θυμίζουν εκείνες τις εγκληματικές καταδίκες ενάντια στους υπερασπιστές του Οκτάωρου στις ΗΠΑ το 1886.
Αλλά υπάρχει και μια άλλη όψη αυτής της κρίσης του συστήματος, που είναι αναγκαίο να δούμε και να συζητήσουμε σ’ αυτή την Πρωτομαγιά. Κι είναι η άμε¬ση σχέση ανάμεσα στους εργαζόμενους στην κάθε χώρα και τη μετανάστευση εκατομμυρίων εργαζομένων, που σε όλο τον κόσμο γίνονται μετανάστες εξαιτίας της έλλειψης δουλειάς και προοπτικής ζωής στους τόπους διαμονής τους. Όλοι αυτοί οι μετανάστες αποτελούν εργατικά χέρια, που ενώ είναι κομμάτι μιας και μοναδικής εργαζόμενης τάξης, παγκόσμιας λόγω του παγκόσμιου καταμερισμού της εργασίας, αποκτούν διαφορετικά επίπεδα πάλης και κοινωνικών κατακτήσεων.
Ο νεοφιλελευθερισμός, ο παγκοσμιοποιημένος και μονοπολικός από τη μεριά του ιμπεριαλισμός, χρησιμοποίησε και συνεχίζει να το κάνει και τώρα, τα φτηνά εργατικά χέρια, ακόμα κι αν είναι τεχνολογικά κατώτερα σε σχέση με την εξειδίκευση και την παραγωγική τους ικανότητα, ώστε ενώνοντάς τα με τη ρομποτοποίηση που είναι μηχανική, όσο και υπερεκμεταλλευτική του εργαζόμενου, να σπάσει, μ’ αυτές τις μεταναστευτικές δυνάμεις της εργασίας, τις κοινωνικές κατακτήσεις που επιτεύχθηκαν, μέσα από σκληρούς συνδικαλιστικούς και πολιτικούς αγώνες για πολλά χρόνια. Ανίκανο πια το σύστημα αυτό, στο να μπορεί να στηρίζει πολιτικο-στρατιωτικές δικτατορίες, ή να τροφοδοτεί μαζικά κινήματα ναζι-φασιστικού χαρακτήρα, χρησιμοποιεί, σε συμμαχία με πολλές συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες -όπως το έκανε ανοιχτά στην Αργεντινή στην προσπάθειά του να κάμψει τη δύναμη του περονικού εργατικού κινήματος• την εισαγωγή εργατικών χεριών, τη στιγμή που υπάρχει στην ίδια τη χώρα μια ανερχόμενη ανεργία -που στην περίπτωση της Αργεντινής έφτασε το 28-30% το 2001-. Παρόμοιες περιπτώσεις υπάρχουν και στην Ευρώπη, όπου η συνδικαλιστική αριστοκρατία κι ένας τομέας των ίδιων των εργαζόμενων δεν θέλουν να κάνουν τις «βρώμικες ή κατώτερες εργασίες» κι ανοίγουν έτσι τις πόρτες σε μια μετανάστευση που υποτάσσεται σ’ αυτούς τους εγκληματικούς κανόνες της ανθυγιεινής και χαμηλόμισθης εργασίας, σε σύγκριση με τους ντόπιους εργαζόμενους.
Σ’ αυτή την Πρωτομαγιά 2015 τιμάμε τους Μάρτυρες του Σικάγου, ξέροντας ότι και το αμερικανικό εργατικό κίνημα εκείνης της εποχής, αποτελούνταν κα-τά ένα μεγάλο ποσοστό από ευρωπαί-ους μετανάστες. Και βλέπουμε επίσης τη διαφορά ανάμεσα σ’ εκείνους, δηλαδή τους ευρωπαίους μετανάστες, που πήγαιναν στις ΗΠΑ, με την ταξική πάλη υπό μάλης -και μάλιστα μερικοί απ’ αυτούς είχαν ήδη τη σκέψη τους στη σοσιαλιστική κοινωνία- κι αυτούς που τώρα, στην προσπάθειά τους να σωθούν από την κρίση του καθυστερημένου καπιταλισμού στις χώρες καταγωγής τους, υποτάσσονται στους κανόνες του άγριου καπιταλισμού, του ιμπεριαλισμού, της Ευρώπης. Δεν πρέπει να φοβόμαστε τόσο τους Λεπέν στη Γαλλία και την εκλογική τους άνοδο, ενώ αντίθετα πρέπει να βλέπουμε το ρόλο των συνδικαλιστικών και πολιτικών ηγεσιών, που ασκούν έναν «κοινωνικό πατερναλισμό», αποφεύγοντας μια αναγκαία συζήτηση γύρω από αυτές τις όψεις της ταξικής πάλης, ή -από την άλλη μεριά του ίδιου νομίσματος-, εκείνων των ηγεσιών, που τονίζουν τις ατομικές συνθήκες μερικών τομέων των μεταναστών, που αν και είναι μέρος της εκμεταλλευόμενης τάξης, ενεργούν ενάντιά της στις χώρες υποδοχής τους.
Η ρίζα αυτών των αντιθέσεων είναι η υπεκφυγή των ηγεσιών εκείνων που στον κόσμο δεν βλέπουν, δεν αισθάνονται και πολύ περισσότερο δεν στηρίζουν την τωρινή πορεία, που η ιστορία αποδείχνει ότι είναι ανεπίστρεπτη, προς την πρόοδο για μια Νέα Κοινωνία, το Σοσιαλισμό. Αυτές οι ηγεσίες είναι μέρος της προσωρινότητας της τωρινής πορείας της κρίσης του συστήματος, όπου αυτές στο βάθος συνεχίζουν να σκέφτονται ότι ο καπιταλισμός έχει λύσεις σε όλη αυτή την κρίση. Όταν αντίθετα όλη η ανθρωπότητα υποφέρει αυτή τη στιγμή απ’ αυτή την αγριότητα, που είναι το να βλέπει χιλιάδες νεκρούς στη θάλασσα, επειδή προσπαθούν να ξεφύγουν από την αποικιακή Αφρική και αλλού, όπου η ζωή δεν αξίζει τίποτα, ή πρόκειται για πρώην αποικίες που τυπικά είναι «δημοκρατίες» με κάποια αντιπροσώπευση σαν κράτη.
Σε μια απ’ αυτές, στην Μπουρκίνα Φάσο, ήταν ο σύντροφος Τόμας Σανκάρα που ήθελε να τη μετασχηματίσει επαναστατικά σε Σοσιαλιστική Δημοκρατία και γι’ αυτό ο γαλλικός ιμπεριαλισμός τον δολοφόνησε και τώρα ο λαός προ-χωράει και πάλι, με τη δική του ανάμνηση, πάλη και κυβέρνηση. Χώρες όπου οι φυλετικοί πόλεμοι αφανίζουν ολόκληρους πληθυσμούς κι αυτοί αναγκάζονται να βρίσκουν καταφύγιο καταφεύγοντας από τη μια περιοχή στην άλλη, ενώ ταυτόχρονα ανθεί το εμπόριο της γυναίκας και των νέων, σήμερα στον 21° αιώνα. Είναι όλα αυτά που δικαιολογούν το να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους στις θάλασσες. Χώρες που κυβερνώνται από ανδρείκελα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, όπως και των ευρωπαίων. Έτσι, η συζήτηση γύρω από τη μετανάστευση αποκτά μια άλλη κοινωνική σχέση και πολιτικο-κοινωνική σημασία. Όπως και η συζήτηση γύρω από το ότι πρέπει να υλοποιήσουμε μια πολιτική ενσωμάτωσης των μεταναστών, όπου ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΧΑΘΕΙ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ, ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ, ΟΙΚΟΝΟ-ΜΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ, ΟΙ ΜΕ-ΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΝΑ ΕΝΣΩΜΑ-ΤΩΝΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ.
Αυτό ισχύει κατά τη γνώμη μας και για τη Λατινική Αμερική και την Τοπική Ολοκλήρωσή της. Δεν πρόκειται για το να κάνουμε πατερναλισμό με βάση τις πολιτικές και κοινωνικές κατακτήσεις που επιτεύχθηκαν με την πάλη των λαών, αλλά για να ενσωματώσουμε, με όλα τα κοινωνικά, συνδικαλιστικά και πολιτικά δικαιώματα, αλλά και υποχρεώσεις, το μετανάστη. Για παράδειγμα, ο καπιταλισμός διώχνει εργαζόμενους από τις χώρες καταγωγής τους, αλλά διώχνει και μικρούς και μεσαίους εμπόρους, που δεν παράγουν τίποτα, αλλά στις χώρες που τους υποδέχονται εμπορεύονται -κι εκμεταλλεύονται- με βάση το ανώτερο βιοτικό επίπεδο που έχει πετύχει η ταξική πάλη σ’ αυτές τις χώρες. Αυτό το έκαναν στη Βενεζουέλα των «πετροδολαρίων» πριν 30 χρόνια κι ήταν μια ρουφήχτρα των προσπαθειών και των κατακτήσεων του βενεζολάνικου λαού. Δεν πρέπει να φοβόμαστε να συζητάμε αυτή την κρίση των μεταβατικών κοινωνιών. ΓΓ αυτό θυμίζουμε και στηρίζουμε την Επαναστατική και Σοσιαλιστική Κούβα, που λέει «το θέμα δεν είναι να πάει κάποιος στην Κούβα, που ήδη έκανε την επανάσταση, αλλά να κάνει ο καθένας την επανάσταση εκεί που ζει και βρίσκεται».
Σ’ αυτή την κρίση παρουσιάζονται οι εσωτερικές συγκρούσεις, ιδιαίτερα σε διάφορες πόλεις της Αφρικής, όπου οι κοινωνικές διαμάχες για την εργασία και ιδιαίτερα το εμπόριο, οδηγούν σε συγκρούσεις με εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες. Το σύστημα και τα δικά του ΜΜΕ στη συνέχεια τους κατηγορούν: «είναι ξενοφοβικές εκδηλώσεις» και μιλάει για την ελεύθερη εργασία, αγορά και κυκλοφορία σ’ αυτές τις χώρες, όπου οι άνεργοι και οι στερούμενοι από κάθε αγαθό για τη ζωή προσπαθούν να αμυνθούν απέναντι στις συνθήκες ζωής στις οποίες είναι αναγκασμένοι να ζουν από τις ιμπεριαλιστικές πολυεθνικές εταιρείες. Δεν λένε τίποτα για το ότι πρόκειται για ένα επίπεδο αντιπαράθεσης της εκμεταλλευόμενης τάξης με τον εαυτό της, εξαιτίας της κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος, των κυβερνήσεων ανδρείκελων που στηρίζονται από τις πολυεθνικές εταιρείες πετρελαίου, ορυχείων, βιομηχανοποιημένων αγροτικών προϊόντων, όπως στη Λατινική Αμερική, για παράδειγμα, όπου το κάνουν με τη σό-για, τα ανοιχτά ορυχεία, κτλ, που καταλήγουν στο να εκτοπίζουν εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους του κάμπου και να στοιβάζονται στις πόλεις, δημιουργώντας θύλακες με παραγκουπόλεις, όπου οι κάτοικοι τους παλεύουν για την επιβίωσή τους. Κι αυτό είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που συμβαίνει στη Συρία (όπως στο Κομπάνι, σημ. μετάφρ.), στην Παλαιστίνη, στις Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντονέσκ και Λουγκάνσκ, ή στην Κριμαία, όπου ο λαός αλληλέγγυα αναλαμβάνει την πάλη για την εθνική ανεξαρτησία και μια Νέα Κοινωνία.
Οι Μάρτυρες της εργατικής τάξης που τιμάμε και σ’ αυτή την Πρωτομαγιά, οι χιλιάδες προλετάριοι που στις ΗΠΑ αγωνίστηκαν κι έδωσαν τη ζωή τους, δεν το έκαναν για μια ατομική πρόοδο, αλλά συλλογική, σαν εργαζόμενη τάξη κι εκεί έγκειται η ιστορική τους αξία. Τα υπόλοιπα είναι καθαρός καπιταλισμός. Κι είναι με και γι’ αυτό που μεγάλο μέρος της εργατικής τάξης του κόσμου και της Ευρώπης, όπως της Αγγλίας, του Βελγίου, της Γερμανίας, της Γαλλίας, κτλ, υπερασπίζει τις κοινωνικές κατακτήσεις και το βιοτικό της επίπεδο, με το δικαίωμα του να κατακτηθούν σαν ένα ενιαίο ανθρώπινο γένος, ενάντια σ’ ένα σύστημα απεχθές, εκμεταλλευτικό. Κι αυτή η αντιθετική σχέση με τους μετανάστες, που φεύγει από την εξαθλίωση και τον αποκλεισμό, ΞΕΠΕΡΝΙΕΤΑΙ ΜΟΙΡΑΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΑΙΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΩΡΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ, ΔΙΑΤΗ¬ΡΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΦΥΛΟΥ ΚΑΙ ΦΥΛΗΣ. -Μέχρι να καταργηθεί, σημ. σύνταξης- να είναι ο καπιταλισμός -που έτσι κι αλλιώς λειτουργεί συγκεντροποιημένος και παγκόσμια- αυτός που θα φορτωθεί την κρίση του, σε οποιοδήποτε μέρος του πλανήτη κι όχι ν’ αφήνονται να πεθαίνουν εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο από πείνα ή πνιγμό, ή να ζουν στον κοινωνικό αποκλεισμό.
Αυτό είναι χαρακτηριστικό της τελικής κρίσης του συστήματος και γι’ αυτό χρεωκόπησε στην προσπάθεια του ν’ αντιστρέψει τις πολιτιστικές και κοινωνικές προόδους των σοβιετικών μαζών, όπως ονειρεύεται να κάνει και με μια καπιταλιστική δήθεν Κίνα. Τα προβλήματα των εθνοτήτων, της Τοπικής Ολοκλήρωσης, των «συνόρων κι εδαφών», όπως η διαμάχη της Βολιβίας με τη Χιλή για μια δική της διέξοδο στη θάλασσα, είναι ηλίθιο να μπαίνουν, τη στιγμή που όλη η περιοχή Ολοκληρώνεται και θα προωθηθεί ακόμα περισσότερο με τον παραγωγικό σχεδιασμό του τι, πώς, πότε και πού θα παράγεται, ισότιμα και αρμονικά κι όπου θα ξεπεραστούν όλες οι Τοπικές διαμάχες. Την πολιτική των αντιπαραθέσεων την υποκινεί ο ιμπεριαλισμός, είτε μέσω μιας δικής του οικονομικής οδού, που την προωθεί σαν εμπόδιο στην Ολοκλήρωση της Λατινικής Αμερικής, είτε μέσα από εδαφικές διεκδικήσεις, που αδυνατίζουν τις εθνικιστικές, λαϊκές και δημοκρατικές κυβερνήσεις, που θέλουν να προχωρήσουν σε οδούς και προγράμματα που στο βάθος είναι επαναστατικά.
Έτσι, τα προβλήματα της τωρινής μεταβατικότητας της φάσης, είναι πάντα δεμένα με την κρίση του παγκόσμιου συστήματος, γιατί αυτό δεν μπορεί να συγκρατήσει ή ν’ αποπροσανατολίσει τη δύναμη που σημαίνει η αντικειμενική συμμαχία της ταξικής πάλης, με την εξέγερση των παραγωγικών δυνάμεων – ενάντια στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και διανομής, σημ. μετάφρ.-.
Και σ’ αυτή την μεταβατική σχέση ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗ ΠΑΤΕΡΝΑΛΙΣΜΟΥ Ή ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΛΑΪΚΙΣΜΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΡΝΗΤΙΚΗ, ΟΣΟ ΚΑΙ Ο ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΣΥΝΤΡΙΒΟΥΜΕ.
ΟΙ ΝΕΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ,
ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ BRICS
Όπως αναλύει ο μαρξισμός: «κανένας κοινωνικός σχηματισμός δεν εξαφανίζεται πριν αναπτυχθούν όλες οι παραγωγικές δυνάμεις που χωράνε μέσα του και ποτέ δεν εμφανίζονται νέες και ανώτερες παραγωγικές σχέσεις, πριν οι υλικές συνθήκες για την ύπαρξή τους ωριμάσουν στους κόλπους της ίδιας της προηγούμενης κοινωνίας. Γι’ αυτό η ανθρωπότητα προωθεί μόνο τους στόχους που μπορεί να πετύχει». Αυτό μήπως είναι ένα δόγμα θεολογικό; Απόλυτα όχι! Είναι μια υλοποίηση της σκέψης του διαλεκτικού και ιστορικού υλισμού, εφαρμοσμένου στην κοινωνική πραγματικότητα. Η πολιτική αξία αυτού του ισχυρισμού έχει τη ρίζα της στην ίδια την εφαρμογή του στους σωστούς χώρους και χρόνους.
Είναι γι’ αυτό που εμείς, οι Ποσαδικοί της Τροτσκιστικής 4ης Διεθνούς, εφαρμόζοντας την ανάλυση και τη θεωρία του Λέον Τρότσκι για τη Διαρκή Επανάσταση, αναλύουμε με τη σειρά μας ότι αυτή είναι η εποχή όπου ενώνονται οι δύο γνωστές -από το μαρξισμό, σημ. μεταφρ.- κινητήριες δυνάμεις της ιστορίας: ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ ΚΑΙ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΜΗΣ. Και γι’ αυτό προβάλουμε εδώ και χρόνια αυτή την πορεία σαν ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΗ και ταυτόχρονα σαν τη βάση για την παραγωγή της Παγκόσμιας Πολιτικής και τις Τοπικές κι Εθνικές εκ¬φράσεις της, που είναι αναγκαίες για την ιστορική πορεία.
Τα Εθνικιστικά Κινήματα και ο επαναστατικός τους ρόλος, που ο Χ. Ποσάδας ανέλυσε ήδη από τη δεκαετία του 1940, σε σχέση με τον αντιιμπεριαλιστικό περονισμό και την κομμουνιστική έκφρασή του στο περονικό προλεταριάτο που αυτός δημιούργησε στην Αργεντινή, είναι σήμερα μια βάση ανεπίστρεπτη της αντικειμενικής πορείας της ιστορίας της ανθρωπότητας. Αυτή η ανεπίστρεπτη πορεία αναπτύσσεται ακόμα και στη Ρωσία, αυτή που εδώ και χρόνια χαρακτηρίζουμε σαν «τωρινό ψευδώνυμο της ΕΣΣΔ», με την επέμβαση της ηγεσίας του Πούτιν, ή με το ότι αυτή η ίδια η ανεπίστρεπτη πορεία σπρώχνει τον ίδιο, χωρίς επιπλέον αυτός να φέρνει καμιά αντίσταση. Ή στην Μπολιβαριανή και Σοσιαλιστική Βενεζουέλα, όπου η συνέχεια του συντρόφου Ούγκο Τσάβες, του ζωντανού τσαβισμού, εκφράζεται στην Κυβέρνηση του συντρόφου Νικολάς Μαδούρο, αλλά και στην Ελλάδα με τον ΣΥΡΙΖΑ και το σύντροφο Τσίπρα στην Κυβέρνηση, ή στην Αργεντινή της συντρόφισσας Κριστίνα Φερνάντεζ ντε Κίρχνερ, στη Βραζιλία των Ντίλ- μα-Λούλα, στη Βολιβία του Έβο Μοράλες και σύντομα στις αλλαγές που έρχονται στην Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιρλανδία, κτλ.
Σ’ αυτή την πορεία η ιστορία, που ναι έχει μνήμη, ανυψώνει τις εσωτερικές σχέσεις και μαθαίνει και δημιουργεί νέες συνιστώσες της, όπου θα μπορέσει να στηριχτεί, για να προχωρήσει. Ο ρόλος των ηγεσιών βγαίνει στην ίδια την επιφάνεια. Γι’ αυτό ο Χ. Ποσάδας ανέλυε ότι «ενώ ο Τρότσκι είναι επίκαιρος και ζει στην ταξική πάλη, ποιος θυμάται πια τον Στάλιν, που θάφτηκε από την ιστορία;».
Οι γραφειοκρατίες δεν βγαίνουν από το πουθενά, αλλά από τις συνθήκες που διαμορφώθηκαν μέσα στις ίδιες τις δυνάμεις της παραγωγής και της διανομής. Όσο μεγαλύτερη είναι η ανύψωσή τους και η κοινωνική συμμετοχή στη Νέα Κοινωνία, οι συνθήκες που αφήνουν παράθυρα απ’ όπου εισχωρούν οι γραφειοκρατίες, με το ρόλο τους σαν διαμεσολαβητές ανάμεσα στον καπιταλισμό και την εργαζόμενη τάξη, καταργούνται και οι γραφειοκρατίες ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΡΟΛΟ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟ-ΠΟΙΗΣΟΥΝ Ή ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΝ. Το ίδιο ισχύει και για τον εγωιστικό πρωταγωνισμό, την ατομική ικανοποίηση και ατομισμό, στο συνδικαλιστικό και πολιτικό χώρο. Όλα αυτά είναι κληρονομιά του καπιταλιστικού συστήματος, που βασίζεται στην ατομική ασιγουριά που αυτό δημιουργεί στο ανθρώπινο ον. Είναι γι’ αυτό που κάποιοι γραφειοκρατικοποιούνται ή μετατρέπουν το κοινωνικό τους καθήκον σε διοικητικό και γραφειοκρατικό, που πάει ενάντια στα συμφέροντα της κοινωνίας των ίσων που έπρεπε ν’ αντιπροσωπεύουν.
Είναι επίσης γι’ αυτό που σ’ αυτή την Πρωτομαγιά του 2015 επιμένουμε πάλι, όπως κάνουμε από το 1990, ότι δεν εξαφανίστηκε η ΕΣΣΔ, αλλά έπεσε η γραφειοκρατία της, στα πλαίσια μιας «παροδικής παρέκκλισης της Αναγεννητικής πορείας του Εργατικού Κράτους», αυτής της Αναγέννησης που είχε αναλυθεί από τον Χ. Ποσάδας. Έτσι, αυτό που έπρεπε να κάνουμε στην αντικειμενική πορεία της ιστορίας σ’ αυτόν τον 21° αιώνα, δεν ήταν ν’ ανακαλύψουμε ένα «νέο σοσιαλισμό του 21ου αιώνα», αλλά να καθαρίσουμε κοινωνικά ό,τι κληρονομείται από το αποσυντιθέμενο καπιταλιστικό σύ-στημα στην οικοδόμηση της νέας κοινωνίας και στη μεταβατική φάση του Επαναστατικού κι Εργατικού Κράτους.
Αυτή η πορεία έχει συγκεκριμένες εκ-φράσεις, κατά τη γνώμη και τις αναλύσεις μας. Για παράδειγμα εκφράζεται στην παγκόσμια αντιιμπεριαλιστική πάλη, όπου, ενάντια στην μονοπολική ιμπεριαλιστική συγκεντροποίηση και παγκοσμιοποίηση στο στρατόπεδο του καπιταλισμού, παρουσιάζονται οι BRICS ΠΟΥ ΑΝΤΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ. Και πώς να μη σκεφτούμε και να κρίνουμε, ότι αυτό, που δεν αρνείται ακόμα την καπιταλιστική κοινωνία, το κάνει, την ανταγωνίζεται οπωσδήποτε σε σχέση με τον ιμπεριαλισμό. Έτσι από τη μια ανταγωνίζεται τον ιμπεριαλισμό, αλλά -και για τον ίδιο λόγο- θα καταλήξει να είναι μια τεράστια δύναμη -ήδη σε ανάπτυξη- και σύμμαχος με την παγκόσμια ταξική πάλη και την εξέγερση των παραγωγικών δυνάμεων. Η μήπως δεν είναι αυτό ακριβώς, αυτό που λέει ο Πούτιν, αντιμετωπίζοντας τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ, ότι «θέλουμε να είμαστε μια χώρα όπως είναι η Λατινική Αμερική»; Ναι, αυτή η «Φωτεινή Λατινική Αμερική», που όπως τη χαρακτηρίζουμε εμείς οι ποσαδικοί εδώ και 20 χρόνια, παίζει ένα θεμελιώδη ρόλο στην πορεία της ιστορίας. Ή όταν στην Ελλάδα ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας προβάλουν το παράδειγμα της Αργεντινής για να προχωρήσουν στην οικοδόμηση μιας Λαϊκής κι Επαναστατικής Ελλάδας; Κι όταν η σημερινή σοβιετική Ρωσία, ξαναπαίζει το ρόλο της ΕΣΣΔ, ΣΕ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟ¬ΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΟΥΣ.
ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ, ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ
ΚΙΝΗΜΑΤΑ, ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΗΣ
ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ
Σ’ αυτή την πορεία είναι ζωντανοί οι αγώνες του προλεταριάτου των ΗΠΑ και των συντρόφων Μαρτύρων του Σικάγου. Ο ρυθμός της κρίσης του συστήματος είναι ανισόμετρος και συνδυασμένος. Από τη μια μεριά οι τεχνολογικο-επιστημονικές πρόοδοι επιταχύνουν τους χρόνους της παραγωγής και της παραγωγικότητας, απομειώνοντας θέσεις εργασίας και μειώνοντας το κόστος παραγωγής κι εμπορευματοποίησης κι από την άλλη αυτό το σύστημα δεν μπορεί να ενσωματώσει εκατοντάδες εκατομμύρια εργαζομένων στον κόσμο. Σ’ αυτή την πορεία ο ρόλος των Συνδικάτων, των Κοινωνικών Κινημάτων και των Κομμάτων της Εργατικής Τάξης είναι κεντρικός, όπως άλλωστε και σαν έκφραση και σαν ώθηση στις βαθιές αλλαγές που γίνονται στην ιστορία και σε μια νέα κοινωνικοπολιτική γεωγραφία, με τις εθνικές, λαϊκές και δημοκρατικά επαναστατικές κυβερνήσεις.
Η μεταβατική φάση δεν έχει καθορισμένες ημερομηνίες για να περάσουν στα Επαναστατικά Κράτη, αλλά ναι χώρους και χρόνους για την ανάπτυξή τους. Και γι’ αυτό είναι κεντρικός ο ρόλος των οργανισμών των εργαζομένων. Οι επαναστατικές εθνικιστικές κυβερνήσεις αυτής της εποχής, είναι προϊόν της ακούραστης ταξικής πάλης, ακόμα κι αν δεν αυτοανακηρύσσονται σαν οι αντιπρόσωποι της. Είναι η ανισόμετρη και συνδυασμένη πορεία, αυτή που βάζει στην ημερήσια διάταξη στον κόσμο τη «Διαρκή Επανάσταση», που ενεργεί χωρίς να ζητάει κανενός την άδεια. Κι έτσι όπως αυτή η ταξική πάλη διαρθρώνει την υπεράσπιση της πορείας που έχει ήδη διανυθεί και της προόδου που έχει κατακτηθεί, έτσι και σπρώχνει τις προοδευτικές κυβερνήσεις να τις βαθύνουν. Η Ελλάδα, η Βενεζουέλα, η Ρωσία, η Αργεντινή, το Εκουαδόρ, η Βολιβία, η Ισπανία, κτλ, εκφράζουν αυτή την ιδιαίτερη συνθήκη, που ήδη έχει προβλεφθεί κι αναλυθεί από τα κείμενα του Χ. Ποσάδας και από τα Πρωτομαγιάτικα Μανιφέστα εδώ και 40 χρόνια.
Η απουσία της Μαζικής Κομμουνιστικής Διεθνούς, για την ώρα καλύπτεται από το συντονισμό των επαναστατικών κινημάτων και κυβερνήσεων στον κόσμο. Δεν υπάρχει ομοιογένεια ή αρμονία, γιατί οι ταξικές σχέσεις δεν έχουν ξεπεραστεί, αλλά ναι έχει προοδεύσει το ξεπέρασμα εθνικών και τοπικών συμφερόντων. Η συμμαχία της σοβιετικής κοινωνικά Ρωσίας, της Λαϊκής Κίνας, της Βραζιλίας, κτλ, στις BRICS, όπως και οι διμερείς συμφωνίες, που τώρα ανοίγουν το δρόμο προς συμφωνίες πολύ πιο βαθιές στην προοπτική τους, είναι ο πολιορκητικός κριός του πλοίου της κοινωνικής προόδου.
Το σύστημα προετοιμάζει και κάνει δι¬αρκείς επιδρομές ενάντια στην ανθρωπότητα σε όλο τον κόσμο. Η απάντηση είναι οι αγώνες των μαζών του κόσμου, στηριγμένοι τα τελευταία χρόνια από κυβερνήσεις και χώρες σε κατάσταση Μετάβασης κι αυτές είναι συνθήκες νέες στον κόσμο. Η χρεοκοπία του νεοφιλελευθερισμού, του Συμφώνου της Ουάσιγκτον, του Μάαστριχτ, όπως και η εμφάνιση των BRICS και ο ρόλος της σοβιετικής Ρωσίας και της Λαϊκής Κίνας, εί¬ναι μέρος αυτής της προόδου, που αναλύουμε σ’ αυτή την Πρωτομαγιά του 2015. Σίγουρα υπάρχουν πόλεμοι στη Μέση Ανατολή, στη Συρία, την Υεμένη, την Παλαιστίνη, υπάρχουν οι πράκτορες του ιμπεριαλισμού σ’ αυτούς, Αλ Κάιντα, ISIS, κτλ. Πεθαίνουν χιλιάδες, πνιγμένοι στη Μεσόγειο, ή συνεχίζει η επίθεση στη Βενεζουέλα, όπως επίσης στην Αργεντινή, τη Βραζιλία, τη Χιλή, αλλά η πορεία της προόδου, 129 χρόνια μετά την πάλη του εργατικού κινήματος στις ΗΠΑ, είναι ασταμάτητη και ανεπίστρεπτη.
Γι’ αυτό χαιρετίζουμε με κομμουνιστική χαρά όλους τους λαούς του κόσμου που με τους αγώνες τους έχουν κάνει κοινωνικές προόδους και έχουν δώσει την κοινωνική χαρά, που είναι το καλύτερο σκηνικό για την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας: ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ.
21/4/2015
Για το Λατινοαμερικάνικο Γραφείο της Τροτσκιστικής-Ποσαδικής 4ης Διεθνούς,

Ελισαίο Ραμίρεζ

Υιοθετήθηκε σαν απόφαση και της Διεθνούς Γραμματείας

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ 2015, ΤΟΥ ΕΚΚ (ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΙΚΟΥ-ΠΟΣΑΔΙΚΟΥ) – ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΣΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ EE. ΡΗΞΗ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟ

Εφαρμόζοντας κι επεκτείνοντας το Πρωτομαγιάτικο Μανιφέστο της Τροτσκιστικής-Ποσαδικής 4ης Διεθνούς στην Ελλάδα και την Ευρώπη, δεν μπορούμε να μην προσθέσουμε ότι η απώλεια της λεγόμενης «μονοπολικής» ηγεμονίας του ιμπεριαλισμού στην ανθρωπότητα, έχει χαθεί οριστικά, ήδη από τη στιγμή που εμφανίστηκε η Πρώτη Δικτατορία του Προλεταριάτου στον κόσμο, απέναντι κι ενάντια στη Διαρκή Δικτατορία και πόλεμο του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού. Απέναντι στην ολοκληρωτική, τελική, επιθανάτια κρίση υπερσυγκέντρωσης, παρασιτισμού, τοκογλυφίας κι αποσύνθεσης του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος και συγκεκριμένα απέναντι κι ενάντια στον Α’ Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο, εμφανίστηκε η Σοσιαλιστική Επανάσταση στη Ρωσία, με τους Λένιν-Τρότσκι-Μπολσεβίκικο Κόμμα και η εγκαθίδρυση του πρώτου Εργατικού Κράτους στον κόσμο, της ΕΣΣΔ. Είναι γ’ αυτό που από τότε «ζούμε στην εποχή των σοσιαλιστικών επαναστάσεων», που έχουν γίνει στο μεταξύ, αλλά και προετοιμάζονται και προωθούνται νέες σε όλο τον κόσμο. Και παρόλο που λόγω προδοσίας των γραφειοκρατικών ηγεσιών και -για την ώρα- δεν υπάρχει ο δημοκρατικός «συγκεντρωτισμός» του παγκόσμιου κομμουνιστικού κι επαναστατικού κινήματος και η απαραίτητης γνήσια οργάνωση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου: «Κόμμα-Σοβιέτ-Διεθνής», (Χ. Ποσάδας)• παρόλο που ο ιμπεριαλισμός της Ευρώπης-ΗΠΑ-Ιαπωνίας έκανε άλλον έναν παγκόσμιο πόλεμο και συνεχίζει, επιταχυνόμενο, το διαρκή αντιλαϊκό πόλεμο και με όλα τα μέσα, ενάντια στην ανθρωπότητα, όπως ενάντια στην Ελλάδα -ενώ ταυτόχρονα προετοιμάζει το νέο παγκόσμιο πόλεμο και μάλιστα ατομικό-, αυτό δεν σημαίνει καθόλου «ηγεμονία», αλλά αντίθετα επιβεβαιώνει τη συνεχιζόμενη κι επιταχυνόμενη κοινωνική, πολιτική, οικονομική, πολιτιστική αδυναμία κι αποσύνθεση του συστήματος. Αδυναμία και κρίση που βέβαια επεκτείνεται και βαθαίνει από τη Διαρκή Επανάσταση των λαών και των εθνών, ακόμα και από τη «Διαρκή Επανάσταση φυτών και λουλουδιών» (Ο. Ελύτης), ενάντια στην καταστροφή του περιβάλλοντος από το σύστημα. Γιατί εκτός από το ότι είναι ώριμες αντικειμενικές συνθήκες και οι μάζες για το σοσιαλισμό, για τη Διαρκή Σοσιαλιστική τους Επανάσταση, υπάρχει και η Διαρκής Επανάσταση, η «Εξέγερση των Παραγωγικών Δυνάμεων ενάντια στις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και διανομής» (Κομμουνιστικό Μανιφέστο, Μαρξ-Ένγκελς).
Επειδή η γραφειοκρατία διέλυσε το λεγόμενο «σοσιαλιστικό στρατόπεδο», δεν σημαίνει καθόλου ότι διαλύθηκε το στρατόπεδο της ταξικής, επαναστατικής και σοσιαλιστικής πάλης, σε όλο τον κόσμο, το στρατόπεδο της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης. Αντίθετα είναι επειδή διατηρείται ασταμάτητο, ασυγκράτητο και ενωμένο, αυτό το ώριμο ταξικό και σοσιαλιστικό στρατόπεδο, έτοιμο πάντα για να προχωρήσει στον παγκόσμιο σοσιαλισμό, που ο παγκόσμιος καπιταλισμός, έχει ξεχυθεί με τρομοκρατία και πόλεμο, με όλα τα μέσα, για να συγκρατήσει, να πισωγυρίσει και ν’ ανατρέψει αυτό το σοσιαλιστικό στρατόπεδο. Αυτόν τον «Άλλο Εφικτό Κόσμο, το Σοσιαλιστικό».
Είναι αυτή η Παγκόσμια Δυαδική Εξουσία, ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός-στρατόπεδο της σοσιαλιστικής επανάστασης, που συνεχίζει πάντα να υπάρχει και να δημιουργεί Μεταβατικές κοινωνικές καταστάσεις και πορείες. Που όχι μόνο δεν ευνοούν, αντιστέκονται, ανταγωνίζονται, αμφισβητούν την ιμπεριαλιστική ηγεμονία, συγκέντρωση και πόλεμο, αλλά και ευνοούν την αντιιμπεριαλιστική, αντικαπιταλιστική και σοσιαλιστική πάλη και κατακτήσεις, στην πορεία της Μετάβασης προς το Σοσιαλισμό. Έκφρασή τους, έστω και εμπειρική και συνδυασμένη ακόμα με καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και διανομής, είναι οι BRICS, CELAC, ALBA, Ευρασιατική Ένωση, Λατινική Αμερική-Κίνα-Ρωσία, σχέσεις Ελλάδας-Ρωσίας-Κίνας, Κυβέρνηση της Αριστεράς στην Ελλάδα, Podemos στην Ισπανία, Μέτωπο της Αριστεράς στην Πορτογαλία, επίσκεψη του συντρόφου Αλέξη Τσίπρα στη Μόσχα, κτλ. Όλα αυτά ευνοούν το στρατόπεδο της ταξικής, επαναστατικής και σοσιαλιστικής πάλης, αλλά δεν μπορούν ν’ αντικαταστήσουν την ανάγκη και τη δυνατότητα του διαρκούς βαθέματος κι επέκτασης του γνήσιου περιεχομένου και μορφών της σοσιαλιστικής επανάστασης: Με τη Μετάβαση προς την Απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών ιμπεριαλιστών και του χρηματιστικού κεφαλαίου τους (που είναι η «συγκεντρωμένη -από τον ιμπεριαλισμό• υπεραξία», αποτέλεσμα της υπερεκμετάλλευσης της εργαζόμενης τάξης επί αιώνες), για ν’ ανατραπεί έτσι η οικονομική βάση του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού. Και με το Κόμμα-Σοβιέτ-Διεθνή, για ν’ ανατραπεί έτσι όλο το πολιτικό-θεσμικό-στρατιωτικό εποικοδόμημα αυτού του συστήματος, που έγινε για να υπηρετήσει και να επιβάλλει την εκμεταλλευτική κι εγκληματική του βάση. ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΝΑΓΚΑΙΑ, ΟΣΟ ΚΙ ΕΦΙΚΤΗ ΚΙ ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΟ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ, ΠΑΡΑ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΚΑΤΟΡΘΩΤΟ!
Είναι η οριστική, ανεπίστρεπτη απώλεια της ηγεμονίας του ιμπεριαλισμού, που κάνει ώστε ο πρόεδρος των ΗΠΑ, αυτός που φάνταζε σαν «πλανητάρχης», μετά την πτώση της γραφειοκρατίας στον καπιταλισμό, δεν ήταν, και πολύ περισσότερο δεν είναι, παρά ένας «πολεμάρχης», πολέμαρχος του συστήματος ενάντια στους λαούς, ενάντια στο λαό των ίδιων των ΗΠΑ, όπως έδειξε και η πρόσφατη κρίση της «φούσκας». Παρόμοιοι πολέμαρχοι-φαντάσματα των τριών ιμπεριαλισμών, ΗΠΑ-Ευρώπης-Ιαπωνίας, είναι οι πρόεδροι, πρωθυπουργοί και υπουργοί των κύριων ιμπεριαλιστικών κρατών, ανάμεσά τους και αυτών της Ευρώπης. Γι’ αυτό ακόμα και η λεγόμενη Διατλαντική Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου κι Επενδύσεων (ΤΤΙΡ) μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης, χαρακτηρίζεται σωστά από το σύντροφο Μανώλη Γλέζο «Εμπορικό NATO».

Πριν, ο Κλαούσεβιτς έλεγε, «ο Πόλεμος είναι η Πολιτική με άλλα μέσα». Για τον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό συμβαίνει επίσης αυτό που έχουμε πει κι άλλες φορές: Πολιτική είναι ο Πόλεμος με άλλα μέσα! Ακόμα καλύτερα, μαθηματικά, οι δύο εξισώσεις συντίθενται σε μια: Η Πολιτική στον ιμπεριαλισμό είναι ΣΥΝΩΝΥΜΟ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ! Είναι η δικτατορία των μονοπωλίων, των τραπεζών και του χρηματιστικού κεφαλαίου, ο πόλεμος κι ο φασισμός, όλα ενωμένα σε ένα σύνολο εγκληματικό ενάντια στην ανθρωπότητα και το περιβάλλον της. Είναι η πολιτική-πόλεμος του ιμπεριαλισμού, αυτή που διώχνει τους μετανάστες από τις χώρες καταγωγής τους κι αυτή που στη συνέχεια τους δολοφονεί μεσοπέλαγα. Είναι αυτή η πολιτική-πόλεμος του συστήματος που προκαλεί τα εκατομμύρια νεκρούς, τραυματίες, σεισμοπαθείς, πλημμυροπαθείς, στις πλημμύρες και στους σεισμούς, όπως στον πρόσφατο σεισμό στο Νεπάλ, που ο σεισμολόγος Α. Τσελέντης χαρακτήρισε «σεισμό ταξικό», όπως και όλους τους σεισμούς, γιατί οι συνέπειες του είναι ενάντια στους φτωχούς και τους περιθωριοποιημένους του συστήματος. Αλλά και η πρόκληση των σεισμών είναι αποτέλεσμα του εγκλήματος, προμελετημένου ή από «αμέλεια», του ιμπεριαλισμού ενάντια στη φύση και σε όλο τον πλανήτη Γη. Όταν μάλιστα έχει αποδειχτεί κι εν μέρει εφαρμοστεί επιστημονικά, ότι ακόμα και οι σεισμοί μπορούν να χρησιμοποιηθούν προς όφελος του ανθρώπου και της φύσης. Το ίδιο συμβαίνει και με όλες τις επιστημονικές και τεχνολογικές κατακτήσεις της ανθρωπότητας. Στα χέρια της, στα χέρια της ταξικής, επαναστατικής και σοσιαλιστική πάλης και κατακτήσεών της, μπορούν και πρέπει να χρησιμοποιηθούν για την πρόοδο της ιστορίας του ανθρώπινου πολιτισμού. Στα χέρια του ιμπεριαλισμού, για την καταστροφή ανθρώπων και αγαθών και για τον πόλεμο, όπως συμβαίνει με τις κατακτήσεις στην τεχνολογία στην παραγωγή και στην πυρηνική ενέργεια.
Είναι αυτή η συνεχώς επιδεινούμενη, επεκτεινόμενη κι επιταχυνόμενη πολιτική-πόλεμος του καπιταλιστικού συστήματος, αυτή που το 1886 δολοφόνησε τους Μάρτυρες του Σικάγου -αφού πρώτα τους είχε εκμεταλλευτεί και καταπιέσει με όλους τους τρόπους, μαζί και όλη την εργατική τάξη-. Γιατί ακριβώς η εργατική τάξη που αντιπροσώπευαν, ξεσηκώθηκε για ν’ αντισταθεί και για να προωθήσει την κοινωνική πρόοδο. Είναι η ίδια πολιτική-πόλεμος, που αφού άφησε την Ελλάδα εξαρτημένη, μισοφεουδαρχική, βασιλική και καθυστερημένη για εκατοντάδες χρόνια, αφού εισέβαλε ενάντιά της πολλές φορές, με το γερμανικό και αγγλοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό, με το NATO και τις αμερικάνικες βάσεις, πολεμικά, στρατιωτικά και με την επιβολή συνεχών ανοιχτών δικτατοριών, με δολοφονίες και απόπειρες δολοφονιών -όπως ακόμα κι ενάντια στον Καραμανλή-, για να εμποδίσει την επαναστατική και σοσιαλιστική πρόοδο της κι αφού τέλος επέβαλε μια κυβέρνηση Μαύρου Μετώπου και τα πιο επώδυνα αντιλαϊκά, αντιδημοκρατικά και αντισυνταγματικά μέτρα της, τώρα θέλει να επιβάλλει την οικονομική δικτατορία, τη «χρηματοδοτική ασφυξία», το «ατύχημα και τη χρεοκοπία», τον «ξαφνικό θάνατο», όπως κάνει και με τους μετανάστες που πνίγει. ΜΕ ΚΥΡΙΟ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ. Γιατί αυτή, εκφράζοντας τις ανάγκες και τις δυνατότητες του ταξικού και σοσιαλιστικού στρατοπέδου, των εργαζόμενων, των άνεργων, όλων των εκμεταλλευόμενων, καταπιεσμένων, φτωχοποιημένων και περιθωριοποιημένων από το σύστημα τομέων του λαού της χώρας, ευνοεί την ΑΝΥΠΑΚΟΗ, ΡΗΞΗ ΚΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ-ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ, ΤΟ ΞΕΠΕΡΑΣΜΑ ΤΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ! ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟ ΚΑΙ ΤΗ ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ. Όπως είναι αποτυπωμένο και στο Ιδρυτικό Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ: ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΥΝΟΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗ ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗ ΝΕΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.
Μέσα σε δύο μήνες της διακυβέρνησης της Αριστεράς, αποδείχτηκε ότι μόνο με την Αριστερή Πολιτικοποίηση των αγώνων και την κατάκτηση της Κυβέρνησης, μπορούν να ικανοποιηθούν συνδικαλιστικά, δημοκρατικά, κοινωνικά αιτήματα -όπως έκανε ήδη η κυβέρνηση της Αριστεράς-, που με καθημερινές κινητοποιήσεις, στους δρόμους και τους χώρους δουλειάς, ήταν αδύνατο να ικανοποιηθούν με την κυβέρνηση της ιμπεριαλιστικής τρόικας και των ανδρεικέλων της του Μαύρου Μετώπου. Αλλά ταυτόχρονα αποδείχτηκε και πάλι ότι η ΕΟΚ, το NATO, οι στρατιωτικές βάσεις, το Μάαστριχτ, η Ευρωπαϊκή Ένωση, το Ευρώ, κτλ, είχαν κι έχουν σαν κύριο στόχο να εμποδίσουν αυτή την πρόοδο των λαών, της Ελλάδας, της Ευρώπης και όλου του κόσμου. Πρόκειται για ένα ολόκληρο τρομοκρατικό-πολεμικό εποικοδόμημα του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού, που έχει σαν μοναδικό σκοπό να υπερασπίσει, με όλα τα μέσα, μια αδύναμη και σε επιθανάτια κρίση αποσύνθεσης οικονομική και κοινωνική βάση του, πριν την αναπότρεπτη κατάργησή του. Καμιά «καλή διαχείριση», κανένας «καλός καπιταλισμός» δεν είναι εφικτός στο μεταξύ. Αυτό αποδείχτηκε με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 80, σε 4 χρόνια. Τώρα σε λίγες μέρες.
Ο ιμπεριαλισμός δεν πρόκειται ν’ ανεχθεί μια Κυβέρνηση στην Ελλάδα, που «σέβεται αυτούς τους κανόνες, ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑΞΕΙ», όπως είπε ο σ. Τσίπρας. Δεν πρόκειται να δώσει χρήματα για να ικανοποιηθούν τα αιτήματα του λαού και για να τον αλλάξουν και να τον ανατρέψουν!, παρά μόνο για ν’ αποπληρώνονται τα τοκογλυφικά δάνειά του και ταυτόχρονα καταστρέφοντας το λαό, το περιβάλλον, ακόμα και ανταγωνιστές καπιταλιστές. Δεν πρόκειται να «συμβιβαστεί έντιμα» με την πρόοδο και το σοσιαλισμό. Μόνο έτσι ζει εδώ και έναν και πάνω αιώνα, τώρα πολύ περισσότερο κι επιταχυνόμενα στην επιθανάτια αγωνία του. Έχουμε ν’ αντιμετωπίζουμε συνεχείς κι αναπόφευκτες επιθέσεις του, που δεν μπορούμε να τις αντιμετωπίσουμε αν δεν τον ανατρέψουμε.
Είναι το δικό μας ταξικό, επαναστατικό και σοσιαλιστικό στρατόπεδο που περιλαμβάνει άμεσα και την Κυβέρνηση της Αριστεράς, σαν δική του κατάκτηση, αυτό που μπορεί και πρέπει να ανατρέψει τον ιμπεριαλισμό και τους «θεσμούς» του. Μαζί με την άμεση πάλη για την αντιιμπεριαλιστική, αντικαπιταλιστική και σοσιαλιστική ΑΛΛΑΓΗ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ της ευρωπαϊκής ηπείρου, στην πορεία προς την ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ, ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΚΙ ΕΝΩΣΗ ΤΗΣ, μαζί με τη διπλωματία και τις «διαπραγματεύσεις» με τους ιμπεριαλιστικούς εταίρους και τους «θεσμούς» τους, ΚΥΡΙΑ «ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΟΜΑΣΤΕ», ΔΙΑΛΕΓΟΜΑΣΤΕ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ, ΣΕ ΟΛΗ ΤΗ ΧΩΡΑ, ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ: ΚΟΜΜΑΤΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΑ, ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ, ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ, ΚΙΝΗΣΕΙΣ, ΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΡΕΥΜΑΤΑ, ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΟΔΟΥ, ΟΛΟΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ, ΣΥΖΗΤΑΜΕ, ΕΠΕΞΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΕ ΚΙ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΣΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ, ΤΗ ΡΗΞΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΤΙΣ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΕΣ, ΛΑΪΚΕΣ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΥΣ. ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΤΩΝ ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΤΩΝ, ΑΡΧΙΖΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΡΑΠEΖΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΥΡΙΕΣ ΠΗΓΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΜΗΣ ΚΑΙ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΚΦΡΑΣΜΕΝΑ-ΘΕΣΜΟΘΕΤΗΜΕΝΑ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΩΘΗΘΕΙ. ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΟΜΑΣΤΕ, Σ’ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ, ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗ ΡΩΣΙΑ, ΤΗΝ ΚΙΝΑ, ΤΗ BRICS, ΚΤΛ, ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΟΥΝ -ΑΜΟΙΒΑΙΑ- ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΔΙΕΞΟΔΟ.
ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΑ ΜΟΝΟ Σ’ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΚΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΕΚΒΙΑΣΟΥΝ ΤΟ ΛΑΟ ΣΕ ΜΙΑ ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΗΣΗ. Εκεί παλεύουμε και χάνουμε στο έδαφος του συστήματος. Έστω κι αν αυτή η ήττα θα είναι εντελώς παροδική. Γιατί ενώ κλείνει οριστικά κι ανεπίστρεπτα, όπως αναλύει και το Μανιφέστο της Διεθνούς μας, η «ηγεμονία» και η ιστορική εγκληματική παρένθεση του καπιταλιστικού συστήματος, σε όλο τον κόσμο, αντίθετα η «παρένθεση» της Αριστεράς και του Σοσιαλισμού είναι ανοιχτή εδώ και έναν τουλάχιστον αιώνα και δεν πρόκειται να κλείσει μέχρι τον οριστικό θρίαμβο του παγκόσμιου σοσιαλισμού-κομμουνισμού.

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, «ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ», ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ. ΤΟ ΝΕΟ «ΟΧΙ» ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΔΕΝ ΗΤΤΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΤΗ ΔΙΑΡΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ: ΓΙΑΤΙ Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕ Ν’ ΑΝΑΤΡΕΨΕΙ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΙ ΑΥΤΗ ΜΠΟΡΕΙ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ

Ο κύριος ταξικός, αντιδραστικός κι αντεπαναστατικός στόχος του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου ιμπεριαλισμού ήταν και είναι ν’ ανατρέψει την Κυβέρνηση της Αριστεράς στην Ελλάδα. Έβλεπε και βλέπει ότι μια τέτοια Κυβέρνηση μπορεί να μετατρέψει την Ελλάδα σε Βενεζουέλα της Ευρώπης, μέρος της πορείας προς της Τοπική Αντιιμπεριαλιστική Ολοκλήρωση στην περιοχή και όλη την Ευρώπη, όπως έγινε και στη Λατινική Αμερική. Στο μεταξύ ο ιμπεριαλισμός έμαθε από το προτσές της Λατινικής Αμερικής και από την αρχή έβαλε εδώ σε κίνηση όλα τα αντιδραστικά, αντιλαϊκά, αποσταθεροποιητικά και πραξικοπηματικά σχέδια και δράσεις που χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί εκεί. Είναι γι’ αυτό που την ίδια στιγμή που «ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας έβαλε έναν Δούρειο Ίππο στο εσωτερικό του ιμπεριαλισμού, με 11 εκατομμύρια Έλληνες μέσα», όπως ανέλυσε η ηγεσία της δικής μας Διεθνούς, ο ιμπεριαλισμός έχει κι αυτός τους δικούς του Δούρειους Ίππους στη χώρα, που είναι οι «θεσμοί» και το πολιτικό προσωπικό του, ντόπιο και ξένο, αλλά και η γραφειοκρατία κάθε απόχρωσης. Που ήδη θελημένα -σίγουρα από τη μεριά του συστήματος- και αθέλητα -από τη μεριά των «χρήσιμων ηλίθιων» της γραφειοκρατίας-, συνεργάζονται αντικειμενικά για την ανατροπή της Κυβέρνησης της Αριστεράς.
Αυτή είναι η πολιτική και κυρίαρχη πλευρά της νέας απόπειρας πραξικοπήματος του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού στην Ελλάδα, συνέχεια όλων των αντιδραστικών, αντεπαναστατικών και φασιστικών πραξικοπημάτων στη χώρα, εδώ και δεκαετίες και τα τελευταία 6 χρόνια. Πρώτα με την ανατροπή της αντιιμπεριαλιστικής και σοσιαλιστικής πάλης της Ελληνικής Αντίστασης 1940-49, στη συνέχεια με τα Ιουλιανό του ’65, τη δικτατορία του ’67 και τελευταία με τα αλλεπάλληλα πραξικοπήματα των κυβερνήσεων του Μαύρου Μετώπου. Αυτές οι επιθέσεις και απόπειρες του ιμπεριαλισμού, είναι μέρος, κύριο συ-στατικό της φύσης του συστήματος και ιδιαίτερα της τωρινής φάσης του παγκόσμιου καπιταλισμού, αυτής του ιμπεριαλισμού, που στην τελική, ολοκληρωτική και επιθανάτια κρίση αποσύνθεσης, δεν έχει άλλα μέσα επιβίωσης από τον Παγκόσμιο και Διαρκή αντιλαϊκό πόλεμο και φασισμό. Και σ’ αυτές του τις επιθέσεις ενάντια στους λαούς, το σύστημα πάντα βρίσκει την ανοχή, την αποστασία, τη συνεργασία και τη συμμαχία της γραφειοκρατίας, όπως συνέβη και στην Ελλάδα, σε όλες τις ιμπεριαλιστικές επιθέσεις κι ανατροπές που αναφέραμε.
Αυτό που λέμε, όλοι οι προοδευτικοί και αριστεροί άνθρωποι, ότι ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ, ΑΛΛΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ, έχει όπως πάντα και σ’ αυτή την περίπτωση περισσότερο, ταξικό περιεχόμενο και τις ανάλογες μορφές του. Είναι γιατί Η ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ ΕΧΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΠΟΙΗΘΕΙ ΚΙ ΑΝΥΨΩΘΕΙ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΩΣ ΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΚΑΙ ΜΟΡΦΕΣ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗΣ, ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ. ΚΙ αυτό πια ανεπίστρεπτα, μετά τη διαλεκτική ιστορική υλιστική, επιστημονική σοσιαλιστική, μαρξιστική-λενινιστική εξήγηση της πορείας της ιστορίας της ανθρωπότητας και την εφαρμογή της από τους Λένιν-Τρότσκι και τους Μπολσεβίκους, τη Ρωσική Επανάσταση και την εγκαθίδρυση του Πρώτου Εργατικού Κράτους στον κόσμο, της ΕΣΣΔ. ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ, ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ, ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ, ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ,  ΞΕΚΙΝΑΝΕ ΠΑΝΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙΣ. ΚΑΙ Σ’ ΑΥΤΕΣ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΑΡΧΗ. Έτσι έγινε και θα γίνει σε .όλο τον κόσμο μέχρι τη Λαϊκή Εξουσία, το Εργατικό Κράτος και το Σοσιαλισμό. Αυτό έκανε και ο ελληνικός λαός, η εργατική τάξη και όλοι οι εργαζόμενοι και η κομμουνιστική, σοσιαλιστική, επαναστατική, αριστερή ριζοσπαστική και οικολογική πρωτοπορία τους, αναδείχνοντας την Αριστερά στη διακυβέρνηση της χώρας, αμέσως μόλις αυτή τη διεκδίκησε, έστω και με μεγάλη καθυστέρηση, εξαιτίας της παρασιτικής κι αντεπαναστατικής συμβίωσης της γραφειοκρατίας της με τον καπιταλισμό, όπως κάνει σε όλο τον κόσμο.
Είναι γιατί οι λαοί του κόσμου και της Ελλάδας ξέρουν ήδη πολύ καλά ότι απέναντι κι ενάντια στον καπιταλιστικό δρόμο προς τη βαρβαρότητα και τον πόλεμο, υπάρχει μόνο μια προοδευτική διέξοδος, ο δρόμος προς το σοσιαλισμό κι ότι αυτός δεν μπορεί να ξεκινήσει και να διανυθεί χωρίς την Κυβέρνηση της Αριστεράς, σε οποιαδήποτε μορφή και φάση της: Κυβέρνηση της Δυαδικής Εξουσίας της Πόλης και του «Βουνού» (ΕΑΜ-ΕΛΑΣ), Σοσιαλιστική Κυβέρνηση (Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ 4 πρώτων χρόνων), Λαϊκο-Δημοκρατική Επαναστατική Κυβέρνηση, Εργατο-Αγροτική Κυβέρνηση, Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, Κυβέρνηση της Λαϊκής Εξουσίας. ΕΙΝΑΙ «ΕΚ ΤΩΝ ΩΝ ΟΥΚ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ» για την πρόοδο της χώρας και του λαού. «Τρίτος Δρόμος» δεν υπάρχει.
Είναι μ’ αυτή την πολιτική -και κυρίαρχη- έννοια που εμείς βλέπουμε και στηρίζουμε την έκκληση του πρωθυπουργού στους συντρόφους της Αριστερής Πλατφόρμας, που ήθελαν να ψηφίσουν και ψήφισαν «ΟΧΙ» στα μέτρα του «ταξικού συμβιβασμού» της Κυβέρνησης (όπως τα αναλύουμε σε άλλο άρθρο), να παρουσιάσουν μια «αξιόπιστη εναλλακτική». Πραγματικά, δεν υπάρχει άλλη πραγματική προοδευτική πολιτική εναλλακτική από την Κυβέρνηση της Αριστεράς και δεν μπορεί να υπάρξει οικονομική, κοινωνική, προγραμματική εναλλακτική, χωρίς αυτή την Κυβέρνηση. ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΦΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟ «ΤΑΞΙΚΟ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟ» ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ, ΟΠΩΣ ΔΙΑΦΩΝΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ. ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ (ΚΙ ΑΥΤΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΤΗΣ), ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΚΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΣΤΟΧΟ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ ΝΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΕΨΕΙ. Αντίθετα, είναι ολοφάνερο ότι η τωρινή στάση εκείνων των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, που στερούν την Κυβέρνηση από τη «δεδηλωμένη», ευνοεί αυτόν τον αντεπαναστατικό πολιτικό στόχο του ιμπεριαλισμού και των πολιτικών αντιπροσώπων του στη χώρα, ν’ ανατρέψουν την Κυβέρνηση της Αριστεράς. Καταψηφίζουν τα μέτρα της Κυβέρνησης και τη στηρίζουν μέσω της δεξιάς, των κομμάτων του ίδιου του Μαύρου Μετώπου!!! Δεν είναι μόνο ότι «κρύβονται πίσω από την υπογραφή του Τσίπρα», όπως σωστά λέει ο Πρωθυπουργός, -κύρια βέβαια, κατά τη γνώμη μας, για να διατηρήσουν τη κοινοβουλευτική θεσούλα τους (όπως σωστά βλέπει το λαϊκό κριτήριο και ένστικτο)-, ΑΛΛΑ «ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ ΠΙΣΩ» ΑΠΟ ΤΙΣ ΨΗΦΟΥΣ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ!!! Αντί να βγουν ανοιχτά στο λαό και στο Κόμμα τους και να συζητήσουν και ν’ αποφασίσουν, μαζί με αυτούς, ότι ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΤΙΚΑ, ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΠΡΟΦΥΛΑΣΣΟΥΜΕ, ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΜΕ (απέναντι στα αρπακτικά, κεφάλαια και θεσμούς τους), ΚΡΙΤΙΚΑΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΡΟΩΘΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ, αφήνουν στα χέρια της δεξιάς τη στήριξη της Κυβέρνησης και μη παραιτούμενοι την αδυνατίζουν επικίνδυνα. Στο μεταξύ επωφελούνται άμεσα οι ίδιοι διατηρώντας της θεσούλα τους. Η ολοκληρωτική και τελική κρίση αποσύνθεσης του συστήματος και των εκπροσώπων του, κρίση οικονομική, πολιτική, κομματική, κοινωνική, πολιτιστική, δεν τους επιτρέπει άμεσα ν’ ανατρέψουν την Κυβέρνηση της Αριστεράς, ΑΛΛΑ ΨΑΧΝΟΥΝ ΣΥΝΕΧΩΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙ’ ΑΥΤΟ. Και η στάση των γραφειοκρατών κάθε απόχρωσης, όπως η τωρινή, πάντα ήταν σύμμαχος τους.
Διατηρώντας τις χωροχρονικές αποστάσεις και τις ιστορικές αναλογίες, η τωρινή στάση της γραφειοκρατίας της «αριστεράς» του ΣΥΡΙΖΑ, κάνει να θυμόμαστε τη στάση της σταλινικής γραφειοκρατίας του ΚΚΕ σε σχέση με την υπέροχη Αντιιμπεριαλιστική Αντίσταση και Πάλη για την Εξουσία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ: Προδοσία και παράδοσή της στον καπιταλισμό, αλλά και αποχή από τις εκλογές!!! Οπορτουνισμός, σεκταρισμός, ηττοπάθεια, όλα μαζί και με ένα και μοναδικό αποτέλεσμα: την επικράτηση του καπιταλισμού και μάλιστα του μοναρχικού! Γι’ αυτό άλλωστε και μοιάζει -στο αντεπαναστατικό αποτέλεσμα- και με την τωρινή στάση της γραφειοκρατίας του ΚΚΕ, που, όπως με την τελευταία της στάση στο Δημοψήφισμα (άκυρο, λευκό, αποχή) ευνοεί «εξόφθαλμα» τον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό. Πράγματι «η ιστορία επαναλαμβάνεται» από τη μεριά της γραφειοκρατίας, αλλά πάντα σαν «φάρσα», πολύ περισσότερο τώρα, που η Αριστερά παραμένει -σε αντίθεση με την τότε «τραγωδία» – στο τιμόνι της χώρας, διατηρώντας έτσι την πολιτική πρωτοβουλία και ηγεμονία.
ΤΟ ΝΕΟ «ΟΧΙ» ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ ΝΑ ΜΗ ΓΙΝΕΙ «ΟΧΙ» ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΗΣ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΣ ΤΟΥ. ΝΑ ΓΙΝΕΙ «ΝΑΙ» ΣΤΗ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΤΗ ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ, ΤΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ. Ο ελληνικός λαός και η πρωτοπορία του, βλέπουν την υποκρισία και το ψέμα του «στηρίζουμε την κυβέρνηση, καταψηφίζουμε τα μέτρα της», γιατί αυτός ο λαός, «πιο ώριμος απ’ όλες τις ηγεσίες του» (Λένιν) ξέρει ότι στο αστικό κοινοβουλευτικό σύστημα, αυτό ισοδυναμεί άμεσα με παράδοση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και άρα της κυβέρνησης, στους αστικούς μηχανισμούς και κόμματα. Και συγκεκριμένα στα Κόμματα του Μαύρου Μετώπου, έτοιμα πάντα να κατασπαράξουν πολιτικά και πραξικοπηματικά την Κυβέρνηση της Αριστεράς, μαζί με το οικονομικό πραξικόπημα του ιμπεριαλισμού, ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΑΚΟΜΑ, ΑΛΛΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΘΑ ΕΝΤΑΘΕΙ. Αυτό κάνουν -εμείς πιστεύουμε από άγνοια κι αθέλητα στην πλειοψηφία τους-, οι σύντροφοι που πρόσκεινται στην Αριστερή Πλατφόρμα. Τα αστικά Κόμματα, όντας στην κυβέρνηση -το είδαμε και στην κυβέρνηση του Μαύρου Μετώπου-, παρά τις διαφορές τους και τους «αστερίσκους» τους, στήριζαν πάντα ενωμένα το σύστημα και την κυβέρνησή του, ενάντια στο λαό. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει ενωμένοι να στηρίξουν και να ψηφίσουν την Κυβέρνηση της Αριστεράς και τα μέτρα της, ενάντια στο σύστημα. Πάνω σ’ αυτή και μόνο τη βάση έχουν αριστερό -στην πράξη- νόημα οι επικαλούμενες συλλογικές δημοκρατικές λειτουργίες στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, Κεντρική Επιτροπή, Διαρκές ή Τακτικό Συνέδριο, Εσωτερικό Δημοψήφισμα. Που πρέπει να είναι τόσο δημοκρατικές στο εσωτερικό τους, όσο και συγκεντρωτικές, ενιαίες στην έκφραση προς τα έξω, απέναντι κι ενάντια στον αμείλικτο αντιδραστικό, αντιλαϊκό και αντεπαναστατικό συγκεντρωτισμό – καθόλου δημοκρατικό άλλωστε- του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού, του πολιτικού προσωπικού του και της συμμάχου του γραφειοκρατίας κάθε απόχρωσης.
Όπως έχουμε αναλύσει σε άλλα άρθρα μας, ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΔΙΑΡΚΕΣ ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΕΤΩΠΟ ΚΑΙ ΠΑΛΗ, ΜΑΧΗ, ΠΟΛΕΜΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΣ ΤΟΥ ΚΙ ΟΧΙ ΓΙΑ «ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ» (ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΣΤΑΔΙΩΝ) ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΕΥΚΟΛΑ ΑΝΑΤΡΕΠΕΙ -όπως και τώρα με τον προσωρινό «ταξικό συμβιβασμό» της Κυβέρνησης- ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΚΑΙ Ο ΔΙΑΡΚΗΣ ΑΝΤΙΛΑΪΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ TOY. Και δεν μπορούμε, δεν πρέπει, «δεν πρόκειται να γίνουμε δειλοί και ριψάσπιδες, ούτε απολογητές χαμένων αγώνων», «δεν θα εγκαταλείψουμε το οχυρό της μάχης», «χαμένοι αγώνες είναι οι αγώνες που δεν δόθηκαν ποτέ», όπως είπε ο Πρωθυπουργός. Υπέροχες αγωνιστικές δηλώσεις, ενάντια στην ηττοπάθεια των «γκουρού των μεγάλων ηττών» (Λέον Κριστάλλι) της γραφειοκρατίας της «αριστεράς». Όπως έκαναν στη Λατινική Αμερική, που πρόβλεπαν την ήττα του Οϋγκο Τσάβες και όλων των Κυβερνήσεων της Αριστεράς, γιατί δήθεν δεν προχωρούσαν γρήγορα προς το σοσιαλισμό.
Η Κριτική Υποστήριξη και ψήφος στην Κυβέρνηση και τα μέτρα, είναι η ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΚΕΙΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ. Απομονώνοντας κι αναγκάζοντας σε παραίτηση (αλήθεια γιατί δεν παραιτούνται οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που προανήγγειλαν την παραίτηση, αφού βέβαια πρώτα έκαναν ρεβανσιστικά το κακό, καταψηφίζοντας την Κυβέρνηση;) τον αντεπαναστατικό Δούρειο Ίππο των γραφειοκρατών των «αριστερών» και των «κομμουνιστικών ομάδων και τάσεων» του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί είναι έτοιμοι, στ’ όνομα της «καθαρότητας των αριστερών αρχών», να αποστατήσουν ΠΟΛΙΤΙΚΑ από την Κυβέρνηση της Αριστεράς και να την παραδώσουν στο σύστημα και τους εκπροσώπους του. Κι αυτό είναι «σοσιαλισμός στα λόγια, καπιταλισμός στην πράξη» (Λένιν). Έτσι έδρασε και θα δράσει -μέχρι να καταργηθεί μαζί με τον καπιταλισμό- η γραφειοκρατία της Αριστεράς κάθε απόχρωσης. Έτσι έδρασε η σταλινική γραφειοκρατία, που στ’ όνομα του κομμουνισμού, έκανε τα μεγαλύτερα ανθρώπινα και πολιτικά (διάλυση των Σοβιέτ, του Κόμματος και της Διεθνούς) εγκλήματα. Είναι αυτοί οι γραφειοκράτες, που εύκολα χρησιμοποιούν το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», όταν τα κακά μέσα (μη στήριξη της Κυβέρνησης της Αριστεράς), συμπίπτουν με τον κακό σκοπό (της διατήρησης του συστήματος, για να μπορούν εκ του ασφαλούς να «φωνάζουν», να «καταγγέλλουν», να «διαμαρτύρονται» να «διαφωνούν», και να δικαιολογούν έτσι την ύπαρξή τους), ενώ ποτέ δεν χρησιμοποιούν αυτό το απόφθεγμα όταν και τα μέσα είναι καλά (στήριξη της Κυβέρνησης της Αριστεράς) και ο σκοπός ακόμα περισσότερο, με από καλύτερη θέση αντίσταση, ανυπακοή, ρήξη κι ανατροπή του συστήματος). Αλλά ο ελληνικός λαός, όπως οι λαοί όλου του κόσμου και η πρωτοπορία τους, στηρίζουν και θα στηρίζουν τις πολιτικές κύρια κατακτήσεις τους, όπως είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και η Κυβέρνησή του, με πρωθυπουργό το σύντροφο Αλέξη Τσίπρα, γιατί μόνο έτσι, σ’ αυτή τη φάση της ιστορίας, μπορεί ν’ αντισταθεί και ν’ αντεπιτεθεί στο καπιταλιστικό σύστημα.
Την ίδια στιγμή λοιπόν, είναι μ’ αυτή την έννοια που επίσης βλέπουμε και στηρίζουμε τη δήλωση του Πρωθυπουργού: «δεν είμαι πρωθυπουργός παντός καιρού». Και γι’ αυτό πιστεύουμε ότι έμεινε και πρέπει να μείνει σαν Πρωθυπουργός της Αριστεράς, για έναν «καιρό» της Προόδου, της Ειρήνης και του Σοσιαλισμού στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και τον κόσμο. Σαν μια τελική ιστορική προοδευτική «Παρένθεση», δηλαδή Διαρκώς Ανοιχτή στο προοδευτικό και σοσιαλιστικό μέλλον της Ελλάδας, μέρος της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην Ευρώπη και όλο τον κόσμο. Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΡΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ, ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ Σ’ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ.
Όπως έχουμε αναλύσει, είναι μ’ αυτή και μόνο την έννοια και σ’ αυτή την κα-τεύθυνση που μπορεί κανείς να σκεφτεί και να προτείνει νέες εκλογές. Κατά τη γνώμη μας δεν είναι καθόλου αναγκαίες, αφού αυτή η γενική, κοινωνική επαναστατική πορεία και κατεύθυνση μπορεί και πρέπει να προωθηθεί με την τωρινή Κυβέρνηση της Αριστεράς και τη σχεδόν κοινοβουλευτική αυτοδυναμία της και τη σταθερή, έστω και προσωρινή συμμαχία της με τους ΑΝΕΛ. Όσο κι αν το σύστημα και τα κόμματά του, βρίσκονται σε κρίση αποσύνθεσης (ανάμεσα στ’ άλλα παραιτήσεις ηγετών -ΝΔ και ΠΑΣΟΚ- και εκπροσώπων του), όσο κι αν στηρίζουν τώρα την Κυβέρνηση της Αριστεράς, όσο κι αν παρουσιάζονται τώρα σαν «Κοινωνικό Κέντρο» και με προτάσεις από τα «αριστερά» της Κυβέρνησης -όπως στο αγροτικό-, αυτό δεν έχει άλλο στόχο από την καλύτερη προετοιμασία και συγκέντρωσή τους γύρω από τους πιο αντιδραστικούς και αντιλαϊκούς σκοπούς του Μαύρου Μετώπου, των μνημονίων και της ιμπεριαλιστικής τρόικα που υπηρετούν και σε αναζήτηση της κατάλληλης ευκαιρίας για να χτυπήσουν και πάλι πραξικοπηματικά, «κοινοβουλευτικά» ή όχι: Ανατρέποντας την Κυβέρνηση της Αριστεράς. Αν φοβούνται τον «εκλογικό αιφνιδιασμό» της κυβέρνησης, είναι γιατί εκλογικά δεν είχαν πια και δεν έχουν καμιά προοπτική ν’ ανακτήσουν τη διακυβέρνηση της χώρας και θέλουν να έχουν την ευκαιρία του αιφνιδιασμού αυτοί, για να το κάνουν πραξικοπηματικά, «κοινοβουλευτικά» ή όχι. Όπως έκανε και θα κάνει και ο ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός, κύρια οικονομικά αυτός και σε συμφωνία με το πιθανό πολιτικό πραξικόπημα του Μαύρου Μετώπου, ενάντια στην Κυβέρνηση της Αριστεράς. Ο ιμπεριαλισμός, έτσι όπως δεν εφάρμοσε ποτέ από τη μεριά του τη Συμφωνία Γέφυρα» του Φλεβάρη, έτσι δεν πρόκειται να τηρήσει και τη Νέα Συμφωνία με την Κυβέρνηση, όχι μόνο για οικονομικούς λόγους, αλλά και για να ρίξουν όλοι μαζί την πολιτική ευθύνη στην Κυβέρνηση. Αυτός θα είναι ο καμβάς πάνω στον οποίο θα κινηθεί ο ιμπεριαλισμός στην Ελλάδα. Το ίδιο κάνει και θα κάνει σε όλη την Ευρώπη και τον κόσμο, συγκεντροποιώντας γύρω από τους πιο αντιλαϊκούς κι αντεπαναστατικούς στόχους, σχέδια και τομείς του, τις όποιες διαφορές, ρήγματα, υποχωρήσεις του, που προκαλούνται από την παγκόσμια ταξική, επαναστατική και σοσιαλιστική πάλη και Δυαδική Εξουσία των λαών και από τις τωρινές αντιιμπεριαλιστικές κατακτήσεις τους, στη Ρωσία και Κίνα, στις BRICS και τις Τράπεζές τους, στη Λατινική Αμερική, την Ελλάδα. Μόνο μια συμπαγής και ικανή κυβερνητική και κοινοβουλευτική πλειοψηφία της Αριστεράς, σε συμμαχία με το Λαϊκό Κίνημα, σε όλες του τις μορφές, μπορεί και πρέπει να τον αντιμετωπίσει αποτελεσματικά. Μόνο ένα Ενιαίο Αντιιμπεριαλιστικό Κοινωνικο-Πολιτικό Μέτωπο, στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο, μπορεί και πρέπει ν’ αντιμετωπίσει τον ιμπεριαλισμό, με τον Κοινωνικό Μετασχηματισμό και το Σχεδιασμό της Οικονομίας προς όφελος του λαού, στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο.

Ελλάδα: Tο Δημοψήφισμα του Παπανδρέου και το Μεταβατικό Πρόγραμμα

Λέον Κριστάλλι  5/12/2011
Πρέπει ν’ αναπτύξουμε μια πολιτική στον τωρινό χωροχρόνο, για να μπορέσουμε ν’ αναπτύξουμε μια λογική πορεία, που θα ενώνει, θα συγκεντρώνει τις τεράστιες κοινωνικές δυνάμεις, αυτές τις στιγμές των κινητοποιήσεων στην Ελλάδα, αλλά που δεν έχουν μια ξεκάθαρη ηγεσία γύρω από το «τι πρέπει να κάνουμε», για να χρησιμοποιήσουμε με γενική έννοια, τον τίτλο του βιβλίου του Λένιν: Τι Να Κάνουμε.
Η ανθρωπότητα συζητάει ανοιχτά το πρόγραμμα της μετάβασης στο σοσιαλισμό. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πάνω σ’ αυτό. Τώρα, σε ποιους χωροχρόνους, παγκόσμιους και τοπικούς, σε κάθε χώρα, ακόμα και σε κάθε γωνιά της αυτό προωθείται; Πρόκειται για κάτι το κεντρικό για να μπορέσουμε να διατυπώσουμε μια πολιτική που θα επιτρέψει να συγκεντρώσει τη δύναμη των μαζών.
Απέναντι στην έκκληση του Παπαν­δρέου για Δημοψήφισμα, είπαμε ότι «η κρίση συγκεντρώνεται». Δεν ήταν απλά ένας περιστασιακός ελιγμός μιας σοσιαλδημοκρατικής ηγεσίας σε κρίση, αλλά μια επιβολή των περιστάσεων: της κοινωνικής εξέγερσης των μαζών, που δεν θέλουν, ούτε θα πληρώσουν το κοινωνικό κόστος, σε ποιότητα ζωής, αυτής της τελικής κρίσης του συστήματος.
Αναλύουμε έτσι τη συγκεντρωμένη εφαρμογή του μεταβατικού προγράμματος. Η έκκληση για Δημοψήφισμα δεν είναι ξένη με το μεταβατικό πρόγραμμα, αλλά συνέπεια του αντικειμενικού μεταβατικού προγράμματος που προβάλει η ανθρωπότητα, τελικά η εξέγερση των παραγωγικών δυνάμεων που πρόβλεψαν οι Μαρξ και Ένγκελς. Είναι η πάλη, σε πρώτη φάση, για τις διεκδικήσεις του Μεταβατικού Προγράμματος.
Η μεγαλοφυΐα, σε ιστορική προοπτική, του Λέον Τρότσκι, συγκεντρωμένα, είναι ότι μας άφησε το πρόγραμμα που η ανθρωπότητα θα χρειαστεί σαν άξονα, για την επιβίωσή της, σαν ανθρώπινο είδος και σαν φύση, συγκρατώντας και συντρίβοντας από τα μέσα το καπιταλιστικό σύστημα.

Το μεταβατικό πρόγραμμα, χωρίς αμφιβολία, δεν είναι ο σοσιαλισμός, αλλά ανοίγει τις πόρτες για τη συζήτηση κι εφαρμογή οικονομικών, εργασιακών και κοινωνικών μέτρων, που στηρίζονται στην οικοδόμηση νέων ταξικών συσχετισμών, στο δρόμο προς το τελικό ξεπέρασμα του καπιταλιστικού συστήματος.
Δεν προτείνει «να πάρουμε τα όπλα…», αλλά να συνειδητοποιήσουμε το τι πρέπει να κατακτήσουμε στο δρόμο της προόδου προς το σοσιαλισμό. Αυτή δεν είναι μια πολιτική ούτε οπορτουνιστική, ούτε του λίγο λίγο, ούτε πολύ περισσότερο βοναπαρτιστική, απέναντι στις κυβερνήσεις του συστήματος, αλλά ένα εργαλείο σε διαρκή οικοδόμηση, αναγκαίο για την πολιτική ανύψωση της ταξικής πάλης.
Όλες αυτές τις μέρες, εκατοντάδες χιλιάδες σε όλη την Ελλάδα διαμαρτύρονταν αγωνιστικά στους δρόμους. Τα Κόμματα και τα συνδικάτα ήταν μέρος αυτής της μαζικής ανάπτυξης. Παρόλα αυτά, ήταν μια μαζική κοινωνική δύναμη, με τεράστιο δυναμικό στο εσωτερικό της, αλλά με λίγο βάρος όσο αφορά το πρακτικό, συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Το ΝΑΙ ή ΟΧΙ σ’ ένα Δημοψήφισμα, παρουσιάζεται αυτές τις στιγμές σαν μια επιλογή, που θα μπορούσε να αποπροσανατολίσει αυτό το αντικειμενικό περιεχόμενο, αλλά όχι το περιεχόμενο του υποκειμένου της πορείας. Εμείς δεν ήμασταν αυτοί που προωθούμε αυτό το αστικό «Δημοψήφισμα», μέσα στο σύστημα, αλλά κατανοούμε ότι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν απέναντι στη δημοκρατία των μαζών, στην κοινωνική πίεση των ελληνικών μαζών κι όχι της EE, του Ευρώ, ή του ΔΝΤ.
Εμείς επιμένουμε ότι το «δημοψήφισμα» που προτάθηκε από τον Παπαν­δρέου, δεν ήταν δική του επιλογή, αλλά προϊόν και επιβολή των ταξικών συσχετισμών. Το να το ερμηνεύσουμε αυτό σωστά και να επέμβουμε σ’ αυτό, ήταν για να δώσουμε ένα οργανωτικό κέντρο του υποκειμένου, που μ’ αυτό τον τρόπο θα ενωνόταν με την αντικειμενική πορεία της πάλης των εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων, της μεσαίας τάξης, των επαγγελματιών, κτλ, στους δρόμους όλης της Ελλάδας. Σήμαινε να ανθίσει, στην πράξη το μεταβατικό πρόγραμμα, έστω κι αν δεν κατονομαζόταν έτσι, ή παρουσιαζόταν έτσι παντού. Ήταν να σπάσει ο άξονας του καπιταλιστικού συστήματος. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, η κεφαλή του καπιταλιστικού συστήματος συμπέρανε ότι «αν γίνει το δημοψήφισμα δεν θα υπάρξει συμφωνία για την Ελλάδα και η Ελλάδα θα βρεθεί σε πτώχευση, σε στάση πληρωμών, που θα μολύνει όλους μας». Είναι γιατί μετά από ένα δημοψήφισμα μαζικό, όπου θα θριάμβευε το ΟΧΙ, αυτό που θα έχανε ήταν το καπιταλιστικό σύστημα, γιατί θα ενώνονταν από τα κάτω όλοι οι τομείς του λαού, που περιλαμβάνουν κατώτερα και μεσαία στρώματα της ελληνικής αστικής τάξης.
Δημιουργήθηκαν οι συνθήκες όπου, ένα κέντρο μ’ ένα πρόγραμμα, που θα ξεκινούσε από ένα ΟΧΙ στην επέμβαση του ιμπεριαλισμού και στον έλεγχο του πάνω στην Ελλάδα και θ’ ανέπτυσσε τις συνθήκες όπου, το πρόγραμμα των συγκεκριμένων, άμεσων διεκδικήσεων, θα εκφραζόταν πέρα και πάνω από τις ίδιες τις προθέσεις και τα συμφέροντα των ίδιων των ηγεσιών που προτείνουν το δημοψήφισμα. Τελικά αυτό είναι το πρόβλημα της χρηματιστικής κερδοσκοπικής κρίσης. Γι’ αυτό υπήρξε και η βίαιη αντίδραση της Γερμανίας και της Γαλλίας στ’ όνομα του παγκόσμιου καπιταλισμού. Γιατί εκτός από τα άλλα, το δημοψήφισμα στην Ελλάδα θα άνοιγε τις πόρτες στην επέμβαση των μαζών της κάθε χώρας. Των «αγανακτισμένων» που αναζητούν έναν πολιτικό άξονα, για να μπορέσουν να χτυπήσουν με προοπτική και συγκεκριμένες επιτυχίες.
Χωρίς να είναι το ίδιο κοινωνικό δυναμικό, στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή το δημοψήφισμα αντιστοιχούσε σε μια Γενική Απεργία, που συγκεντρωνόταν γύρω από μια ενιαία διεκδίκηση, ενωτική για όλο το λαό. Το πρόβλημα του να προτείνουμε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα και πολιτική, έβρισκε αυτό τον κεντρικό άξονα: ΟΧΙ στην ιμπεριαλιστική πολιτική, των τραπεζικών και χρηματιστικών πολυεθνικών, που όπως από τη Γερμανία, δανείζουν δισεκατομμύρια δολάρια, με τοκογλυφικούς όρους, για να τα πάρουν πίσω με δύο τρόπους: Μέσα από την υποταγή της χώρας στο Εξωτερικό Χρέος, που ξεπερνάει δυόμιση φορές το ΑΕΠ και τη διαρκή εξάρτησή της από τις επιχειρήσεις τους και από το εξωτερικό εμπόριο της Ελλάδας, όπου το 60% των προϊόντων που χρησιμοποιεί ο λαός έχει γερμανική προέλευση. Να λοιπόν ποιο θα έπρεπε να είναι το μεταβατικό πρόγραμμα, εκεί βρίσκεται το «τι να κάνουμε».
Ο Παπανδρέου πρότεινε το δημοψήφισμα, γιατί ήθελε να σώσει την πολιτική της σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Όπως ήθελε να κάνει και ο Θαπατέρο, που δεν έχει ούτε θαπάτος (παπούτσια) που προχωράνε. Και οι δύο είναι αντιπρόσωποι μιας πολιτικής, που δεν πάει ανοιχτά ενάντια στις μάζες, όπως κάνει η δε­ξιά (μαύρη ή άσπρη), αλλά «αναζητούν έναν καλό, αναπτυξιακό, διανεμητικό καπιταλισμό». Ενώ οι άλλοι, η δεξιά, αυτό που θέλουν είναι ανοιχτά να συγκεντρώσουν το κεφάλαιο. Είναι εκεί που όλοι τους συντρίβονται.
Το Μεταβατικό Πρόγραμμα, για να εφαρμόσει συγκεκριμένα το «ίδιος μισθός για ίδια εργασία», «Κινητή Κλίμακα των Ωρών Εργασίας (μείωση των ωρών), χωρίς μείωση του μισθού», «Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή των μισθών», «Αύξηση των μισθών σε αξιοπρεπή επίπεδα», οδηγεί στον Κρατικό Σχεδιασμό και στην αναδιανομή της οικονομίας και του εθνικού εισοδήματος. Κι όλα αυτά είναι μέτρα αντικαπιταλιστικά, χωρίς αμφιβολία, αλλά δεν προτείνουν το σοσιαλισμό σήμερα, αλλά μια μεταβατική φάση, όπου είναι κεντρικός ο ρόλος ενός νέου, Επαναστατικού Κράτους, που εναρμονίζει τις εσωτερικές σχέσεις της κοινωνίας και δίνει την προτεραιότητα στην αξία της εργασίας, απέναντι στο χρηματιστικό κεφάλαιο.
Πρέπει να θυμηθούμε, ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική, ότι δύο δημοψηφίσματα που αναγκάστηκαν να παραχωρήσουν οι δικτατορίες της Χιλής και της Ουρουγουάης, τα έχασαν κι τα δύο κι από εκεί άρχισε η τελική πτώση τους. Γιατί το σημαντικό δεν είναι αυτό που αποφαίνονται τα δημοψηφίσματα, η μορφή τους, αλλά το ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ τους, στο χωροχρόνο στον οποίο γίνονται. Και σ’ αυτή τη φάση, οποιοδήποτε μέτρο παίρνει το καπιταλιστικό σύστημα, παραχωρώντας πολιτικό έδαφος απέναντι στις μάζες, γίνεται γι’ αυτό το ίδιο το σύστημα ένας γκρεμός, ένα ρήγμα τεράστιο. Το να κατανοήσουμε τους χωροχρόνους αυτής της φάσης της ιστορίας της ταξικής πάλης, στη φάση της «ειλικρίνειας της ιστορικής πορείας» (Χ. Οράσιο, 1989), είναι θεμελιώδες για την ανοικοδόμηση της κοινωνικής και πολιτικής ηγεσίας, για ν’ ανοικοδομήσει με τη σειρά της την πορεία της ιστορίας.
Ο καπιταλισμός προετοιμάζει κι αν μπορέσει θα εξαπολύσει τον ατομικό πόλεμο, ενάντια στο Ιράν, ή οποιαδήποτε άλλη χώρα που βρίσκεται σε κοινωνική πρόοδο. Αλλά οι μάζες του κόσμου έχουν τη σιγουριά, ότι οι ίδιες είναι η κοινωνική τάξη που εκφράζει κι αντιπροσωπεύει την πρόοδο όλης της ανθρωπότητας κι αυτό τους δίνει την εμπιστοσύνη, ότι θα σταθούμε ικανοί ν’ ανοικοδομήσουμε τον κοινωνικό ιστό στον κόσμο, στο δρόμο του Σοσιαλισμού. Η Ελλάδα είναι μέρος όλου αυτού κι εκεί, αυτός που χρεοκόπησε είναι ο ιμπεριαλισμός και οι ηγεσίες. Οι ελληνικές μάζες θα ξαναχτυπήσουν και θα συγκλονίσουν το σύστημα στην αμέσως προσεχή φάση.



Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.